ABVD

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

ABVD to schemat chemioterapii używany do leczenia pierwszego rzutu chłoniaka Hodgkina. Składa się z czterech leków o działaniu cytostatycznym: adriamycyny (doksorubicyny), bleomycyny, winblastyny i dakarbazyny.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

ABVD stosuje się jako najpowszechniejszą metodę leczenia nowozdiagnozowanego chłoniaka Hodgkina. W Stanach Zjednoczonych jest wypierana przez "Stanford V" (mechloretamina, doksorubicyna, winblastyna, winkrystyna, bleomycyna, etopozyd, prednizon), która wymaga jednak bardzo rygorystycznego stosowania, a także bardzo często konieczna jest radioterapia.

Podawanie[edytuj | edytuj kod]

Jeden cykl ABVD trwa zazwyczaj cztery tygodnie, w trakcie których odbywają się dwa podania leków (dnia 1 i 15). Wszystkie cztery leki podawane są we wlewie dożylnym.

Normalne dawki leków w 28-dniowym cyklu ABVD to:

Liczba cykli zależy od tolerancji chemioterapii, ale przede wszystkim od stadium choroby. Zazwyczaj waha się ona od 6 do 8. Rzadko jest ich więcej ze względu na kardiotoksyczność adriamycyny.

Efekty uboczne[edytuj | edytuj kod]

Większość efektów stosowania ABVD jest tymczasowa. Do najczęstszych z nich należą:

  • łysienie - występuje dość często przy ABVD. Włosy odrastają w ciągu kilku miesięcy od zakończenia leczenia, jednak mogą różnić się strukturą i kolorem od pierwotnych,
  • nudności i wymioty - częsty efekt działania adriamycyny i dakarbazyny,
  • supresja szpiku.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.