AC/DC

Z Wikipedii

Artykuł ten został zgłoszony jako kandydat na "Dobry artykuł". Weź udział w dyskusji na ten temat.

AC/DC
Rok założenia	listopad 1973
Pochodzenie	Australia (Sydney)
Gatunek	rock & roll[1] hard rock[2] heavy metal[2] rock albumowy[2] australijski rock[2] rock stadionowy[2]
Wytwórnia płytowa	Albert, Atlantic, Atco, Columbia, East West, Elektra, EMI, Epic
Aktualni członkowie
Angus Young Malcolm Young Brian Johnson Phil Rudd Cliff Williams
Byli członkowie
Dave Evans Larry Van Kriedt Colin Burgess Neil Smith Ron Carpenter Peter Clack Rob Bailey George Young Tony Currenti Mark Evans Bon Scott (nie żyje) Simon Wright Chris Slade
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

AC/DC - australijski zespół hardrockowy założony w Sydney w 1973 roku przez braci Angusa i Malcolma Youngów. Zespół jest uznawany m.in. za pioniera muzyki hardrockowej i heavymetalowej wraz z grupami Black Sabbath i Led Zeppelin.^[3] Członkowie zespołu, mimo wszystko, zawsze klasyfikowali swoją muzykę jako "rock & roll."

AC/DC przechodziło przez parokrotne zmiany składu przed wydaniem swojego pierwszego albumu, High Voltage, w 1975 roku. Skład zespołu stał się bardziej ustabilizowany od 1977 roku po przyjęciu do zespołu basisty Cliffa Williamsa, który zastąpił Marka Evansa. W 1979 roku, zespół nagrał jeden ze swoich najpopularniejszych albumów, Highway to Hell, który jest także ostatnim nagranym z wokalistą i współautorem utworów, Bonem Scottem, który zmarł 19 lutego 1980 po nocy spędzonej na intensywnym piciu alkoholu. Członkowie zespołu rozważali rozwiązanie grupy, ale postanowili kontynuować i wybrali Briana Johnsona jako następcę Scotta. Później, w tym samym roku, zespół nagrał swój najlepiej sprzedający się album, Back in Black.

Wydany rok później album, For Those About to Rock We Salute You, również osiągnął duży sukces i stał się pierwszym (i jedynym jak dotąd) albumem zespołu, który osiągnął 1. pozycję na krajowym zestawieniu w Stanach Zjednoczonych. W 1983 roku, AC/DC zwolniło wieloletniego perkusistę, Phila Rudda, i wybrało na jego miejsce Simona Wrighta. Przez resztę lat 80. popularność AC/DC była niższa lecz albumy zespołu stale plasowały się w czołowej 40. albumów w USA. W roku 1990 popularność grupy znów wzrosła wraz z albumem Razor's Edge, który dotarł na 2. pozycję w USA. Phil Rudd powrócił do zespołu w 1994 roku i od tego czasu skład grupy pozostaje niezmieniony. Obecnie, AC/DC kończy tworzenie nowego albumu studyjnego, który prawdopodobnie zostanie wydany w 2008 roku.

Do dzisiaj, AC/DC sprzedało ponad 200 milionów albumów na całym świecie,^[4] wliczając w to ponad 69 milionów w samych Stanach Zjednoczonych.^[5] Back in Black został sprzedany w ponad 42 milionach kopii na całym świecie,^[6] wliczając w to ponad 22 milionów w USA,^[7] dzięki czemu jest drugim najlepiej sprzedającym się albumem w historii oraz najlepiej sprzedającym się albumem jakiegokolwiek zespołu.^[6] Zespół jest sklasyfikowany na 4. pozycji listy na 100 Najlepszych Artystów Hard Rocka sporządzonej przez VH1^[8] oraz na 7. pozycji listy na Najlepsze Zespoły Metalowe Wszech Czasów sporządzonej przez MTV.^[9]

Spis treści 1 Nazwa 2 Historia 2.1 Wczesne dni 2.2 Era Bona Scotta (1974-1980) 2.2.1 Międzynarodowy sukces (1976-1977) 2.2.2 Amerykański sukces (1977-1979) 2.2.3 Śmierć Bona Scotta (1980) 2.3 Szukanie nowego głosu 2.4 Era Briana Johnsona (1980-2000) 2.4.1 Wyrzucenie Phila Rudda (1983) 2.4.2 Odnowienie popularności (1988-2000) 2.5 Ostatnie wydarzenia (2000-obecnie) 2.5.1 Wprowadzenie do Rock and Roll Hall of Fame 2.5.2 Najnowsze wydania 3 Skład 4 Dyskografia 4.1 Albumy studyjne 5 Przypisy 6 Bibliografia 7 Linki zewnętrzne

[edytuj] Nazwa

Angus i Malcolm Young twierdzą, że pomysł na nazwę zespołu pojawił się po zobaczeniu akronimu "AC/DC" na tyle maszyny do szycia zakupionej przez ich siostrę, Margaret. "AC/DC" jest oznaczeniem dla "alternating current/direct current," które oznacza, że urządzenie elektryczne może używać obu typów prądu. Bracia czuli, że ta nazwa symbolizuje surową energię zespołu, więc nazwa "AC/DC" została przyjęta.^[10][11]

W Australii zespół jest znany pod potoczną nazwą "acca dacca" (aka daka).

[edytuj] Historia

[edytuj] Wczesne dni

W listopadzie 1973, Angus i Malcolm Young założyli AC/DC i przyjęli do zespołu wokalistę Dave'a Evansa, perkusistę Colina Burgessa, oraz basistę Larry'ego van Kriedta. 31 grudnia 1973, zespół zagrał swój pierwszy koncert w klubie Chequers w Sydney w Australii.^[12] Później zespół podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Albert Productions wydającą albumy na terenie Australii i Nowej Zelandii. Na początku istnienia zespołu często dochodziło do zmian w składzie; Burgess był pierwszym wyrzuconym członkiem, a później w ciągu ponad roku od założenia zespołu, kilku perkusistów i basistów przechodziło przez skład zespołu.

W tym czasie, Angus Young przyjął swój charakterystyczny sceniczny ubiór - mundurek szkolny. Mundurek pochodzi z jego drugiej szkoły, Ashfield Boys High School w Sydney; pomysłodawcą wykorzystania mundurku była siostra Younga, Margaret.

Bracia Young doszli do wniosku, że Dave Evans nie jest odpowiednim frontmanem dla ich zespołu, ponieważ czuli, że jego wizerunek bardziej łączy się z glamrockowcami, jak np. Gary Glitter. Evans bywał nawet sporadycznie zastępowany przez pierwszego menedżera zespołu, Dennisa Laughlina, na koncertach. Evans miał osobiste problemy z Laughlinem, co dodatkowo przyczyniło się do złego nastawienia zespołu do Evansa. W międzyczasie, Ronald Belford "Bon" Scott, doświadczony wokalista i przyjaciel George'a Younga, był zainteresowany śpiewaniem w zespole.

[edytuj] Era Bona Scotta (1974-1980)

We wrześniu 1974, Bon Scott zastąpił Dave'a Evansa. AC/DC nagrało z Evansem tylko jeden singel, "Can I Sit Next to You Girl," który został później ponownie nagrany ze Scottem.

W listopadzie 1974, zespół nagrał swój debiutancki album, High Voltage, wydawany tylko w Australii i Nowej Zelandii. Zajęło to jedynie dziesięć dni^[12] i zostało oparte na nagrywaniu instrumentalnych utworów napisanych przez braci Youngów do których później dodawane były teksty piosenek Bona Scotta. Album został wydany w lutym 1975 i osiągnął 7. pozycję w Australii.^[13] W ciągu kilku miesięcy, skład zespołu ustabilizował się, gdy do grupy dołączył perkusista, Phil Rudd, i basista, Mark Evans. W 1975 roku, zespół wydał jeden ze swoich najpopularniejszych singli w Australii (pozycja numer 5.), "It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll),"^[13] który został rockowym hymnem AC/DC.^[14] Został on zamieszczony na drugim albumie grupy, T.N.T., który również został wydany tylko w Australii i Nowej Zelandii, gdzie osiągnął - kolejno - 2. i 35. pozycję na krajowych zestawieniach.^[13]

Od 1974 do 1977 roku, AC/DC regularnie występowało w nadawanym w Australii telewizyjnym programie Molly'ego Meldruma, Countdown. Dzięki tym występom, AC/DC zostało jednym z najpopularniejszych zespołów w Australii. 3 kwietnia 1977, grupa poraz ostatni wystąpiła na żywo w tym programie przez ponad 20 lat.^[12]

[edytuj] Międzynarodowy sukces (1976-1977)

W 1976 roku, zespół podpisał międzynarodowy kontrakt z wytwórnią płytową Atlantic Records oraz obszernie koncertował w Europie. Grupa głównie supportowała popularniejsze wtedy zespoły jak Aerosmith, Blue Öyster Cult, Kiss, czy Styx oraz współprzewodziła występom z grupą Cheap Trick.^[12]

Pierwszym albumem AC/DC wydanym przez wytwórnię Atlantic była kompilacja utworów z pierwszych dwóch płyt grupy, High Voltage i T.N.T. Album został nazwany High Voltage i do dziś jego sprzedaż wyniosła ponad 3 miliony kopii w Stanach Zjednoczonych i ponad 60 tysięcy w Wielkiej Brytanii.^[13] Utwory na albumie głównie pochodzą z popularniejszej płyty zespołu, T.N.T., gdy z pierwszej płyty zamieszczone zostały tylko dwa utwory. Następny album zespołu, Dirty Deeds Done Dirt Cheap, został wydany w tym samym roku w obu - australijskiej i międzynarodowej - wersjach, jak jego poprzednik. Sa różnice między obiema w aspekcie okładek i list utworów; australijska edycja zawiera utwór "R.I.P. (Rock in Peace)," który do dziś nie został wydany międzynarodowo, gdy edycja międzynarodowa obejmuje "Love at First Feel," który z kolei został wydany w Australii jedynie jako singel. Dodatkowo, Dirty Deeds Done Dirt Cheap nie został wydany w Stanach Zjednoczonych do 1981 roku.

W 1977 roku, AC/DC wydało Let There Be Rock, który jako pierwszy album grupy dostał się na krajowe zestawienia w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych osiągając - kolejno - 17. i 154. pozycję.^[13] Po wydaniu albumu, basista, Mark Evans, został zwolniony z AC/DC z powodu osobistych różnic z Angusem Youngiem. Na jego miejsce został wybrany Cliff Williams, który do dziś pozostaje członkiem zespołu.

[edytuj] Amerykański sukces (1977-1979)

W Stanach Zjednoczonych poraz pierwszy usłyszano o AC/DC w 1977 roku przez stację radiową ze stanu Michigan, AM 600 WTAC. Dyrektor stacji, Peter Cavanaugh, zorganizował grupie występ w Capitol Theater we Flint w stanie Michigan. W roli supportu wystąpiła grupa MC5, która na krótko została reaktywowana w tamtym czasie.

W 1978 roku, AC/DC wydało album Powerage na którym debiutuje Cliff Williams. Został wydany tylko jeden singel z tego albumu, "Rock 'n' Roll Damnation," i jako pierwszy singel AC/DC uplasował się on na brytyjskiej liście przebojów zajmując 24. pozycję.^[13] Podczas trasy koncertowej promującej nowy album grupa nagrała i wydała kolejny album, lecz tym razem koncertowy, If You Want Blood You've Got It. Był to pierwszy album koncertowy zespołu i, przez prawie 10 lat, ostatni album AC/DC wyprodukowany przez Harry'ego Vandę i George'a Younga.

Szósty studyjny album zespołu, Highway to Hell, został wyprodukowany przez Roberta Lange'a i wydany w 1979 roku. Jest to przełomowa płyta grupy dostając się do czołowej 10. albumów w Wielkiej Brytanii i czołowej 20. w Stanach Zjednoczonych.^[2] Obecnie, Highway to Hell jest drugą najpopularniejszą płytą AC/DC w Stanach Zjednoczonych dzięki sprzedaniu jej w ponad 7 milionach kopii, a tytułowy singel jest jedynym z pięciu singli grupy, który dostał złotą płytę za sprzedaż 500 tysięcy kopii.^[13]

[edytuj] Śmierć Bona Scotta (1980)

19 lutego 1980, po intensywnym nocnym piciu alkoholu w Londynie, wokalista, Bon Scott zasnął i został pozostawiony w samochodzie jego znajomego, Alistaira Kinneara. Rano, Kinnear zawiózł Scotta do szpitala King's College Hospital w londyńskiej dzielnicy Camberwell, gdzie już na wstępie zdiagnozowano śmierć Scotta. Oficjalnie, zmarł z powodu zadławienia się własnymi wymiocinami. Rodzina Scotta zdecydowała się pochować go we Fremantle w zachodniej Australii, mieście do którego rodzina Scotta przeprowadziła się, gdy był on dzieckiem.

Później w karierze zespołu, Malcolm Young i Phil Rudd postanowili wyleczyć się ze swojego alkoholizmu. W przeciwieństwie do nich, Angus Young zawsze był niepijącym.

[edytuj] Szukanie nowego głosu

Z powodu śmierci Scotta, członkowie zespołu przez krótki czas myśleli o rozwiązaniu zespołu; szybko jednak doszli do wniosku, że mimo wszystko Scott chciałby, żeby AC/DC kontynuowało, więc różni kandydaci zaczęli być brani pod uwagę. Terry Slesser został wybrany, ale zdecydował się nie dołączyć do zespołu; zamiast tego, postanowił zapoczątkować solową karierę. Zespół wybrał więc Buzza Shearmana, ale on również nie dołączył z powodu problemów wokalnych.^[15] W ostateczności, AC/DC wybrało Briana Johnsona.

Na przesłuchaniu, Johnson zaśpiewał utwór zespołu, "Whole Lotta Rosie" z albumu Let There Be Rock, oraz "Nutbush City Limits" z repertuaru Ike'a & Tiny Turner.^[16] Johnson został zatrudniony w ciągu kilku dni od przesłuchania.

[edytuj] Era Briana Johnsona (1980-2000)

Z Johnsonem, zespół dokończył pisanie utworów, które zaczął pisać jeszcze z Bonem Scottem dla albumu Back in Black. Nagranie miało miejsce w Compass Point Studios na Bahamach, kilka miesięcy po śmierci Scotta. Back in Black, wyprodukowany przez Roberta Lange'a i nagrany przez Tony'ego Platta, stał się najlepiej sprzedającym się albumem zespołu. W Stanach Zjednoczonych, album został sprzedany w milionie egzemplarzy w ciągu zaledwie kilku miesięcy od wydania,^[17] a w 2007 roku został sprzedany już w ponad 22 milionach kopii.^[13] Album osiągnął 1. pozycję w Wielkiej Brytanii i 4. w USA, gdzie spędził 131 tygodni w czołowej dziesiątce.^[12] Płyta była promowana czterema singlami i trzy z nich - "You Shook Me All Night Long," "Hells Bells," "Back in Black" - zdobyły złote płyty w Stanach Zjednoczonych za sprzedanie każdego w 500 tysiącach kopii.^[13]

Następny album, For Those About to Rock We Salute You z 1981 roku, również osiągnął dobre wyniki sprzedaży oraz został pozytywnie oceniony przez krytyków. Zawiera on jedne z popularniejszych singli zespołu: "Let's Get It Up" i tytułowy "For Those About to Rock (We Salute You)," które osiągnęły odpowiednio 13. i 15. pozycję na brytyjskiej liście przebojów. Do dzisiaj, jest to jedyny album AC/DC, który osiągnął 1. pozycję w USA.^[13] Jest to ostatni album wyprodukowany przez Roberta Lange'a.

[edytuj] Wyrzucenie Phila Rudda (1983)

Między plotkami o alkoholizmie oraz spowodowanej przez narkotyki paranoi, przyjaźń między perkusistą Philem Ruddem a Malcolmem Youngiem zaczęła się pogarszać, po długim okresie wrogości, tak bardzo się nienawidzili, że aż doszło do bójki między nimi. Rudd został wyrzucony dwie godziny po bójce.^[18] Rudd zdążył nagrać większość partii perkusji na następny album, Flick of the Switch z 1983, wyprodukowany przez AC/DC samodzielnie, co miało być samodzielną próbą powrotu do surowości i prostoty ich muzyki jaka była na ich wczesnych albumach.^[19] Album został wydany gdy zespół miał już w składzie nowego perkusistę, Simona Wrighta. Flick of the Switch nie osiągnął zbyt dużego sukcesu, z powodu niewykształconego i niepamiętnego dźwięku.^[19] AC/DC zostało ocenione ósmym-największym rozczarowaniem roku w głosowaniu czytelników magazynu Kerrang! w 1984. Mimo wszystko, Flick of the Switch osiągnęło 4. pozycję w Wielkiej Brytanii.^[18] Fly on the Wall z 1985, wyprodukowany tym razem przez braci Youngów, został oceniony jako banalny i bezcelowy,^[20] czyli podobnie jak poprzednik. W tym samym roku został wydany także film muzyczny o tej samej nazwie, w którym zespół gra w barze pięć z dziesięciu utworów z tego albumu.

Również w 1985 roku miało miejsce wydarzenie związane z AC/DC. Seryjny morderca, Richard Ramirez, był fanem zespołu, a szczególnie albumu Highway to Hell na którym zamieszczony jest jego ulubiony utwór, "Night Prowler." Na miejscu jednej ze swoich zbrodni zostawił czapkę z emblematem AC/DC, a gdy został zatrzymany przez policję miał na sobie koszulkę AC/DC. Te sytuacje przysporzyły zespołowi niechcianego rozgłosu i wielu rodziców chciało zakazać występowania zespołowi w niektórych amerykańskich miastach oraz zakazać sprzedaży ich albumów.^[21]

W 1986, zespół wydał album Who Made Who, który jest soundtrackiem do filmu Stephena Kinga, Maksymalne przyspieszenie, a zarazem albumem zespołu, najbliższym określeniu "greatest hits"/"the best of."^[22] Zbiera on razem starsze utwory, takie jak "Hells Bells" czy "Ride On," z nowszymi utworami jak "Sink the Pink," oraz dodatkowo trzy nowe utwory: Who Made Who (wydany jako singel), oraz dwa instrumentalne utwory, "D.T." i "Chase the Ace," które są zarazem pierwszymi instrumentalnymi utworami studyjnymi wydanymi kiedykolwiek przez AC/DC.

W lutym 1988, AC/DC zostało wprowadzone do Australian Recording Industry Associaton (odpowiednik RIAA) Hall of Fame.^[23]

[edytuj] Odnowienie popularności (1988-2000)

Album AC/DC z 1988, Blow Up Your Video, został nagrany w Miraval Studio w Le Val, Francja, i ponownie połączył zespół z ich oryginalnymi producentami, Harrym Vandą i George'em Youngiem. Zespół nagrał dziewiętnaście utworów, wybierając z nich dziesięć na końcowe wydanie. Chociaż album był później krytykowany za nadmierną ilość "wypełniaczy,"^[24] to stał się jednak komercyjnym sukcesem. Blow Up Your Video został sprzedany w większej ilości kopii od poprzednich dwóch albumów studyjnych razem, oraz osiągnął 2. pozycję w Wielkiej Brytanii; najwyższą od czasu Back in Black w 1980 r. Zespół wyruszył po wydaniu albumu w trasę koncertową Blow Up Your Video World Tour w lutym 1988, ale w już w kwietniu, Malcolm Young oświadczył o zrobieniu sobie przerwy od koncertowania ponieważ postanowił wyleczyć się ze swojego alkoholizmu. Inny członek rodziny Youngów, Stevie Young, tymczasowo zastąpił miejsce Malcolma.

Po trasie koncertowej, perkusista Simon Wright odszedł z zespołu by pracować z zespołem Dio nad ich nowym albumem, Lock up the Wolves. Został zastąpiony przez sesyjnego weterana, Chrisa Slade'a. Brian Johnson był niedostępny przez parę miesięcy z powodu finalizowania swojego rozwodu,^[25] więc bracia Youngowie napisali wszystkie utwory na następny album, co kontynuowali jeszcze na następnych dwóch albumach studyjnych. Nowy album, The Razor's Edge, został wyprodukowany przez Bruce'a Fairbairna, który pracował wcześniej między innymi z Aerosmith i Bon Jovim. Wydany w 1990, był głównym powrotem zespołu, i zawierał hity "Thunderstuck" i "Are You Ready," które osiągnęły odpowiednio 5. i 16. pozycję na liście Billboardu – Mainstream Rock Tracks, oraz "Moneytalks," który osiągnął 3. pozycję na tej samej liście i 23. pozycję na liście – The Billboard Hot 100.^[26] Album osiągnął 2. pozycję w USA,^[27] oraz został obecnie sprzedany w ponad 5 milionach kopii w tym samym kraju. Niektóre występy na trasie koncertowej The Razor's Edge Tour zostały nagrane i wydane na albumie koncertowym z 1992, nazwanym AC/DC Live. Został wyprodukowany także przez Fairbairna, i został oceniony jako jeden z najlepszych albumów lat 90.^[28] Rok później, AC/DC nagrało utwór "Big Gun" dla soundtracku do filmu Bohater ostatniej akcji z Arnoldem Schwarzeneggerem w roli głównej, oraz został wydany jako singel, co zaowocowało zdobyciem przez zespół pierwszy raz 1. pozycji w USA wśród singli.^[12]

W 1994, Angus i Malcolm zaprosili Phila Rudda na kilka jam sessions. Ostatecznie został ponownie zatrudniony by zastąpić Slade'a, który odszedł z zespołu "po przyjacielsku," ponieważ został poproszony o odejście, co zespół tłumaczył ochotą na ponowną współpracę z Ruddem. W 1995, ze składem z lat 1980-83, zespół wydał album Ballbreaker, nagrany w Ocean Way Studios w Los Angeles, oraz wyprodukowany przez Ricka Rubina. Pierwszym singlem z albumu był "Hard as a Rock," który osiągnął 1. pozycję w USA. Z albumu zostały wydane jeszcze dwa single: "Hail Caesar" i "Cover You in Oil."

W 1997, został wydany album kompilacyjny o nazwie Bonfire. Zawiera on cztery albumy; zremasterowaną wersję Back in Black; Volts, oraz dwa albumy koncertowe Live from the Atlantic Studios i Let There Be Rock: The Movie. Trzy ostatnie albumy nie zostały nigdy wcześniej wydane przez AC/DC. Volts jest głównie zbiorem niektórych dem zespołu. Live from the Atlantic Studios zostało nagrane w 1977 w Atlantic Studios w Nowym Jorku. Let There Be Rock jest podwójnym albumem nagranym w 1979 w The Pavillon w Paryżu, i jest ścieżką dźwiękową z filmu zespołu, Let There Be Rock.

W 2000, zespół wydał swój czternasty album studyjny, Stiff Upper Lip, wyprodukowany przez George'a Younga. Album został lepiej oceniony przez krytyków niż Ballbreaker, chociaż według nich brakuje na tym albumie nowych pomysłów.^[29][30] W 2001, w Australii album został wydany także z dodatkową płytą zawierającą trzy teledyski i kilka utworów nagranych podczas koncertu zespołu w Madrycie w 1996. Stiff Upper Lip osiągnął 1. pozycję w pięciu krajach, między innymi w Argentynie i Niemczech; 2. w trzech krajach, Francji, Hiszpanii, i Szwajcarii; 3. w Australii; 5. w Kanadzie i Portugalii; oraz 7. w Norwegii, USA, i na Węgrzech. Pierwszy singel z albumu, "Stiff Upper Lip," utrzymał się na 1. pozycji w USA przez cztery tygodnie.^[12] Inne wydane single z albumu także dobrze sobie radziły, "Safe in New York City" i "Satelite Blues" osiągnęły odpowiednio 31. i 7. pozycję w USA.

[edytuj] Ostatnie wydarzenia (2000-obecnie)

W roku 2000, AC/DC podpisało długoterminowy, wieloalbumowy kontrakt z wytwórnią Sony Music,^[31] która zobowiązała się do wydania serii zremasterowanych albumów AC/DC. Każdy taki album zawiera rozbudowaną książeczkę, zawierającą rzadko spotykane fotografie, różnego typu opisy/recenzje dotyczące albumu, oraz notatki. W 2003, wszystkie albumy zespołu (z wyjątkiem albumów Ballbreaker i Stiff Upper Lip) zostały zremasterowane i wydane. Zremasterowany Ballbreaker został wydany w październiku 2005; Stiff Upper Lip został wydany w kwietniu 2007.

W 2003, bracia Youngowie i Bon Scott otrzymali nagrodę Teda Alberta za Wybitne Zasługi dla Australijskiej Muzyki na APRA Music Awards.^[32] 30 czerwca 2003, zespół zagrał między innymi z The Rolling Stones i Rush koncert na lotnisku w Toronto, Kanada, przed około pół milionową publicznością, który miał na celu pomóc miastu po epidemii wirusa SARS. Był to jeden z największych koncertów w historii Ameryki Północnej.^[33]

1 października 2004, w Melbourne w Australii, alei Korporacyjnej (ang. Corporation Lane) została zmieniona nazwa jako honor dla zespołu. Mimo tego, miasto zakazało użycia ukośnika w nazwach ulic, więc cztery litery są połączone, ale w tle jest piorun.^[34] Aleja jest w pobliżu ulicy Swanston gdzie, na tyle ciężarówki, zespół nagrał swój teledysk w 1976, do utworu "It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)."

W 2007, łączna sprzedaż albumów AC/DC w Stanach Zjednoczonych osiągnęła już 69 milionów egzemplarzy, dzięki czemu AC/DC jest na piątym miejscu wśród zespołów, które sprzedały największą ilość albumów w USA, będąc jedynie za The Beatles, Led Zeppelin, Eagles, oraz Pink Floyd.^[5] Najlepiej sprzedający się album zespołu, Back in Black, w 2007 został sprzedany już w ponad 22 milionach kopii w USA, dzięki czemu jest na piątym miejscu wśród najlepiej sprzedających się albumów w tym kraju.^[7]

[edytuj] Wprowadzenie do Rock and Roll Hall of Fame

AC/DC zostało wprowadzone do Rock and Roll Hall of Fame w marcu 2003. Podczas ceremonii, zespół wykonał utwory "Highway to Hell" i "You Shook Me All Night Long," razem z prowadzącym tamtą ceremonię wokalistą Aerosmith, Stevenem Tylerem.

Podczas przemówienia, Brian Johnson zacytował utwór zespołu, "Let There Be Rock" z 1977:

„

Na początku, w 1955, człowiek nie wiedział o rock 'n' rollowym show i tym całym jive'ie. Biały człowiek miał schmaltz, czarny człowiek miał bluesa, ale nikt nie wiedział co oni zamierzają robić ale Czajkowski miał nowinę, powiedział: "niech to będzie rock." Bon Scott napisał to. I jest prawdziwym zaszczytem przyjmować dziś tę nagrodę.[35]

”

[edytuj] Najnowsze wydania

Od stycznia 2006, AC/DC pracuje nad nowym albumem studyjnym. W wywiadzie z początku 2004, Brian Johnson oświadczył, że pierwszy raz od albumu Blow Up Your Video z 1988, on zajmie się tworzeniem tekstów do utworów. Powiedział także, że napisane zostały ostrzejsze riffy od tych na albumie Stiff Upper Lip.^[36] W wywiadzie z 22 kwietnia 2005, Johnson powiedział, że zespół nie wie kiedy album będzie nagrany, i kto będzie jego producentem. Malcolm Young powiedział, że nowy album "musi być idealny," a Johnson wspomniał także o możliwości, że nowe wydanie będzie podwójnym albumem.^[37] 7 maja 2007 pojawiła się plotka głosząca, że AC/DC nagrało już nowy album, i że wydany on zostanie w styczniu 2008, po czym zespół wyruszyłby w światową trasę koncertową.^[38] 12 stycznia 2008 prezes wytwórni Albert Productions, Danny Keenan, zaprzeczył trzem plotkom związanym z nowym albumem: AC/DC nie nagrywa obecnie albumu, nie nagrywa go z Robertem Lange (producentem AC/DC na przełomie lat '70. i '80.), oraz nie ma on jeszcze tytułu, tym bardziej tytułu Strap It On (który jest po prostu wymyślony przez fana grupy).^[39]

16 października 2007 wytwórnia Columbia Records wydała dwupłytowe wydawnictwo DVD, Plug Me In, kompilujące m.in. (niepublikowane w większości do dziś) koncerty na żywo, występy w telewizjach, czy wywiady. Tak jak na ostatnim DVD zespołu, The Family Jewels, tutaj na pierwszej płycie znajdują się materiały gdy Bon Scott był wokalistą grupy, a na drugiej płycie materiały z Brianem Johnsonem. Również 16 października 2007 została wydana edycja kolekcjonerska Plug Me In zawierająca dodatkową, trzecią płytę na której znajdują się bardzo rzadko spotykane występy ze Scottem jak i z Johnsonem. Jeszcze przed premierą nowego wydawnictwa zostało ono zamówione w ponad 500 tysiącach kopii na całym świecie.^[40]

W połowie kwietnia 2008 na oficjalnej stronie internetowej AC/DC została podana informacja o nagrywaniu przez zespół nowego albumu w Vancouver w Kanadzie, gdzie grupa nagrywała ostatni obecnie album, Stiff Upper Lip. Producentem płyty jest Brendan O'Brien, a inżynierem dźwięku (bądź również producentem) Mike Fraser, który współpracował z AC/DC przy ostatnich dwóch płytach, Ballbreaker i Stiff Upper Lip.^[41] Wokalista, Brian Johnson, potwierdził, że gitarzyści, Angus i Malcolm Youngowie, kończą pracę nad płytą, po czym zostanie jeszcze stworzenie okładki, i ostateczne rozpoczęcie promocji nowego wydawnictwa, włącznie z kolejną trasą koncertową zespołu.^[42]

[edytuj] Skład

Lata	Członkowie					Nagrania
	Gitarzysta prowadzący	Gitarzysta rytmiczny	Wokalista	Perkusista	Basista
1974-1975	Angus Young	Malcolm Young	Bon Scott	Tony Currenti	George Young	High Voltage
1975-1977				Phil Rudd	Mark Evans	T.N.T., Dirty Deeds Done Dirt Cheap, High Voltage, Dirty Deeds Done Dirt Cheap, Let There Be Rock, Let There Be Rock
1977-1980					Cliff Williams	Powerage, If You Want Blood You've Got It, Highway to Hell
1980-1983			Brian Johnson			Back in Black, For Those About to Rock We Salute You, Flick of the Switch
1983-1989				Simon Wright		Fly on the Wall, Who Made Who, Blow Up Your Video
1989-1994				Chris Slade		The Razor's Edge, AC/DC Live
1994-obecnie				Phil Rudd		Ballbreaker, Stiff Upper Lip

[edytuj] Dyskografia

[edytuj] Albumy studyjne

• 1975: High Voltage
• 1975: T.N.T.
• 1976: High Voltage
• 1976: Dirty Deeds Done Dirt Cheap
• 1976: Dirty Deeds Done Dirt Cheap
• 1977: Let There Be Rock
• 1977: Let There Be Rock
• 1978: Powerage
• 1979: Highway to Hell
• 1980: Back in Black
• 1981: For Those About to Rock We Salute You
• 1983: Flick of the Switch
• 1985: Fly on the Wall
• 1986: Who Made Who
• 1988: Blow Up Your Video
• 1990: The Razor's Edge
• 1995: Ballbreaker
• 2000: Stiff Upper Lip

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Malcolm Dome: AC/DC. Proteus Books, 1982. ISBN 0-86276-011-9. 
• Richard Bunton: AC/DC: Hell Ain't No Bad Place to Be. Omnibus Books, 1983. ISBN 0-7119-0082-5. 
• Tim Holmes: AC/DC (Monsters of Metal). Ballantine, 1986. ISBN 0-345-33239-3. 
• Martin Huxley: AC/DC: The World's Heaviest Rock. Lightning Source, Inc., 1996. ISBN 0-312-30220-7. 
• Paul Stenning: AC/DC: Two Sides to Every Glory. Chrome Dreams, 2005. ISBN 1-84240-308-7. 

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Nowa oficjalna strona AC/DC (en)
• Stara oficjalna strona AC/DC (en)