ADAC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Allgemeiner Deutscher Automobil-Club e. V.
Allgemeiner Deutscher Automobil-Club e. V.
Data założenia 24 maja 1903
Państwo  Niemcy
Siedziba Monachium
Prezes Peter Meyer
Zatrudnienie 3335 osób (2004)
Kapitał zakładowy 713 mln Euro
brak współrzędnych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Patrol pomocy drogowej („ADAC-Straßenwacht”) – tzw. „Żółty Anioł” – Ford Galaxy
Pomoc drogowa – laweta – Iveco Daily

ADAC (niem. Allgemeiner Deutscher Automobil-Club) – niemiecki automobilklub zrzeszający ponad 17 milionów członków (dane z czerwca 2010 r.)[1], w tym ponad 1,5 mln motocyklistów. Tym samym jest największym stowarzyszeniem motocyklistów i drugim automobilklubem na świecie, po amerykańskim AAA[2]. Posiada w Niemczech 18 oddziałów regionalnych.

[edytuj | edytuj kod]

Założony 24 maja 1903 roku w Stuttgarcie jako Deutsche Motorradfahrer-Vereinigung. Nazwę ADAC (Allgemeiner Deutscher Automobil-Club) wprowadzono w 1911 roku. Pierwsze, charakterystyczne logo zawierało czarną sylwetkę pruskiego orła na białym tle – z racji poparcia dla idei, jakiego udzielał ostatni z niemieckich cesarzy, Wilhelm II. Bardziej współczesne wersje logo to czarna sylwetka orła pruskiego na żółtym tle i poniżej czarne litery „ADAC”. Obecnie najczęściej stosowanym znakiem graficznym są owe czarne litery, umieszczone w górnej części żółtego kwadratu, bądź te same litery na dużych żółtych powierzchniach, rzadziej – żółte litery na ciemnych, bądź czarnych powierzchniach.

Zadania[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie ze swoim statutem[3] ADAC ma „monitorować i promować transport drogowy, sporty motorowe oraz turystykę chroniąc interesy zmotoryzowanych użytkowników dróg oraz angażować się na rzecz rozwoju ruchu drogowego, w szczególności w obszarze ruchu ulicznego, bezpieczeństwa w ruchu drogowym i edukacji użytkowników z uwzględnieniem aspektów dotyczących ochrony środowiska”, klub ma również za zadanie „wspierać ratownictwo lotnicze i występować w ochronie bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego”.

W ADAC istnieje „sekcja” młodzieżowa – ADAC DRIVE. Członkami mogą być dzieci oraz młodzież do lat 18. Głównym celem klubu jest edukacja w zakresie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Rejestracja jest darmowa i oferuje wiele korzyści takich jak np. bezpłatne licencje przygotowujące do egzaminu na prawo jazdy.

ADAC jest uważana za jedną z najbardziej wpływowych organizacji w Niemczech i jednego z większych lobbystów na świecie.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Klub był członkiem FIA. Jest aktywnym uczestnikiem Europejskiego Programu Oceny Ryzyka na Drogach, FIVA, Euro NCAP, stowarzyszenia pojazdów zasilanych gazem ziemnym oraz stowarzyszenia lobbystów. Wydawca czasopism motoryzacyjnych, np. ADAC Motorwelt oraz map i atlasów.

Automobilklub posiada własną, rozbudowaną sieć pomocy drogowej w postaci floty pojazdów w żółtym kolorze z czarnym napisem ADAC. Są to mobilne warsztaty, wyposażone w zestawy narzędzi i urządzeń pomiarowych, w tym uniwersalne komputery diagnostyczne, pomagające nieść skuteczną pomoc techniczną kierowcom w sytuacjach awaryjnych. Samochody te i ich załogi (zwykle jeden mechanik), określane jako „ADAC-Straßenwacht”, czyli dosł. „Służba Drogowa ADAC” (bądź „Patrol drogowy ADAC”) z racji znacznej skuteczności usuwania awarii (rzędu 84% wszystkich interwencji[4]) potocznie nazywane są często mianem tzw. żółtych aniołów (niem. „Gelber Engel”).

ADAC testuje nowe samochody i zbiera dane na temat ich awaryjności, regularnie publikując ranking awaryjności aut z danych roczników; zajmuje się również badaniami bezpieczeństwa tuneli i promów, oferuje ubezpieczenia komunikacyjne. Sponsor BMW w wyścigach Formuły 1. ADAC organizuje także imprezy sportowe, festyny, zjazdy aut historycznych. Dokłada starań o świadomość ekologiczną użytkowników pojazdów (np. związaną ze stylem jazdy, doborem prawidłowego ogumienia, itp). Dysponuje ponad 60 ośrodkami szkoleniowymi, głównie w zakresie bezpieczeństwa drogowego.

ADAC Luftrettung[edytuj | edytuj kod]

BK-117 w barwach ADAC Ratownictwo Lotnicze, kod 'Christoph 1' (D-HLTB).

„ADAC Lufrettung” („ADAC Ratownictwo Lotnicze”) to jedna z dwóch największych (obok „DRF Luftrettung” – DRF Ratownictwo Lotnicze, dysponującej flotą ponad 50 własnych śmigłowców ratowniczych) organizacji tego typu o charakterze non-profit w Niemczech. Samoloty sanitarne oraz śmigłowce ratownictwa medycznego „ADAC Lufrettung” ratujące ofiary poważnych wypadków – to tzw. służby HEMS„Helicopter Emergency Medical Services”.

W 2009 roku ADAC Luftrettung wykonało 45 705 lotów ratunkowych w Niemczech[5]. Bazy śmigłowców ADAC rozmieszczone są tak, by pomoc mogła dotrzeć na miejsce wypadku drogowego, ale również i innych nagłych zdarzeń z ofiarami w ludziach w ciągu 15 minut, promień działania śmigłowca ratowniczego mieści się w przedziale 50-70 km[6].

Dla porównania podobne strefy działania w Polsce, wyznaczone dla nowych śmigłowców Lotniczego Pogotowia Ratunkowego typu Eurocopter EC 135 wynoszą do 80 km i 22 minuty na dotarcie do poszkodowanych[7], a w Czechach, użytkujących (prócz innych maszyn) wersję EC 135 T2 i T2+, służby HEMS są rozmieszczone tak, by większość punktów na terenie kraju nie była oddalona o więcej niż ok. 50 km od jednej z baz HEMS[8].

Flota ADAC Luftrettung[edytuj | edytuj kod]

Eurocopter EC 135, 'Christoph 10' podczas startu
Dornier 328-300 ADAC

Flota składa się aktualnie z 45 śmigłowców ewakuacyjnych (do transportu chorych lub lżej rannych) oraz śmigłowców wyposażonych w aparaturę do intensywnej opieki medycznej[9], nazywanych kodami wywoławczymi CHR X lub CHR XX od Christoph X, bądź Christoph XX (gdzie XX to cyfry pomiędzy 1 a 77, numeracja nie jest ciągła).

Maszyny przystosowane do intensywnej opieki medycznej mają dodatkowo w kodzie wywoławczym, prócz skrótu CHR nazwę bazy lub obszaru działania (czyli np „CHR 1 München” lub „Christoph Rheinland”)

Poza śmigłowcami ratowniczymi ADAC dysponuje flotą specjalnie przystosowanych samolotów sanitarnych („ADAC-AmbulanceService”), umożliwiających powrót do Niemiec członków klubu poszkodowanych w wypadkach/ zdarzeniach losowych za granicą[10]:

Bazy śmigłowcowe ADAC Luftrettung[edytuj | edytuj kod]

32 Bazy, zatrudniające 130 pilotów, kopilotów i mechaników pokładowych, czynne są od 7 rano (wzgl. od wschodu słońca) do zachodu słońca (w tym 3 całodobowe) i mieszczą się w następujących punktach[11]:

  • „Christoph 1” – Monachium
  • „Christoph 5” – Ludwigshafen
  • „Christoph 6” – Brema
  • „Christoph 8” – Lünen
  • „Christoph 10” – Wittlich
  • „Christoph 15” – Straubing
  • „Christoph 16” – Saarbrücken
  • „Christoph 18” – Ochsenfurt (nowa)
  • „Christoph 19” – Uelzen
  • „Christoph 20” – Bayreuth
  • „Christoph Europa 1” – Akwizgran
  • „Christoph 22” – Ulm
  • „Christoph 23” – Koblencja
  • „Christoph Europa 2” – Rheine
  • „Christoph 25” – Siegen
  • „Christoph 26” – Sanderbusch
  • „Christoph 28” – Fulda
  • „Christoph 30” – Wolfenbüttel
  • „Christoph 31” – Berlin
  • „Christoph 32” – Ingolstadt
  • „Christoph 33” – Senftenberg
  • „Christoph 39” – Perleberg
  • „Christoph 48” – Neustrelitz
  • „Christoph Hansa” – Hamburg
  • „Christoph 61” – Lipsk
  • „Christoph 70” – Jena
  • „Christoph Brandenburg” – Senftenberg
  • „Christoph Leipzig” – Lipsk
  • „Christoph Murnau” – Murnau
  • „Christoph Rheinland” – Kolonia
  • „Christoph Westfalen” – Münster-Osnabrück
  • „Christoph 77” – Moguncja

Prezesi[edytuj | edytuj kod]

  • Emil Schmolz (1903–1905)
  • Josef Bruckmayer (1905–1925)
  • Carl Fritz (1926–1932)
  • Hermann Fulle (W 1933 roku był ostatnim prezesem ADAC przed przymusowym podziałem wymuszonym przez nacjonalistów niemieckich na „DDAC”. W roku 1948 po wznowieniu działalności ADAC, na walnym zgromadzeniu został wybrany honorowym prezesem klubu.)
  • Ludwig Sporer (1946–1948)
  • Hans Meyer-Seebohm (1948–1953)
  • Werner Endress (1953–1964)
  • Hans Bretz (1964–1972)
  • Franz Stadler (1972–1989)
  • Otto Flimm (1989–2001)
  • Peter Meyer (od 2001)

Kronika – ponad 100 lat działalności[edytuj | edytuj kod]

Kronika „100 lat ADAC” (tłumaczenie z języka niemieckiego M. Bienert)

1903

24 maja w Stuttgarcie zostaje założone Niemieckie Stowarzyszenie Motocyklistów (niem. Deutsche Motorradfahrer-Vereinigung DMV). Za składkę członkowską wynoszącą sześć marek rocznie klub reprezentował interesy zmotoryzowanych. Komitet organizacyjny był wybierany, a struktura stowarzyszenia określona i jej zadaniem było planowanie oraz organizowanie imprez sportowych.

1904

DMV zrzeszał już 3300 osób. We Frankfurcie nad Menem odbyło się posiedzenie stowarzyszenia, na którym ustalono nowe struktury organizacji – w dużej mierze obowiązujące do dzisiaj. Przewodniczącym klubu był Emil Schmolz. Zafascynowany sportem motorowym brat cesarza Wilhelma, książę Heinrich został pierwszym prominentnym członkiem klubu. Tak wpływowa osobistość w szeregach DMV spowodowała, że prestiż tej organizacji znacznie wzrósł.

1905

Liczba członków DMV przekroczyła 10 tys., to było więcej niż zrzeszały wszystkie inne niemieckie związki motorowe razem wzięte. Nowym przewodniczącym klubu został dr Josef Bruckmayer z Monachium. Siedziba centrali została przeniesiona ze Stuttgartu do Monachium.

1906

DMV uzgadnia warunki i podpisuje umowę o kooperacji wspólnie z Cesarskim Automobilklubem KAC (Kaiserlichen Automobil-Club). DMV zgodnie z umową zajmował się propagowaniem wiedzy z zakresu motocykli i małych samochodów silnikowych do wartości max. 3 500 marek. Organizacja imprez sportowych była wspólnym zadaniem obu klubów. Natomiast KAC reprezentował DMV przed niemieckimi oraz zagranicznymi urzędami. Kolejna ważna osobistość – książę Ludwig Ferdinand von Bayern zasila szeregi członków klubu.

1907

Ze względu na rosnącą liczbę członków będących kierowcami samochodów klub DMV zmienia nazwę na „Deutsche Motorfahrer-Vereinigung”. Wspólnie z Niemieckim Zakładem Benzynowo–Olejowym, klub DMV ustala maksymalną wysokość ceny litra paliwa na 43 marki.

1908

Klub DMV podjął bardzo ważną decyzję w kontekście rozwoju swojej działalności. Chodzi o darmowe wydawanie swoim członkom tzw. „Grenzkarten”, czyli dokumentów umożliwiających przekraczanie granic państwa bez skomplikowanych formalności celnych związanych z pojazdami. W następstwie tego przywileju liczba członków klubu zaczęła intensywnie wzrastać. Pierwszy rajd „Prinz-Heinrich-Fahrt“ z Berlina do Frankfurtu pokazał, że ówczesne niemieckie samochody okazały się najlepsze we wszystkich dyscyplinach.

1909

Stale zwiększająca się liczba samochodów oraz związanych z tym wypadków zmusza państwo do ustalenia reguł dotyczących odpowiedzialności cywilnej kierujących. DMV natychmiast zareagował na tę ustawę, ponieważ był w niej niekorzystny dla kierowców zapis, że w razie wypadku – to oni muszą udowadniać swoją niewinność. Jeśli tego nie zrobi – musi pokryć wyrządzone szkody. Niektóre firmy ubezpieczeniowe wykorzystywały ten fakt.

1910

Pismo członków DMV „Motorfahrer”, w swoich artykułach ostro skrytykowało wprowadzone przez gminy opłaty za korzystanie z dróg. Urzędy gmin chciały w ten sposób polepszyć swoje finanse. Sprzeciw zakończył się sukcesem. W 1913 roku opłaty we wszystkich gminach zostały zniesione.

1911

Z 17 tys. zarejestrowanych członków aż 12 tys., to kierowcy samochodów. DMV zdecydowało zmienić nazwę na „Allgemeiner Deutscher Automobilclub” (ADAC), która obowiązuje do dzisiaj. Klub postanowił, że w przyszłości będzie troszczył się o wszystkich zmotoryzowanych: motocyklistów, automobilistów, kierowców łodzi motorowych, pilotów samolotów i innych statków powietrznych.

1912

Postępująca motoryzacja wiążąca się ze zwiększeniem ruchu pojazdów wymaga kolejnych regulacji. ADAC jako pierwszy rozpoczął planowanie i rozstawianie pierwszych znaków drogowych. W roku 1912 ADAC rozwiązuje ścisłą współpracę z Cesarskim Automobilklubem (niem. Kaiserlicher Automobilclub, KAC), która trwała od 1905 roku.

1913

Po dziesięciu latach działalności ADAC może z dumą poszczycić się ponad 20 tys. członków, co oznacza, że jest największą organizacją zrzeszająca kierowców w Niemczech. Klub idealnie rozpoznał czas i wpisał się w trend rozwoju motoryzacji. Został uznany jako kompetentna instytucja.

1914

ADAC zdobywa coraz większą pewność siebie. W czasopiśmie „Motorfahrer” ADAC żąda równouprawnienia wszystkich instytucji zrzeszających kierowców w Niemczech, gdyż dotychczas był ignorowany przez urzędy państwowe oraz konkurencję. Aby zwrócić uwagę na ten problem, ADAC nawołuje do protestu w Eisenach.

1914-1918

Wraz z rozpoczęciem I Wojny Światowej także w ADAC udzielają się wojenne i nacjonalistyczne nastroje. Członkowie automobilklubu nawoływani są do ochotniczego pomagania armii oraz używania swoich samochodów do transportu rannych. Od roku 1915 używanie samochodów do celów prywatnych zostało zabronione.

1919

Po pierwszej wojnie światowej przed kierowcami pojawiły się nowe problemy do rozwiązania; między innymi brak części zamiennych i ograniczenia w ruchu pojazdów, ale przede wszystkim deficyt paliw na rynku. ADAC nakłania producentów do konstruowania wytrzymałych i prostych w obsłudze gaźników samochodowych, które mogłyby skutecznie zasilać silnik mieszankami różnych paliw. W ogłoszonym konkursie ADAC zwycięzcą został Lyma-Vergaser.

1920

Niemcy odczuwają początki światowego kryzysu gospodarczego. ADAC żąda państwowej pomocy dla przemysłu motoryzacyjnego oraz zniesienia ciągle obowiązującego zakazu poruszania się prywatnymi samochodami. Tragiczny wypadek podczas pierwszego po wojnie wyścigu motocyklowego na torze Olympia-Rennbahn w Berlinie: jedna osoba zginęła, a sześć zostało rannych.

1921

Szalejąca inflacja i wysokie podatki utrudniają życie automobilistom. ADAC powołuje spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, która w przyszłości będzie troszczyć się o interesy oraz usługi finansowe dla swoich członków. W latach dwudziestych i trzydziestych ADAC corocznie organizuje tzw. długodystansową kontrolę jakości dróg w całym kraju, udział w niej biorą samochody i motocykle. Ta tradycja została zapoczątkowana w 1921 roku trasą z Berlina do Heidelberg. Roczna składka dla członków klubu wynosi 150 marek.

1922

ADAC po raz pierwszy rozlosowało nagrodę w postaci samochodu. Zwycięzca otrzymał mały samochód „Dixi-Personen-Automobil”. Był to sportowy, czteroosobowy pojazd ze skórzaną tapicerką. Wyścig ADAC na Avus. Na torze byli fachowcy z czasopisma „Motor”, którzy bardzo dobrze ocenili organizację imprezy i toru.

1923

W dwudziestą rocznicę swojej działalności ADAC liczy już 50 tys. członków i jest zdecydowanym liderem wśród wszystkich automobilklubów. Pierwszy raz został wstrzymany wyścig na berlińskim stadionie „Grunewalder Stadion”.

1924

Sześć lat po I Wojnie Światowej ADAC zorganizowało 1500 sportowych imprez motoryzacyjnych. Klub ADAC Südbayern zorganizował pierwszy Turystyczny Przejazd Klubowy z Monachium przez Rzym i Neapol na Sycylię, w którym udział wzięły: 62 samochody i 20 motocykli. Na Sycylii uczestnicy przejazdu zapoznali się z urokami wyspy, ale głównym punktem było wzięcie udziału w słynnym wyścigu „Targa Florio”.

1925

Po 22 latach czasopismo „Der Motorfahrer” zmieniło formułę. Od tej pory członkowie klubu otrzymywali dwie gazety. Dwa razy w tygodniu gazetę „ADAC Sport” i raz w miesiącu magazyn „ADAC-Motorwelt”. Dzisiaj Motorwelt jest najczęściej czytanym czasopismem motoryzacyjnym w Europie. Po 20 latach prezydent ADAC Josef Bruckmayer niespodziewanie odchodzi ze stanowiska. A jego obowiązki przejmuje Fritz Krüger z Drezna.

1926

W odpowiedzi na rosnącą liczbę wyroków sądowych dla kierowców i skomplikowanego prawa o ruchu drogowym, ADAC postanawia drukować dodatek prawny „Deutsches Autorecht” (DAR) do gazety „ADAC-Sport”. DAR drukowany jest do dnia dzisiejszego. Carl Fritz z Monachium zostaje nowym prezydentem ADAC.

1927

Zalecenia ADAC, co do rozstawiania w całym kraju jednakowych znaków drogowych zostały wypełnione. W tym roku liczba zarejestrowanych pojazdów sięga 700 tys. sztuk, rośnie liczba wypadków drogowych i potrzeba uregulowań prawnych. Otwarcie reprezentatywnego toru Nürburgring stało się narodowym wydarzeniem. Tor Südschleife ma 7,7 km długości, a słynny Nordschleife 22,8 km. W dniach 2-3 czerwca pierwszy raz w Niemczech zorganizowany był wyścig motocyklowy o Puchar Europy.

1928

W związku ze znaczną liczbą zarejestrowanych pojazdów ADAC postanawia stworzyć mobilne patrole drogowe. Pierwszymi takimi pojazdami były zaadoptowane do tego celu motocykle z wózkiem. Trzej pionierzy motoryzacji i lotnictwie zostali honorowymi członkami ADAC. Byli to: Carl Benz – wynalazca samochodu, Ludwig Dürr – zbudował 119 maszyn latających oraz Hugo Eckener – pionier budowy statków powietrznych (obaj z Luftschiffbau Zeppelin GmbH we Friedrichshafen).

1929

Klub ADAC zaleca dobrowolne, coroczne badanie techniczne pojazdu. W następnych latach to zalecenie spowodowało, że badanie techniczne pojazdu stało się obowiązkowe. Obraz kobiety za kierownicą nie należał już do rzadkości, więc w czasopiśmie „Motorwelt” zamieszczona została lubryka „Dame und Motorsport”.

1930

Powstały pierwsze przydrożne telefony alarmowe. ADAC, aby szybko i sprawnie udzielić pomocy swoim członkom na drodze z Monachium do Garmisch buduje prototypowe budki telefoniczne, z których można wezwać ratunek. Klub krytykuje remontujących drogi, że podczas prac blokowana jest cała jezdnia. Pierwsza pozytywna reakcja na krytykę nastąpiła latem podczas budowy drogi w Hannoverze na przemian remontowane były kolejne pasy tak, aby ruch pojazdów był płynny.

1931

ADAC protestuje przeciwko podwyżkom cen benzyny oraz jest przeciwko domieszkom do benzyn spirytusu, który jak stwierdzili eksperci szkodzi ówczesnym silnikom. Kryzys Światowy dotyka też branżę motoryzacyjną. ADAC w piśmie „Motorwelt” nawołuje do kupna pojazdów rodzimej produkcji, aby wspierać gospodarkę.

1932

ADAC organizuje przejazd członków klubu z Köln do Bonn. Droga wiedzie przez 20 kilometrów pierwszej autostrady oraz obszar przemysłowy Nadrenii-Westfalii. ADAC wzywa klubowiczów do protestu przeciwko wysokim podatkom, którymi obciążani są kierowcy.

1933-1945

Dla zapewnienia swoim członkom rzetelnej ochrony podczas wypadku, kupna oraz naprawy pojazdu powstaje niezależny serwis rzeczoznawców ADAC, którzy służą radą i pomocą. Prezydentem ADAC zostaje Hermann Fulle. Po dojściu do władzy niemieckich nacjonalistów „drzazgą w oku” staje się dla nich działalność niezależnych automobilklubów, zrzeszających obywateli, są to ADAC, AvD, DTC i NDA. Dnia 24 lipca 1933 ich przedstawiciele pod presją podpisują dokument, który przeszedł do historii motoryzacji, jako „Pakt z Baden-Baden“. Jest w nim zapis o przekazaniu kierownictwa automobilklubów w ręce nacjonalistycznego korpusu kierowców. W dniu 27 września 1933 powstaje jeden niemiecki klub o nazwie DDAC (Der Deutsche Automobilclub) i w ten sposób niezależność ADAC zostaje ograniczona na kolejne trzynaście lat.

1946

W roku 1945 działalność pod nazwą ADAC jeszcze nie była możliwa. Dopiero rok później (w 1946 roku) klub mógł kontynuować funkcjonowanie pod starą nazwą. Początkowo tylko w Bayern, a następnie w całym sektorze kontrolowanym przez Amerykanów. Prezydentem ADAC zostaje Ludwig Sporer z Monachium.

1947

W rok po „nowym” rozpoczęciu działalności, ADAC zaczyna funkcjonować także w sektorze kontrolowanym przez Brytyjczyków. Klub liczy już 7235 członków. W październiku 1947 roku po raz pierwszy po długiej przerwie zrzeszeni w ADAC otrzymują czterostronicowy miesięcznik informujący o nowościach motoryzacyjnych. Wydawany początkowo w 5000 egzemplarzach pod nazwą „ADAC-Mitteilungen”, w następnym roku zostaje on zastąpiony przez „Motorwelt”.

1948

W wyniku reformy walutowej klub popada w problemy finansowe – zaciągnięcie kredytu jest konieczne. Światełkiem w tunelu zdaje się być oddanie skonfiskowanych budynków ADAC mieszczących się w Monachium przy ulicy Königstraße. Hans Meyer-Seebohm zostaje wybrany na prezydenta jako następca Ludwiga Sporera.

1949

W zachodniej strefie Berlina klub ADAC jest wciąż otwarty. Z utworzenia punktu w sowieckiej strefie zrezygnowano. Odszkodowanie wojenne zmusza klub do wydania mapy z aktualnym stanem dróg. Z jej pomocą kierowcy mają możliwość omijania odcinków dróg znajdujących się w złym stanie, a także jednocześnie chronić swoje samochody, opony i oszczędzić paliwo.

1950

Klub ADAC uchwala swój nowy statut, który w większości przetrwał do dzisiejszych czasów. Najwyższą władzą jest Zgromadzenie Główne, które wybiera Prezydium i zatwierdza budżet. Prezydium prowadzi interesy. Nowe mapy krajowe zostają wydane – po raz pierwszy nie jest to kolor czarny, mapa zawiera 5 kolorów. Klub mianuje Ferdinanda Porsche na członka honorowego.

1951

Po pięciu latach od ponownego założenia ADAC liczy już 100 tys. członków. Klub kończy budowę systemu służb pomocy drogowej i bezpłatnego transportu chorych. W życie zostaje wprowadzony system odholowywania pojazdów z zagranicy. Kiedy zostaje ogłoszony plan rządu niemieckiego, zamierzający wprowadzić opłatę za korzystanie z autostrad, klub protestuje w Ministerstwie Finansów. W czasopiśmie „Motorwelt” opublikowany zostaje artykuł wstępny nawołujący do bojkotu tej idei.

1952

Planujący podróż zagraniczną potrzebują również paszportu dla swojego pojazdu. Na przejściu granicznych w Bad Reichenhall klub otwiera filię, w której członkowie otrzymują dokumenty podróżne dla swojego pojazdu. Z powodu dużego zainteresowania zostają otwarte kolejne punkty. Ponadto filie pomagają turystom: pracownicy klubu odpowiadają na pytania w wielu językach.

1953

Na 50-lecie klub z 200 tys. członków jest większy niż kiedykolwiek – pomimo 13-letniej przymusowej przerwy w istnieniu. Na zgromadzeniu jubileuszowym Wemer Endress zostaje następcą Hansa Meyer-Seebohma. Uroczystość zostaje zwieńczona paradą jubileuszową przez centrum miasta Monachium.

1954

Zostaje zaprezentowany nowy pojazd patrolowo-serwisowy ADAC. Za kwotę pół miliona marek niemieckich zostaje zakupiona flota 60 motocykli z koszem. Głównymi zadaniami mobilnych patroli z wyszkolonymi mechanikami jest wsparcie przy awariach oraz udzielanie pierwszej pomocy. Tylko w ciągu pierwszych 3 miesięcy „Żółte Anioły” interweniują 25 tysięcy razy. Dlatego postanowiono przebudować 100 pojazdów. W prasie występuje po raz pierwszy pojęcie „Anioł Ulicy”.

1955

W związku z rosnącą liczbą Campingów i ich specjalnych potrzeb klub wprowadza własną „grupę opieki ds. campingów”. Klub rozpisuje swój pierwszy rajd o długości 3000 km. Kierowcy przy tym powinni wykazać się nie tylko możliwościami prędkości, ale również wytrzymałością długich odcinków drogi. Przez Hamburg, Monachium, Dijon, Nürburgring do Francja|Francji i z powrotem na Nürburgring.

1956

We wrześniu klub ATS ogłasza swoje wejście do ADAC. Miesiąc później mieszkańcy zagłębia Saary decydują się na włączenie do Republiki Niemiec. Klub wprowadza własne biuro rzeczy znalezionych. Zasada jest przejrzysta: na wszystkich autostradach i drogach lądowych wszystkie rzeczy znalezione, które prawdopodobnie pochodzą od kierowców, zostają zapisane do kartotek. Kto stwierdzi brak czegokolwiek, otrzyma od klubu namiar na miejscowe biuro.

1957

Ponad 150 tys. przypadków udzielenia pierwszej pomocy nakłania klub do utworzenia punktów ratunkowych ADAC. Pierwszy punkt zostaje otwarty na przejściu granicznym Berlin-Dreilinden. W upływie miesięcy zostają otwarte kolejne punkty w Hannoverze, Stuttgarcie, Kolonii, Frankfurcie oraz Monachium.

1958

Za opłatę w wysokości 3 marek rocznie członkowie mogą otrzymać ochronę ubezpieczeniową za granicą (list ochronny), pomocny w razie awarii czy wypadku. Do tego dołączony był pakiet czeków kredytowych w wysokości ponad 500 DM, dzięki któremu można zapłacić za naprawę. Zostaje założone wydawnictwo ADAC. Wiedza klubowych ekspertów z cennymi wskazówkami wzbogaca świadomość członków klubu.

1959

Klub po raz pierwszy testuje mały samochód. Na stanowisku kontrolnym zostają zbadane sprzęgło, hamulce, jak również oświetlenie. Wyniki zostają opublikowane w czasopiśmie „Motorwelt”. Patrole drogowe odnoszą sukcesy: w ciągu pierwszych 5 lat funkcjonowania udzielono milion razy pomocy.

1960

W RFN ginie rocznie najwięcej dzieci w ruchu ulicznym. Klub prosi ministra oświaty o wprowadzenie obowiązkowych zajęć z bezpieczeństwa ruchu drogowego. Listy ochronne zostają rozszerzone: dochodzi do tego wysyłka części zamiennych zagranicę, zostaje wprowadzona także usługa holowania pojazdów z zagranicy.

1961

Klub powołuje do życia połączenia telefoniczne w podróży. Klub zawiadamia telefonicznie członków w czasie urlopu przez radio. Aby umożliwić praktykę początkującym kierowcom i zarazem poprawić bezpieczeństwo na drogach wspiera budowę placów treningowych.

1962

Wciąż rosnąca liczby zarejestrowanych pojazdów (10 milionów) nakłania klub do przesiadki patroli ulicznych z motocykli do auta. VW Garbus (Käfer) zostaje wybrany jako idealne auto do tych służb. Po największej powodzi od 100 lat na północy Niemiec służby zostają skierowane na tamte tereny. Tutaj służby wspierają ratowników i zaopatrują dotkniętych katastrofą w jedzenie, ubrania i lekarstwa.

1963

Klub wprowadza konkurs „Bezpieczeństwo dla pieszych”, gdyż co trzeci ofiara wypadku to pieszy. Aby obniżyć te statystyki zostają wyróżnione miasta i gminy, które szczególnie zasłużą się w poprawie bezpieczeństwa pieszych. Praca administracyjna jest bez środków elektronicznych nie do przezwyciężenia. W centrali klubu w Monachium zostaje zainstalowany pierwszy komputer, nazywany jako „elektroniczny mózg”. Komputer IBM 1401 ma odciążyć pracowników klubu.

1964

Służba drogowa rozszerza zakres działania i zajmuje się także kontrolą hamulców, opon i liczników. Pod numerem telefonu 222222 klub uruchamia infolinię, która ma doradzać w wypadkach pomocy. Infolinia ta działa aż po dzień dzisiejszy. Po zaskakującej śmierci Wernera Endressa prezydentem klubu zostaje Hans Bretz z Kolonii.

1965

Magiczna liczba miliona członków klubu została przekroczona. Codziennie do klubu dołącza około 1000 nowych członków. Jako dodatkowa usługa do ochrony podczas zagranicą członkowie mogą wykupić dodatkowe ubezpieczenie ochronne. W manifeście przejażdżki zostają przedstawione żądania klubu jeśli chodzi o dalsze rozbudowywanie dróg, ich finansowanie oraz państwową odpowiedzialność wobec zmotoryzowanych obywateli.

1966

Motorwelt przeprowadza pośród czytelników ankietę odnośnie do limitu prędkości. Wynik jest jednoznaczny: Siedem z ośmiu kierowców kategorycznie odrzuca propozycję ograniczenia prędkości na autostradach. Klub wspiera nagrodę bezpieczeństwa. Przy tym zostają nagrodzone techniczne nowinki i działania, które służą bezpieczeństwu ruchu. Pierwszymi zwycięzcami są firmy: Magura i Daimler Benz za odkrycie i produkcję lusterek ustawianych od wewnątrz samochodu.

1967

Mobilne patrole ADAC udzieliły pomocy znacznej liczbie pojazdów. Ta forma wsparcia kierowców w połączeniu z prowadzeniem dokumentacji umożliwiła stworzenie statystyk najczęściej powtarzających się uszkodzeń na niespotykaną dotąd skalę. Powołano do życia: Statystyki usterek ADAC. Informacje z ADAC transmitowane są przez telewizję ZDF. W każdy piątek program „Drehscheibe” prezentuje prognozy i wiadomości drogowe ADAC.

1968

W szczycie sezonu podróżowania, przy największym ruchu pojazdów ADAC rozpoczyna nową inicjatywę: wynajęty zostaje śmigłowiec ratowniczy, który używany będzie do udzielania pomocy na głównych szlakach komunikacyjnych. Co czwarty poseł niemieckiego parlamentu jest członkiem ADAC. Ten fakt opisuje miesięcznik „Motorwelt” przedstawiając sylwetki prominentnych członków klubu, są nimi: Josef Neckermann, Heinrich Böll, Heinz Rühmann, Joachim Fuchsberger oraz wielu innych.

1969

Znaczna liczba zabitych na drogach 213 tys. osób, w latach 1953-1968 skłoniła ADAC do zapoczątkowania akcji „Deutlich fahren”, której celem było uproszczenie przepisów tak aby były jasne i zrozumiałe, co miałoby przełożyć się na poprawę bezpieczeństwa na drogach. Namioty mobilnych stacji kontroli pojazdów ADAC zostają sukcesywnie zastąpione przez ich nowocześniejsze odpowiedniki zamontowane na przyczepach pojazdów ciężarowych. Możliwość sprawdzenia stanu układu hamowania, licznika, ogumienia oraz innych ważnych elementów pozostało bez zmian.

1970

Pierwszy śmigłowiec ratunkowy ADAC wchodzi do służby. Żółte helikoptery noszą nazwę „Christoph” i załoga składa się z pilota, sanitariusza oraz lekarza. ADAC po raz pierwszy przeprowadza test samochodów w praktyce. Wykorzystano do niego opinie wielu kierowców co powodowało jego dużą wiarygodność. Opublikowano wyniki uszkodzeń i usterek: zwycięzcą testu został Renault 16, a ostatnie miejsce zajął Fiat 125.

1971

Pod alarmowym numerem 22 22 22 oprócz zgłoszenia szkody na drodze jest możliwość konsultacji z lekarzem. ADAC ustanawia nagrodę „Silbernen Zitrone” – jest ona przyznawana jako kara dla producenta nowego samochodu, który najczęściej ulega usterkom. Jako pierwszy „zwycięzca” otrzymał ją Ford Taunus 1600 XL.

1972

Z powodu niejasnej sytuacji finansowej opóźnia się budowa floty śmigłowców ratunkowych ADAC. Mimo że rządy krajów związkowych i lokalne, firmy ubezpieczeniowe oraz szpitale uważają zastosowanie „ratownictwa z powietrza” za słuszne w nagłych przypadkach. W zaistniałej sytuacji zakup helikoptera „Christoph 2" zostaje finansowany z darowizn. Idea niezależnej organizacji inspiruje ADAC do założenia w maju 1982 – ADAC Luftrettung. Prezydent Hans Bretz ADAC decyduje się powodu wieku (75 lat) na wcześniejsze oddanie urzędu. Jego następca wybrany zostaje Franz Stadler.

1973

Klub poleca konsekwentną rozbudowę „zielonej fali”, aby zapobiec zapychaniu się centrum miast. Motorwelt publikuje test, który przedstawia zalety płynnego ruchu dla samochodu i środowiska. Po 45 latach klub opuszcza swoją siedzibę i przenosi się do nowej centrali na Baumgartnerstr. 53 (dziś: Am Westpark 8). Zostaje wprowadzony krajowy list ochronny. Zalety listu zagranicznego obowiązują teraz także Niemczech.

1974

Wielkoformatowymi ogłoszeniami klub reklamuje pasy bezpieczeństwa. Klub krytykuje limit 100km/h na autostradach. Motorwelt oznajmia, że klub chce uczynić wszystko, żeby uniemożliwić to „żółwie tempo”. Klub jest natomiast zadowolony z ograniczenia 100km/h, obowiązującego na drogach landowych.

1975

Klub zachęca turystów z RFN do odwiedzenia NRD, polecane są dwa odcinki wiodące przez ten kraj. Otwarcie drugiego niemieckiego państwa, jako kraju wycieczki stało się możliwe na mocy umowy z 1973 r., która wprowadziła poprawę stosunków pomiędzy wschodnimi a zachodnimi Niemcami. Pierwsze zagraniczne „telefoniczne stacje ratunkowe” zostają otwarte w Paryżu, Rzymie i Atenach i natychmiast zyskają uznanie pośród turystów. Tylko w Rzymie stacja udziela pomocy w ponad 1300 przypadkach.

1976

Bezpieczeństwo ruchu drogowego staje się ważnym tematem. Prawie 14 tys. nauczycieli zostaje dokształconych w zakresie BRD. 100 tys. dzieci bierze udział rocznie w kursach rowerowych, a ponad 30 tys. rodziców odwiedza wykłady dotyczące BRD. Koncepcja ratownictwa lotniczego dynamicznie się w Niemczech rozwija, w 6900 akcjach zaopatrzono 5511 rannych. Dwa kolejne sukcesy pokazują, że klub został liderem ochrony konsumenckiej. Żądania klubu dotyczące zespolonych szyb w samochodach i rocznej gwarancji dla nowych aut zostają spełnione. Liczba członków stale się powiększa. Przeciętnie, co 40 sekund rejestruje się nowy członek ADAC.

1977

ADAC ostrzega kierowców przed „geszefciarzami”. Klub coraz częściej otrzymuje meldunki o oszustach, którzy używają loga ADAC i chcą szybko zarobić pieniądze. Klub przedstawia swoją pierwszą „mapę czasu”, która powstała przy pomocy czytelników miesięcznika „Motorwelt”. Nie pokazuje ona odległości, tylko potrzebny czas do pokonania odcinka pomiędzy dwoma miastami. W maju liczba członków przekracza 5 milionów.

1978

Z własnym ubezpieczeniem ochrony prawnej klub oferuje możliwość, dochodzenia swoich praw w zakresie ruchu drogowego. ADAC rozszerza swój serwis wakacyjny o „pakiet wycieczkowy”. Eksperci turystyczni zaznaczają na mapie najkorzystniejsze odcinki i udzielają wskazówek odnośnie do miejsca urlopu. Jako „Tourset” pakiet ten jest do dziś aktualny. Statystyka awarii służby drogowej ukazuje się w Motorwelcie jako rubryka roczna. Tutaj zostały zebrane informacje o ponad 600 tys. aut, które zostały przez klub odholowane.

1979

Powstaje przyszłościowy model formy ruchu drogowego pod nazwą „Straßenverkehr 2000”. Przedstawia on nowoczesny sposób przemieszczania i stara się obiektywnie i realistycznie przewidzieć rozwój ruchu drogowego w przyszłości. Po raz pierwszy w historii cena litra benzyny przekroczyła granicę 1 DM. Z tego powodu ADAC rozpoczyna akcję „Oszczędzam energię” („Ich bin Energiesparer”). Polega ona na namawianiu kierowców do rezygnacji z niekoniecznych jazd samochodem oraz ekonomicznej jazdy w celu zmniejszenia konsumpcji paliw.

1980

Osiemnastoletnie doświadczenie z mobilnymi stacjami kontroli oświetlenia doprowadziło ADAC do decyzji o powołaniu w Monachium pierwszej stałej stacji kontroli pojazdów. Nowością była dodatkowa usługa: sprawdzenia używanego pojazdu: „Gebrauchtwagencheck“. Ten serwis kosztował 42DM i został dobrze przyjęty przez zmotoryzowanych. W pierwszych sześciu miesiącach działania stacji sprawdzono 6000 samochodów.

1981

Volkswagen Garbus jako samochód patrolowy ADAC sukcesywnie wycofywany jest ze służby. Na przestrzeni lat wyeksploatowało się 500 takich pojazdów. Jego miejsce zajmują nowocześniejsze konstrukcje koncernu Volkswagen, tj. Golf i Passat. Po raz pierwszy sportowcem roku zostały osoby reprezentujące ADAC. Byli nimi mistrzowie Świata w rajdach samochodowych: kierowca Walter Röhrl i pilot Christian Geistdörfer. Oferta ubezpieczeniowa ADAC wzbogaciła się o „Euro-Schutzbrief” gdzie formy pomocy zostały jednolicie określone dla wszystkich krajów objętych ochroną.

1982

Po raz pierwszy doradcy ruchu drogowego ADAC służą podróżującym na najbardziej zatłoczonych autostradach. Ich celem jest usuwanie usterek technicznych i udzielanie pierwszej pomocy urlopowiczom uwięzionym w korkach. Odnotowano osiem takich akcji. ADAC udzieliło poparcia nowemu przepisowi o pasach bezpieczeństwa. Osoba, która ich nie zapięła otrzyma mandat wysokości 20 DM.

1983

Rząd Niemiec wprowadza regulacje ekologiczne, klub ADAC udzielił poparcia dla tych działań. Od roku 1986 będą rejestrowane samochody benzynowe z katalizatorem spalin. Dodatkowo ADAC zachęca przemysł samochodowy i naftowy do powszechnego wprowadzenia bezołowiowej benzyny już w 1984 roku.

1984

Klub ADAC propaguje idee ulic wolnych od ruchu pojazdów. Wewnętrzne drogi osiedlowe nie powinny służyć tylko pojazdom, lecz mieszkańcom przyległych posesji. Drogi wolne od samochodów i spalin mają zmienić otoczenie osiedlowe w „oazy rodzinne”. Nowoczesny śmigłowiec ratunkowy rozpoczyna służbę w ADAC. Warty 4 miliony DM helikopter Typ BK 117 jest maszyną specjalnie przystosowaną do zadań ratowniczych.

1985

Choć wielu kierowców jest jeszcze nie przekonana, ADAC zachęca do tankowania benzyny bezołowiowej. W jej wyborze powinien pomóc nowy rodzaj jej opodatkowania. ADAC przeprowadza test stacji kontroli pojazdów (TÜV) pod kontem realizacji nowego przepisu o badaniu jakości spalin. W jego wyniku dowiedziono, że przegląd otrzymały pojazdy, których zawartość szkodliwych substancji w spalinach przekraczała dopuszczalne normy.

1986

Po raz pierwszy w 33-letniej historii patroli drogowych ADAC na stanowisku „żółtego anioła” zatrudniona została kobieta. ADAC przyczynia się do redukcji szkodliwych substancji w spalinach. Warunkiem zarejestrowania nowego pojazdu jest m.in. zainstalowany katalizator spalin. W miarę możliwości technicznych również starsze konstrukcje powinny być w nie wyposażane. Klub nadal zachęca kierowców do tankowania benzyny bezołowiowej.

1987

ADAC rozpoczyna inicjatywę „Runter mit den Unfallzahlen”, czyli „zmniejszyć liczbę wypadków“. Wszyscy uczestnicy ruchu drogowego, a w szczególności kierowcy przez cały rok nakłaniani byli do odpowiedzialnego i bezpiecznego poruszania się na drogach. Miało to wpłynąć na znaczne spadek liczby ofiar wypadków na niemieckich drogach. ADAC zleca prywatnym firmom by oprócz „zółtych aniołów”, udzielały bezpłatnej pomocy technicznej członkom klubu na drodze. Helikopter „Christoph 31" stacjonujący w Berlinie spowodował, że całe terytorium Niemiec zostało zabezpieczone w zakresie ratownictwa lotniczego.

1988

ADAC zawiera umowę z DDR o udzielaniu pomocy przez „żółtych aniołów“ samochodom Zachodnioniemieckich, na szlakach tranzytowych Wschodnich Niemiec. W wyniku tej umowy ADAC ma prawo do udzielenia pomocy członkom klubu w zakresie holowania i naprawy na miejscu. Kolejnym krokiem było przekazanie do użytku 15 nowych Passatów dla Verkehrskombinat Potsdam. W pierwszych 10 miesiącach funkcjonowania nowej floty samochodów serwisowo-patrolowych udzielono pomocy 50 tys. kierowców.

Po raz pierwszy do udzielenia pomocy członkom klubu zostaje wyczarterowany samolot Boeing 737. Był on użyty do ratowania rodziny, która uległa ciężkiemu wypadkowi w Turcji. Koszty tej pomocy zostały pokryte przez list ochronny ADAC (ADAC Schutzbrief), który posiadał ojciec rodziny.

1989

Granice pomiędzy wschodnimi i zachodnimi Niemcami zostały otwarte bez ograniczeń. Rzeka Trabantów i Wartburgów przemieszcza się ze wschodu na zachód. Mechanicy ADAC wykazali się umiejętnościami „złotej rączki” i za pomocą spawarki, lutownicy i innych prostych narzędzi skutecznie usuwali usterki w prymitywnych samochodach produkcji DDR. ADAC wydaje pierwszy Auto-Atlas. Wspólnie z Berliner Bank oferowana jest ADAC-Visa-Karte. Otto Flimm zostaje następcą Franza Stadlera na stanowisku prezydenta ADAC.

1990

ADAC wspiera tworzenie struktury klubu na terenie NRD. Samochody serwisowo-patrolowe, które przed dwoma laty przekazano „wschodniej” bazie stanowią podstawy do utworzenia Wschodnioniemieckiego ADAC-Straßenwacht. W dniu Jedności Niemieckiej 3 października połączone zostały ADAC Wschód i ADAC Zachód w jeden klub. Liczba członków klubu przekracza magiczną granicę 10 milionów.

1991

Spektakularna akcja pomocowa przeprowadzona przez ADAC. Do ratowania 1200 uwięzionych w pogrążonej w wojnie Jugosławii, członków ADAC zostaje wysłany prom. Odebrał on poszkodowanych turystów z miasta Pula i przetransportował ich do Triestu.

1992

ADAC przeprowadza największy test wody w kąpieliskach nad morzem Bałtyckim, Śródziemnym i Północnym. Pobrano ponad 86 tys. próbek z 266 plaż, które następnie przebadano. Badanie miało na celu informowanie członków ADAC o jakości wody w kurortach urlopowych. Publikacja wyników w postaci mapy z zaznaczonymi miejscami o znacznym zanieczyszczeniu wody miała miejsce w letnim wydaniu miesięcznika „Motorwelt”. ADAC chroni aleje. We wschodniej części republiki jest jeszcze wiele starych ulic które ze względu na brak remontów zachowały się w stanie naturalnym. Klub by chronić te zabytki rozpoczyna akcję: „Rettet die Alleen” (ratować aleje). Powstaje pomysł zbudowania „Deutschen Alleenstraße”, które mają łączyć wschodnią i zachodnią część Niemiec.

1993

W Halle zostaje otwarta stacja demontażu pojazdów, gdzie z wraków odzyskiwane są materiały mogące być powtórnie wykorzystane. W ten sposób zdobyte surowce trafiają do przemysłu. ADAC testuje nowe samochody także pod względem ich walorów ekologicznych. Ökotest ma za zadanie informować kupujących nowe samochody o ich wpływie na środowisko naturalne. Taka informacja publikowana przez klub ADAC wywiera pośrednio presje na producentów samochodów by udoskonalali swoje wyroby pod kontem ekologii.

1994

Serwis informacyjny o korkach i innych utrudnieniach w ruchu drogowym zostaje ulepszony. W tym celu kierowcy pomagają sobie nawzajem. Powstaje 1300 prywatnych inicjatyw mających za zadanie informowanie ADAC o utrudnieniach i niebezpieczeństwie na drogach. Ta inicjatywa okazała bardzo pożyteczna: już w 2 lata później ADAC zbierało i analizowało dane od ponad 50 000 informatorów drogowych. Klub wyraża swoje niezadowolenie dla polityki niemieckiego rządu. ADAC oczekuje większych nakładów na budowę i modernizację dróg, rozbudowę masowych środków komunikacji oraz zatrzymanie rosnącego obciążania podatkowego kierowców.

1995

ADAC we współpracy z Urzędem Środowiska przeprowadza badania starszych samochodów pod kątem emisji szkodliwych substancji. Dwuletnie testy dostarczają cennych danych na temat wpływu spalin na zatruwanie środowiska. Motorsport-Boom w Niemczech: Michael Schumacher i aktywne wsparcie ADAC przyczyniają się do ponownego otwarcia toru Nürburgring dla wyścigów Formuły 1. Tor nie gościł zawodników F1 przez 10 lat.

1996

Klub rozpoczął działalność w internecie. Na stronie www.adac.de przeznaczonej dla członków klubu oprócz aktualności znajdują się katalogi samochodowe, porady prawne, testy oraz na bieżąco aktualizowane informacje dla podróżujących. Protest przeciwko wprowadzeniu opłat drogowych w Austrii. ADAC twierdzi, że wprowadzenie winiet na ważniejszych trasach spowoduje nadmierne obciążenie ruchem dróg gminnych. Rząd Austrii pozostawania trwać przy swojej decyzji.

1997

W bawarskiej miejscowości Landsberg nad Lechem zostaje otwarte nowe ADAC-Technik-Zentrum. Znajdują się tam idealne warunki to wykonywania testów. Rocznie 150 nowych samochodów oraz foteliki dziecięce i bagażniki dachowe poddawane są badaniom. W dwa lata później centrum uzyskuje możliwość przeprowadzania crashtestów. Po katastrofie promu Estonia ADAC bada poziom bezpieczeństwa pasażerów jednostek pływających po Morzu Śródziemnym.

1998

Mając na uwadzę postępującą integrację europejską istnieje potrzeba koordynacji służb ratownictwa lotniczego. Startując z bazy Würselen koło Aachen helikopter „Christoph Europa 1" wykonuje operacje także na terenie Belgii i Holandii.

1999

Klub publikuje wyniki testów bezpieczeństwa tuneli. Powodem badania tej tematyki były katastrofy w tunelach Montblanc i Tauerntunnel, gdzie życie straciło 51 osób. Po tych tragediach ADAC postanawia corocznie badać tunele i dzielić się wynikami tych badań tak by wprowadzono ulepszenia mające na celu bezpieczeństwo podróżujących. ADAC-Telematikdienste oferują nową formę wsparcia: dzięki urządzeniom satelitarnym i naziemnym stacjom komórkowym, kierowcy wzywający pomocy mogą być dokładniej lokalizowani co powoduje szybsze możliwości wysłania ratunku.

2000

Zakończono budowę „Deutsche Alleenstraße”. Na odcinku długości 2500 km można podróżować po zabytkowych i nowo wybudowanych alejach z północno-wschodnich do południowo-zachodnich Niemiec. Służba drogowa ADAC od roku 1954 udzielała pomocy ponad 40 mln razy. Ratownictwo śmigłowcowe ADAC wykonuje najwięcej lotów ze wszystkich organizacji ratunkowych. Miesięcznik „Motorwelt” ma 18 mln. czytelników przez co stał się największym czasopismem motoryzacyjnym świata.

2001

ADAC testuje kolejny raz. Tym razem na celowniku są: przydrożne miejsca wypoczynku (Raststätte) oraz publiczne komunikacja miejska i podmiejska w 20 europejskich miastach. Klub wprowadza nowy serwis pod nazwą „AutomarxX” Jest to index porównawczy marek samochodów biorący pod uwagę, oprócz aspektów technicznych i jakościowych także ogólny odbiór danego producenta. Obecny wiceprezydent klubu Peter Meyer zostaje wybranym prezydentem. Obejmuje to stanowisko po swoim poprzedniku Otto Flimm.

2002

2 lutego w telewizji SAT1 ADAC rozpoczyna nadawanie własnego magazynu. W sobotnich audycjach redaktor Kurt Lotz przez pół godziny w przystępny sposób przekazuje aktualności na temat samochodów, mobilności i techniki motoryzacyjnej. Ostatnia audycja TV Motorwelt została nadana 3 sierpnia. ADAC oferuje ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Członkowie klubu decydujący się na zmianę ubezpieczyciela otrzymali specjalne zniżki.

2003

ADAC ma 100 lat. Obchody okrągłej rocznicy zaczynają się 18 maja w Hamburgu, Monachium, Berlinie, Dreznie, Kolonii i w Saarbrücken. Z tych miast kierowcy zabytkowych samochodów wyruszają tydzień przed dniem „urodzin” ADAC do punktu spotkania w Weimarze. Stamtąd mają razem wyruszyć w kierunku Stuttgartu. Dwa dni później zostają ciepło przyjęci na placu zamkowym. W dniu jubileuszu (24 maja) do stuttgarckiej Liederhalle przyjeżdżają prominentni goście z prezydentem RFN włącznie. Cel ich przybycia: świętować stulecie klubu. W porze obiadowej delegaci udaję się do zamku Neue Schloss gdzie zostają przyjęci przez minister-prezydenta landu Badenii-Wittenbergi.

2004

Służba drogowa ADAC świętuje 50-lecie. Od roku 1954 „żółte anioły“ pomagały kierowcom 50 mln razy, przejechały wspólnie prawie 1,4 miliarda kilometrów. Więcej niż 83% pojazdów udało się usprawnić na drodze. Tak wysoka statystyka napraw jest możliwa dzięki: permanentnemu dokształcaniu się mechaników, wyposażeniu pojazdów oraz używaniu nowoczesnych urządzeń diagnostycznych. W grudniu ADAC przywitało 15-milionowego członka klubu.

2005

Po raz pierwszy zostaje przyznana nagroda „Gelber Engel“ w pięciu kategoriach:

Niemiecki minister ruchu drogowego Stolpe gratuluje członkom ADAC z okazji przyznania nagród „Gelben Engel“. Powiedział: „Idea przyznawania uczciwych nagród dla branży motoryzacyjnej jakimi są Gelben Engel była od dawna potrzebna“.

2006

Po raz pierwszy wykonany zostaje motocyklowy Crash–Test. W ADAC–Technikzentrum w Landsbergu nad Lechem motocykl Honda Gold Wing wyposażona w Airbag uderza w vana. Poduszka powietrzna okazała się skuteczna i ochroniła manekina przed niebezpiecznymi dla życia obrażeniami.

ADAC wspólnie z partnerami: Bosch, Michelin i Shell wybierają FuXX 2006. Jest to konkurs dla najlepszych kierowców, którzy rywalizują ze sobą w konkursie. Najlepszy z nich powinien mieć: wiedzę i zdolności techniczne, prowadzić bezpiecznie i oszczędnie.

2014

Ujawnione zostało oszustwo ADAC, polegające na sfałszowaniu liczby głosów w organizowanym przez ADAC konkursie na ulubiony przez kierowców w Niemczech samochód. Według ogłoszonych przez ADAC wyników zwycięska marka miała otrzymać 10 razy więcej głosów, niż otrzymała w rzeczywistości[12].


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]