ADR (transport)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

ADR (fr. L' Accord européen relatif au transport international des marchandises Dangereuses par Route) to międzynarodowa konwencja dotycząca drogowego przewozu towarów i ładunków niebezpiecznych, sporządzona w Genewie dnia 30 września 1957 r. Została ratyfikowana przez Polskę w 1975 r. Przepisy umowy ADR są nowelizowane w cyklu dwuletnim. Umowa obowiązuje obecnie w 46 krajach.

ADNprzepisy europejskie dotyczące o międzynarodowym przewozie towarów niebezpiecznych w żegludze śródlądowej.

Od 2003 roku każde przedsiębiorstwo związane z transportem drogowym towarów niebezpiecznych (przewoźnik, firma odbierająca i wysyłająca towary niebezpieczne) zobowiązane jest do współpracy z doradcą ds. bezpieczeństwa (Doradca ADR), którego zadaniem jest pomoc w realizacji wymagań nałożonych przez konwencję, sporządzanie obowiązkowych sprawozdań rocznych do wojewody, oraz wprowadzanie odpowiednich procedur i instrukcji bezpieczeństwa.

Zawartość umowy ADR[edytuj | edytuj kod]

Umowa ADR jest nowelizowana co dwa lata w roku nieparzystym. Od 1 stycznia danego roku obowiązuje nieobligatoryjnie (można stosować wersję poprzednią konwencji), od 1 lipca obowiązuje zawsze obligatoryjnie. Aktualnie obowiązująca wersja Umowy ADR to wersja 2011 – która obowiązuje obligatoryjnie od 1 lipca 2011. Składa się ona z Umowy właściwej oraz z załączników A i B, będących jej integralną częścią. Umowa właściwa określa stosunki prawne między uczestniczącymi państwami, natomiast załączniki zawierają przepisy regulujące w szerokim zakresie warunki przewozu poszczególnych materiałów niebezpiecznych w międzynarodowym transporcie samochodowym.

Załącznik A[edytuj | edytuj kod]

Załącznik A obejmuje podział wszystkich produkowanych na świecie materiałów niebezpiecznych na 13 klas zagrożeń oraz zawiera szczegółową klasyfikację tych materiałów w poszczególnych klasach:

KLASA

  • 1 – Materiały i przedmioty wybuchowe
  • 2 – Gazy
  • 3 – Materiały ciekłe zapalne
  • 4.1 – Materiały stałe zapalne, materiały samoreaktywne oraz materiały wybuchowe stałe odczulone
  • 4.2 – Materiały samozapalne
  • 4.3 – Materiały wytwarzające w zetknięciu z wodą gazy zapalne
  • 5.1 – Materiały utleniające
  • 5.2 – Nadtlenki organiczne
  • 6.1 – Materiały trujące
  • 6.2 – Materiały zakaźne
  • 7 – Materiały promieniotwórcze
  • 8 – Materiały żrące
  • 9 – Różne materiały i przedmioty niebezpieczne

Dodatkowo w tym załączniku określone zostały ogólne i szczegółowe warunki pakowania towarów niebezpiecznych, wymagania w zakresie oznakowania towarów, opakowań i pojazdów przewożących towary niebezpieczne oraz warunki badań technicznych opakowań i ich specjalnego znakowania. W załączniku A przedstawiono również warunki przewozu i manipulowania ładunkiem w sztukach przesyłki, kontenerach i cysternach oraz zakazy ładowania razem towarów w jednym pojeździe

Załącznik B[edytuj | edytuj kod]

W załączniku B określone są:

  • wymagania dotyczące konstrukcji i dopuszczenia pojazdów w tym m.in. przyczep, cystern, kontenerów i kontenerów-cystern
  • dodatkowe wyposażenie jednostek transportowych
  • wymagania w stosunku do załogi pojazdu ;
  • wymagania dotyczące osób uczestniczących w przewozie
  • dokumentacja wymagana przy przewozie
  • wymagania nadzorowania pojazdów oraz ograniczenia przejazdu przez tunele

Państwa które ratyfikowały umowę ADR[edytuj | edytuj kod]

W roku 2009 do Umowy ADR należały (w kolejności alfabetycznej):

Albania, Austria, Azerbejdżan, Belgia, Białoruś, Bośnia i Hercegowina, Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Czarnogóra, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Kazachstan, Liechtenstein, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Macedonia, Malta, Maroko, Mołdawia, Niemcy, Norwegia, Polska, Portugalia, Rosja, Rumunia, Serbia, Słowacja, Słowenia, Szwajcaria, Szwecja, Tunezja, Ukraina, Węgry, Wielka Brytania, Włochy[1].

Umowa ADR ma wspólne źródła z umowami dotyczącymi międzynarodowego transportu: drogą morską (IMDG), kolejową (RID) i lotniczą (ICAO).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Towary niebezpieczne. Transport w praktyce. Krzysztof Grzegorczyk. Wyd. ADeR 2009

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons