AGM-78 Standard ARM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
AGM-78 Standard ARM
Agm-78.jpg
AGM-78 w National Museum amerykańskich sił powietrznych.
Państwo Stany Zjednoczone
Producent General Dynamics
Rodzaj powietrze-ziemia
Przeznaczenie przeciwradarowa
Data konstrukcji 1966
Operacyjność 1968 - lata 80.
Długość 4570 mm
Średnica 343 mm
Rozpiętość 1080 mm
Masa 620 - 815 kg
Napęd Aerojet Mk 27, Mod 4 na paliwo stałe
Prędkość 2 Ma (2500 km/h)
Zasięg 90 km
Naprowadzanie na źródło promieniowania
Masa głowicy 100 kg
Typ głowicy odłamkowo-burząca

AGM-78 Standard ARMakronim nazwy angielskiej Anti Radiation Missile - przeciwradarowy pocisk rakietowy. Amerykański naddźwiękowy pocisk rakietowy klasy powietrze-ziemia, służący do niszczenia urządzeń radarowych przeciwnika, zwłaszcza systemów obrony przeciwlotniczej, naprowadzając się na źródło emitowanych przez nie sygnałów opracowany przez General Dynamics.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pocisk został opracowany na potrzeby US Navy pod koniec lat 60. jako następca AGM-45 Shrike, którego parametry były niezadowalające. AGM-45 posiadał małą głowicę, krótki zasięg i nieefektywny system naprowadzający. Z propozycją konstrukcji pocisku zwrócono się do firmy General Dynamics, która zobowiązała się zbudować broń opartą, w celu redukcji kosztów, na innym swoim pocisku klasy ziemia-powietrze RIM-66 SM-1. Pierwsze testy przeprowadzono w 1967 roku rok po rozpoczęciu prac konstrukcyjnych. Pierwsze pociski seryjne pojawiły się na początku 1968 roku.

Pocisk AGM-78 oznaczono nazwą STARM będącą skrótem pełnego oznaczenia Standard ARM. Pierwsza wersja pocisku A1 Mod 0, była właściwie wystrzeliwaną z powietrza odmianą pocisku RIM-66 z głowicą naprowadzającą się na źródło promieniowania radarowego od pocisku Shrike. Napęd pocisku stanowił silnik rakietowy Aerojet Mark 27 MOD 4. Chociaż nowy pocisk był efektywniejszy niż poprzednik, to był również droższy niż AGM-45, który pozostał w służbie jeszcze przez pewien czas. Nowy pocisk był przeznaczony do przenoszenia przez samoloty F-105F/G Thunderchief i A-6B/E Intruder.

Wersje pocisku AGM-78[edytuj | edytuj kod]

Równolegle z pociskiem pierwszej wersji AGM-78A zbudowano pocisk ćwiczebny ATM-78A o tej samej masie i wymiarach, ale pozbawiony systemów naprowadzających, głowicy bojowej i silnika.

W wersji AGM-78A2 wprowadzono system BDA (Bomb Damage Assessment), oraz fosforowy znacznik celu, którego zadaniem było wskazanie miejsca uderzenia pocisku innym samolotom, których zadaniem było kontynuowanie ataku.

W 1969 wprowadzono do produkcji ulepszony model AGM-78B z systemem naprowadzającym zdolnym namierzać radary pracujące w różnych pasmach, tak aby przed startem samolotu nie było konieczne wybieranie jednej z wielu głowic. Zainstalowano również prostą pamięć umożliwiającą zapisanie pozycji celu i kontynuowanie lotu pocisku również po wyłączeniu wysyłającego promieniowanie wrogiego radaru. Pociski przeciwradarowe poprzednich generacji gubiły cel po ustaniu promieniowania radaru, więc cykliczne włączanie i wyłączanie radarów baterii przeciwlotniczych było najpowszechniej stosowanym środkiem przed atakującymi je pociskami.

Część pocisków starszej wersji AGM-78A1 zmodernizowano przez dodanie nowej głowicy naprowadzającej z układem pamięci. Tak zmodyfikowane pociski oznaczono jako AGM-78A4. Pociski AGM-78B były najważniejszą i najczęściej używaną wersją, zwłaszcza przez samoloty USAF F-4G Phantom II wykonujące misje Wild Weasel.

Wersja ćwiczebna pocisku AGM-78B nosiła oznaczenie ATM-78B.

Na początku lat 70. wyprodukowano kolejną wersję AGM-78C. Zaprojektowany dla USAF pocisk w tej wersji został opracowany w celu zwiększenia jego efektywności i obniżenia kosztów produkcji. Pocisk w nowej wersji również posiadał fosforowy znacznik celu. Do wersji AGM-78C zmodernizowano również pewną liczbę pocisków wcześniejszych wersji. Również dla tej odmiany zbudowano pocisk treningowy oznaczony jako ATM-78C.

W latach 1973 - 1976 skonstruowano kolejną wersję AGM-78D z nowym silnikiem rakietowym. Następna modyfikacja AGM-78D2 miała nowy aktywny zapalnik optyczny, jeszcze większą niezawodność i nową 100 kg odłamkowo-burzącą głowicę bojową. Wersja treningowa pocisku nosiła oznaczenie ATM-78D.

Na bazie pocisku AGM-78 zbudowano przeciwradarowy pocisk RGM-66D wystrzeliwany z wyrzutni okrętowych i przeciwlotniczy klasy powietrze-powietrze AIM-97 Seekbat.

Łącznie zbudowano ponad 3000 egzemplarzy pocisków AGM-78 wszystkich wersji. Produkcję zakończono w latach 70. ale pociski były użytkowane jeszcze przez około 10 lat kiedy to zastąpiono je nowym pociskiem AGM-88 HARM.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons