AMZ Dzik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dzik 3
Dzik 3
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent AMZ Kutno Sp. z o.o.
Typ pojazdu samochód opancerzony
Załoga zależne od wersji
Historia
Produkcja od 2004
Dane techniczne
Silnik Iveco Aifo SOFIM 8140.43N, 107 kW (146 KM)
Pancerz większość B6; silnik B4
Długość 5,74 m
Szerokość 2,05 m
Wysokość 2,16 m
Masa 5,5 t – 6,2 t
Osiągi
Prędkość 100 km/h
Zasięg 800 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
w stropie obrotnica na karabin maszynowy PK/PKS używający 7,62 x 51 NATO (alternatywnie karabin NSW używający 12,7 x 108 mm albo 12,7 x 99 mm NATO), dwie podwójne wyrzutnie granatów dymnych, 13 otworów strzelniczych
Użytkownicy
 Polska
 Irak
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dzik – opancerzony samochód produkcji polskiej. Wytwarzany przez AMZ-Kutno w Kutnie od 2004 roku. Przeznaczony do celów patrolowo-interwencyjnych, może być wykorzystywany przez służby porządku publicznego i siły zbrojne. Pancerz zapewnia ochronę przed pociskami pośrednimi kalibru 7,62 mm.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • Dzik-AT (antyterrorystyczny) – przewozi 6-8 osób, 3 drzwi, 10 otworów strzelniczych. W polskiej Policji zastępują transportery opancerzone BTR-60.
Dzik-2
  • Dzik-2 – 6-8 osób, 5 drzwi, 8 otworów strzelniczych, w stropie obrotnica na karabin maszynowy.
Dzik-3
Ain Jaria – 1 w Iraku
  • Dzik-3 (Ain Jaria – 1) – do 11 osób, 4 drzwi, 13 otworów strzelniczych, w stropie obrotnica na karabin maszynowy, dwie podwójne wyrzutnie granatów dymnych. Wersja eksportowa zaprojektowana dla irackich sił bezpieczeństwa. Produkowany seryjnie od września lub października 2005 roku[1].
  • Dzik Cargo

Wszystkie wersje napędzane są silnikiem wysokoprężnym z turbodoładowaniem, o pojemności 2797 cm³ i mocy maksymalnej 107 kW (146 koni mechanicznych). Podwozie z napędem na 4 koła pochodzi z włoskiej firmy SCAM (SM55 w Dzik-AT, wzmocnione SM62 w dalszych wersjach).

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Dziki-AT użytkowane są w formacjach antyterrorystycznych Policji od grudnia 2004[2]. Dziki-2 zostały zakupione przez Żandarmerię Wojskową. W czerwcu 2005 roku podpisano kontrakt między Bumarem a rządem Iraku, dotyczący dostawy 600 sztuk Dzików-3, które włączone zostały do służby pod nazwą Ain Jaria – 1[3]. Zakończenie dostaw nastąpiło w marcu 2008 roku. Ze względu na różnice w interpretacji zapisów kontraktu wyeksportowano do Iraku jedynie 531 sztuk[4] tych pojazdów. Dziki-3 zamówiły też Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej. Dostawy miały się skończyć przed 2010 rokiem.[potrzebne źródło]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Porównaj: Jarosław Rybak, Dzik pustyni, za „Super Expressem”. Porównaj również Dzik leci do Iraku za „Gazetą Wyborczą”, [dostęp 15.03.2008].
  2. Grzegorz Hołdanowicz, Dzik 2 w Sulejówku i Wilnie.
  3. Informacje o tym kontrakcie m.in. w artykule Dzik-3 dla Iraku, [w:] Magnum-X. Elektroniczna Gazeta Targowa. XV Międzynarodowy Salon Przemysłu Obronnego, Kielce 2005. [dostęp 15.03.2008 r.]
  4. Norbert Bączyk. Zwierzyniec z Kutna. „Polska Zbrojna”. 591, s. 46-48, 18 maja 2008. Warszawa: Redakcja Wojskowa. ISSN 0867-4523. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hołdanowicz G., Dzik – propozycja na czasie, [w:] „Raport Wojsko Technika Obronność”, nr 11, 2004.
  • Hołdanowicz G., Dzik 2 w Sulejówku i Wilnie, „Raport Wojsko Technika Obronność”, nr 4 2005.
  • Kiński A., Dzik-3 dla Iraku, [w:] „Nowa Technika Wojskowa”, nr 8, 2005.
  • Orłowski L., Samochód patrolowo-interwencyjny Dzik, Wyd. Bellona, Warszawa 2006, s. 32, Seria: Typy Broni i Uzbrojenia 222, ISBN 83-11-10492-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]