ANT-20

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
ANT-20
ANT-20
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Kazańskie Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego
Konstruktor Tupolew
Typ samolot transportowo – propagandowy
Konstrukcja metalowa
Załoga 11 osób
Historia
Data oblotu sierpień 1934
Lata produkcji 1933-1934
Wycofanie ze służby 1935
Dane techniczne
Napęd 8 × M-34 FRN
Moc 8 x 900 KM
Wymiary
Rozpiętość 63,0 m
Długość 34,1 m
Powierzchnia nośna 486 m²
Masa
Startowa 42000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 220 km/h
Zasięg 1200 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
ZSRR
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

ANT-20 "Maksym Gorki"radziecki samolot transportowo-propagandowy z 1934 r., konstrukcji Tupolewa.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot został zaprojektowany przez Andrieja Tupolewa i zbudowany między 4 lipca 1933 i 3 kwietnia 1934. Powstanie maszyny związane było z czterdziestoleciem pracy pisarskiej Maksyma Gorkiego i na jego cześć właśnie jedyny zbudowany egzemplarz otrzymał swoją nazwę. Konstrukcja poprzedzona została ogólnokrajową zbiórką pieniędzy, która przyniosła sześć milionów rubli. Miał to być główny samolot tzw. eskadry agitacyjnej, złożonej przeważnie z transportowców, której celem było docieranie do słabo rozwiniętych i trudno dostępnych obszarów ZSRR oraz prowadzenie szkolenia politycznego i szerzenia oświaty.

Tupolew rozwijając konstrukcję sześciosilnikowego bombowca ANT-16, zwiększył jego rozmiary i zastosował silniki M-34FRN o mocy 900 KM. Sześć silników umieszczono na krawędzi natarcia olbrzymiego skrzydła wolnonośnego, a dalsze dwa na pylonie nad kadłubem. Samolot mógł pomieścić ośmioosobową załogę i 72 pasażerów, ale jego głównym zadaniem nie była komunikacja lotnicza – na pokładzie znajdowała się drukarnia do powielania ulotek zrzucanych podczas lotu, projektor do wyświetlania przezroczy i filmów na chmurach lub zasłonie dymnej, laboratorium fotograficzne oraz olbrzymi głośnik do przekazywania treści propagandowych na dużym obszarze.

ANT-20 został oblatany 16 czerwca 1934, po czym rozpoczął pracę agitacyjną w sierpniu 1934 i wykonał wiele lotów nad Moskwą i jej okolicami. Ustanowił przy tym kilka rekordów lotniczych udźwigu. W tym czasie był to największy samolot świata. 18 maja 1935 odbył ostatni lot na paradzie nad Moskwą, w otoczeniu trzech mniejszych samolotów. Podczas tego lotu, pilot towarzyszącego mu myśliwca I-5 Nikołaj Błagin próbował wykonać pętlę wokół skrzydła Maksyma Gorkiego. Uderzył w nie, w wyniku czego obie maszyny runęły na ziemię. Zginęły wówczas 52 osoby na pokładzie Gorkiego[1], w tym 33 członków rodzin konstruktorów, 7 osób na ziemi oraz Błagin. Według oficjalnej wersji podanej przez władze radzieckie, pilot lekkomyślnie wykonał nieplanowaną figurę akrobacji. Obecnie przypuszcza się jednak, że w istocie akrobacje mogły być planowane, a po tragicznym końcu Błagin stał się "kozłem ofiarnym" w celu zrzucenia odpowiedzialności z władz.

Po tym wypadku rozpoczęto następną zbiórkę pieniędzy, lecz przemysł lotniczy miał już inne zadania, a sama konstrukcja samolotu była już przestarzała. Zbudowano tylko sześciosilnikowy ANT-20bis z silnikami AM-34 FRNW o mocy 1200 KM. Maszyna ta eksploatowana była przez linie lotnicze Aerofłot do końca 1942.

ANT-20bis

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • ANT-20 "Maksym Gorki" – osiem silników M-34 FRN (900 KM), 72 miejsca pasażerskie lub wyposażenie agitacyjne
  • ANT-20bis – sześć silników AM-34 FRNW (1200 KM), 64 miejsca pasażerskie

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Wolnonośny dolnopłat konstrukcji metalowej, kryty duralową blachą falistą. Podwozie samolotu stałe. Usterzenie tradycyjne. Śmigła trójłopatowe.

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Podobne samoloty:

Junkers G 38

  • Ciąg oznaczeń:

ANT-16ANT-17ANT-18ANT-20ANT-21ANT-22ANT-23