Aberracja chromatyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powstawanie aberracji chromatycznej i korekta
Górne zdjęcie zrobione jest przy użyciu obiektywu o wysokiej jakości - aberracja praktycznie nie występuje. Dolne zdjęcie zrobiono po nałożeniu dodatkowego obiektywu szerokokątnego

Aberracja chromatyczna, chromatyzm – cecha soczewki lub układu optycznego, wynikająca z różnych odległości ogniskowania (ze względu na różną wartość współczynnika załamania) dla poszczególnych barw widmowych światła (różnych długości fali światła). W rezultacie występuje rozszczepienie światła, które widoczne jest na granicach kontrastowych obszarów pod postacią kolorowej obwódki (zobacz zdjęcie obok).

Aberracja chromatyczna występuje również w soczewce ludzkiego oka, powodując barwne obwódki (pomarańczowe i niebieskie) wokół ciemnych przedmiotów na jasnym tle. W przypadku układów optycznych (teleskopy, obiektywy fotograficzne etc.) jest to wada pogarszająca jakość odwzorowania.

Korekcja[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy została skorygowana w dużym stopniu w układzie soczewek o nazwie achromat wynalezionym przez Anglika Johna Dollonda (1706-1761) w Anglii.

Czarno-biała fotografia[edytuj | edytuj kod]

Zjawisko to jest znane również w fotografii czarno-białej. Nie występują tam co prawda kolory, ale aberracja chromatyczna wywołuje nieostrość obrazu. Korekcję można osiągnąć poprzez zastosowanie apochromatu lub też przez użycie odpowiedniego filtru kolorowego o wąskim pasmie przepustowości lub przez odpowiednie konwertowanie pojedynczych kanałów koloru do kanału czarno-białego. Niektóre z tych metod wymagają jednak zwiększenia czasu ekspozycji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]