Ablacja (topnienie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ablacja, topnienie – proces ubywania śniegu i lodu tworzącego lodowce, lód pływający lub pokrywę śnieżną w efekcie topnienia, sublimacji albo erozji mechanicznej[1].

Czynnikami wywołującymi ablację może być:

  • insolacja (nasłonecznienie),
  • działanie ciepłych mas powietrza,
  • opady deszczu,
  • ciepło geotermalne
  • ciśnienie lodu i tarcie
  • działalność wód lodowcowych.

Ablacja może zostać przyśpieszona na powierzchni lodowca w wyniku jego pokrycia gruzem (np. morena supraglacjalna in. morena powierzchniowa, materiał obrywów skalnych, materiał lawinowy czy wytapiana morena inglacjalna), gdyż materiał skalny o wiele niższym niż lód albedo absorbuje energię promieniowania słonecznego i oddaje ciepło topiąc przyległy do okruchów skalnych lód. Jeśli pokrywa gruzu na lodowcu jest zwarta i przekracza 2 cm miąższości, stanowi ona skuteczną osłonę przed insolacją[potrzebne źródło]. W takim przypadku ablacja może zostać bardzo spowolniona lub zatrzymana, dlatego lodowce pokryte gruzem posiadają o wiele większy obszar ablacji w stosunku do 'czystych' lodowców [potrzebne źródło]. Skrajnym przypadkiem są lodowce gruzowe z jądrem lodowym, których czoła awansują mimo ocieplenia klimatu i zaniku lub zmniejszenia obszaru akumulacji w ich strefach korzeniowych[potrzebne źródło].

Przypisy

  1. W. Jaroszewski, L. Marks, A. Radomski: Słownik geologii dynamicznej. Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1985.