Abonament radiowo-telewizyjny

Finansowanie europejskich nadawców publicznych Abonament

     Tylko abonament

     Abonament i reklamy

     Abonament, reklamy i dotacje rządowe

Brak abonamentu

     Tylko reklamy (oprócz Liechtenstein i Monako)

     Tylko dotacje rządowe

     Dotacje rządowe oraz reklamy (oprócz Andory)

     Brak danych

Abonament radiowo-telewizyjny – opłata mająca na celu umożliwienie realizacji misji publicznej telewizji i radia nałożony ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Najczęściej kryterium jego naliczania jest fakt posiadania odbiornika radiowego lub telewizyjnego. W polskim prawie opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych, przy domniemaniu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

W Polsce o wysokości abonamentu RTV decyduje Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, zaś instytucją odpowiedzialną za jego ściąganie jest Poczta Polska. Wg rozporządzenia KRRiT z 13 kwietnia 2011 (Dz. U. z 2011 r. Nr 93, poz. 548) abonament od 1 stycznia 2012 wynosi 18,50 zł miesięcznie (199,80 rocznie) za korzystanie z telewizji i radia, a 5,50 zł miesięcznie (59,40 rocznie) za korzystanie z odbiornika radiowego bez odbiornika TV; stosowany jest przy tym system zniżek (do 10%) za płatności z góry. Jego ściągalność wynosi ok. 45%, podczas gdy np. w Wielkiej Brytanii wskaźnik ten wynosi ok. 90%.

W 2008 grupa posłów Platformy Obywatelskiej zgłosiła projekt ustawy zwalniającej emerytów i rencistów całkowicie niezdolnych do pracy z obowiązku płacenia abonamentu. Ustawa została uchwalona 12 czerwca 2008, jednak została skierowana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do Trybunału Konstytucyjnego, który 4 listopada 2009 uznał ją za zgodną z Konstytucją w wersji sejmowej.

Wielka Brytania

W Wielkiej Brytanii abonament radiowy został zniesiony w lutym 1971. Mimo to, w ramach licencji telewizyjnej, pokrywane są koszty kilku stacji radiowych: sieć BBC, radia regionalne i lokalne, oraz koszty odbioru krajowego programu BBC poza granicami Wielkiej Brytanii.

Wysokość opłaty abonamentowej za posiadanie kolorowego odbiornika TV wynosi £145,50 rocznie, a czarno-białego – £49. TV można też odbierać lub nagrywać na innym sprzęcie, np. laptopie czy telefonie komórkowym, i wówczas obowiązuje taka sama opłata. Użytkownik, który posiada taki sprzęt, ale nie odbiera ani nie nagrywa programów TV, powinien zgłosić tę sytuację do urzędu TV Licensing. Urząd może dokonywać wyrywkowych kontroli takich użytkowników. Kara za brak licencji w razie stwierdzenia jej wymagalności wynosi do £1000.

Osoby ze znacznymi wadami wzroku oraz niewidome są uprawnione do 50% zniżki w opłacie licencyjnej.

Osoby powyżej 75 lat są zwolnione z opłaty licencyjnej. Otrzymują licencję bezpłatną, nawet jeśli mieszkają z młodszymi domownikami. Osoby w wieku 74 lat mogą aplikować o tymczasową licencję, tańszą, ważną do dnia ich 75 urodzin, kiedy to zostaną całkowicie zwolnieni z opłaty.

Jedna licencja obejmuje oglądanie i nagrywanie TV w jednym miejscu, np. w domu. W razie oglądania lub nagrywania programów TV także w innych miejscach, np. samochodzie lub w pracy, na te miejsca potrzebne są dodatkowe licencje.