Abonament radiowo-telewizyjny

Z Wikipedii

Abonament radiowo-telewizyjny - podatek przeznaczony na utrzymanie publicznej telewizji i radia. Najczęściej kryterium jego naliczania jest fakt posiadania odbiornika radiowego lub telewizora. W polskim prawie opłaty abonamentowe pobiera się za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych, przy domniemaniu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

W Polsce o wysokości abonamentu RTV decyduje Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, zaś instytucją odpowiedzialną za jego ściąganie jest Poczta Polska. Wg rozporządzenia KRRiT z 29 kwietnia 2008 abonament wynosi^[1] 17 zł miesięcznie (tj. 204 zł rocznie) za korzystanie z telewizji, a 5,30 zł miesięcznie (63,60 rocznie) za korzystanie z odbiornika radiowego bez odbiornika TV; stosowany jest przy tym system zniżek (aż do 8,5%) za płatności z góry (np. opłata za 12 miesięcy z góry za telewizję wynosi 186,70 zł). Jego ściągalność wynosi ok. 45%, podczas gdy np. w Wielkiej Brytanii (gdzie abonament wynosi £139,50 rocznie) wskaźnik ten wynosi ok. 90%.

W 2008 grupa posłów Platformy Obywatelskiej zgłosiła projekt ustawy zwalniającej emerytów i rencistów całkowicie niezdolnych do pracy z obowiązku płacenia abonamentu. Ustawa została uchwalona 12 czerwca 2008, jednak została skierowana przez Prezydenta Rzeczypospolitej do Trybunału Konstytucyjnego i obecnie czeka na rozpatrzenie.

Przypisy