Aborcja w Islandii
Islandia była jednym z pierwszych państw świata które dopuściły wyjątki od zakazu aborcji. Przepisy z 1935 roku zezwalały na przerywanie ciąży z przyczyn medycznych, eugenicznych i kryminalnych oraz stały się przykładem do ustanawiania podobnych ustaw w późniejszych latach dla wielu krajów świata. W 1975 roku uchwalono nową ustawę, dzięki której aborcję można wykonywać w następujących okolicznościach:
- Gdy kobieta urodziła kilkoro dzieci w krótkim odstępie czasu, bądź niewielki okres minął od jej ostatniego porodu.
- Jeśli kobieta doświadcza trudnej sytuacji rodzinnej z powodu dużych rozmiarów rodziny bądź choroby któregoś z domowników.
- Gdy kobieta nie może ze względu na swój wiek lub niedojrzałość psychiczną zapewnić dziecku opieki na satysfakcjonującym poziomie.
- Występują inne powody społeczne porównywalne do wspomnianych wyżej.
- Gdy kontynuacja ciąży lub poród zagraża zdrowiu fizycznemu lub psychicznemu matki.
- Gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, że dziecko urodzi się poważnie upośledzone.
- Gdy ciężka choroba znacząco ogranicza zdolność jednego z rodziców do opieki nad dzieckiem.
- Gdy ciąża jest wynikiem gwałtu[1].
Ustawa zabrania aborcji po 16. tygodniu ciąży z wyjątkiem racji medycznych i eugenicznych. Po dokonaniu aborcji szpital ma obowiązek poinformować kobietę o dostępnych środkach antykoncepcyjnych. Liczba wykonywanych aborcji w stosunku do liczby urodzeń[2] jest mniejsza niż w innych państwach skandynawskich[3][4][5], co spowodowane jest większą restrykcyjnością przepisów.
