Aborcja w Japonii

Japonia była jednym z pierwszych państw świata, które zalegalizowały aborcję. W 1948 roku ustanowiono prawo zezwalające na aborcję ze przyczyn medycznych, eugenicznych i kryminogennych, zaś rok później prawo to zliberalizowano o względy społeczno-ekonomiczne. W pierwszych latach po II wojnie światowej nastąpił wyraźny przyrost ludności uwarunkowany repatriacją 6,5 miliona Japończyków z byłych kolonii, a także spadkiem umieralności niemowląt na skutek poprawy jakości opieki medycznej oraz zmniejszeniem liczby poronień. Obawiano się jednak przeludnienia, co mogło przynieść niepożądane skutki dla bardzo zniszczonego w wyniku wojny kraju. W przeciwieństwie do większości krajów świata, w których legalizacja aborcji następowała bardzo powoli, w Japonii stało się dość szybko i nieoczekiwanie, w czasach okupacji amerykańskiej.

Innym powodem przyjęcia proaborcyjnego ustawodawstwa był proces sądowy Miyuki Ishikawy, położnej jednego z tokijskich szpitali, która zabijała noworodki na życzenie ich rodziców. Kobiecie postawiono zarzut zamordowania w latach 30. i 40. XX wieku 103 noworodków, choć szacunki sięgają wyższej liczby.

Opracowanie i wprowadzenie przez japoński rząd ustawy o kontroli poczęć i urodzeń nie spowodowało gwałtownego wybuchu debat politycznych i zostało przyjęte ze poparciem większości społeczeństwa, zaś protesty środowisk medycznych, prawniczych i religijnych były stosunkowo znikome, niezauważalne i przez to ignorowane^{[potrzebne źródło]}. Obecnie przerywanie ciąży legalne jest w Japonii z następujących przyczyn:

• medycznych (zagrożenie życia i zdrowia fizycznego matki) – do końca trwania ciąży,
• eugenicznych (wady genetyczne płodu lub jego uszkodzenie w trakcie ciąży, ciąża wieloraka) – do 22 tygodnia ciąży,
• kryminogennych (ciąża wynikiem gwałtu, przestępstwa pedofilskiego lub występku kazirodczego) – do 22 tygodnia ciąży,
• społeczno-ekonomicznych (np. zła sytuacja materialna matki, wielodzietność, ciąża wynikiem zdrady małżeńskiej, rozwód lub owdowienie matki, ciąża wynikiem nieskutecznej antykoncepcji, niepełnoletni wiek matki) – do 22 tygodnia ciąży.

W praktyce aborcja w Japonii dostępna jest na życzenie, wykorzystując przy tym szeroko interpretowane względy społeczno-ekonomiczne. Jeżeli kobieta jest osobą zamężną, to do legalnego przeprowadzenia aborcji konieczna jest zgoda męża ^{[potrzebne źródło]}.

W społeczeństwie japońskim, choć aborcja w swej istocie nie jest w pełni akceptowana i często wywołuje etyczne i moralne obiekcje, nie jest traktowana w kategoriach grzechu czy morderstwa. Rodzima religia Japonii, shintō, nie zajmuje w tej sprawie żadnego stanowiska, pozostawiając decyzję o aborcji wyłącznie sumieniom kobiet, ich rodzinom i lekarzom wykonującym zabiegi^{[potrzebne źródło]}. Konfucjanizm aborcję dopuszcza ze względów medycznych, eugenicznych i kryminogennych^{[potrzebne źródło]}, zaś japoński buddyzm, początkowo sprzeciwiający się jakiejkolwiek formie uśmiercania organizmów żywych, ze względów pragmatycznych dostosował doktryny i rytuały do wzrostu poparcia dla aborcji w społeczeństwie.

Liczba zarejestrowanych aborcji systematycznie zmniejsza się od lat 50. i 60. XX wieku, kiedy to skala zjawiska była rekordowo duża, wręcz masowa.