Abraham Lissauer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Abraham Lissauer (ur. 29 lipca 1832 w Kościerzynie, zm. 29 września 1908 w Charlottenburgu) – niemiecki lekarz, antropolog i archeolog pochodzenia żydowskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do gimnazjum w Żaganiu i Gdańsku. Po maturze studiował na Uniwersytecie w Berlinie, początkowo filozofię, później prawo, a następnie medycynę, którą ukończył w 1856 na Uniwersytecie Wiedeńskim. W latach 1856–1863 pracował jako lekarz w Lidzbarku i Nidzicy, następnie przeniósł się do Gdańska, gdzie otworzył prywatną praktykę lekarską. Dodatkowo 1867–1869 pracował w gdańskim Instytucie Położniczym. 1871–1879 był doradcą nadburmistrza Leopolda von Wintera oraz konsultantem przy budowie miejskich wodociągów. Był działaczem i od 1887 pierwszym prezesem Zachodniopruskiej Izby Lekarskiej w Gdańsku.

Wolny czas poświęcał swojej pasji – archeologii, antropologii i etnologii. Prowadził badania wykopaliskowe na Pomorzu Gdańskim, m.in. w Odrach w Borach Tucholskich i w Oliwie koło Gdańska. Wiele podróżował, uczestniczył w międzynarodowych kongresach, utrzymywał kontakty z najwybitniejszymi uczonymi, m.in. z Rudolfem Virchowem. W 1870 odwiedził Heinricha Schliemanna w Grecji. W 1872 utworzył w gdańskim Towarzystwie Przyrodniczym sekcję antropologiczną, zajmującą się badaniami antropologicznymi oraz archeologicznymi, i przez wiele lat był jej przewodniczącym. W 1892 przeniósł się do Berlina i poświęcił wyłącznie pracy naukowej.

Od 1900 roku należał do Akademii Nauk Leopoldina. W 1903 cesarz Wilhelm II nadał mu tytuł profesorski.

Spośród jego prac naukowych największe znaczenie ma opublikowana w 1887 monografia Die prähistorischen Denkmäler der Provinz Westpreussen und der angrenzenden Gebiete (Prehistoryczne zabytki prowincji Prus Zachodnich i sąsiednich obszarów), stanowiąca obszerne zestawienie znalezisk archeologicznych z Pomorza Wschodniego, oraz stanowiąca uzupełnienie tej pracy rozprawa Alterthümer der Bronzezeit in der Provinz Westpreussen und den angrenzenden Gebieten (Starożytności epoki brązu w prowincji Prus Zachodnich i na sąsiednich obszarach), wydana w 1891.

Jego synem był neurolog Heinrich Lissauer (1861-1891).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gliński M. Ludzie dziewiętnastowiecznego Gdańska. Gdańsk: wyd. Muzeum Historii Miasta Gdańska, 1994 ISBN 83-85843-31-0.
  • Domańska H., Lifsches L. Żydzi znad Gdańskiej Zatoki. Wyd. II rozszerzone. Warszawa: Agencja Wydawnicza TU, 2000 ISBN 83-908760-1-2.
  • Pagel J. Biographisches Lexikon hervorragender Ärzte des neunzehnten Jahrhunderts. Berlin-Wien, 1901, ss. 1017-1018 [1]