Abraham z Kaszkaru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Abraham z Kaszkaru
doktor Kościoła Wschodu
Data urodzenia ok. 492 lub 503
Kaszkar
Data śmierci 8 stycznia 588
Kościół/
wyznanie
Kościół Wschodu
Wspomnienie 6. piątek po Epifanii

Abraham z Kaszkaru, zwany Wielkim (ur. ok. 492 lub 503 w Kaszkarze w Persji, zm. 8 stycznia 588) – syryjski mnich, autor wielu reguł zakonnych, założyciel i opat Wielkiego Klasztoru. Jest uważany za twórcę monastycyzmu stricte nestoriańskiego.

Żywot[edytuj | edytuj kod]

U pierwszych chrześcijan syryjskich i Mezopotamii życie zakonne było bardzo popularne. Wszyscy mnisi i mniszki byli nomadami Al-Hira z klasztoru założonego przez Mar Awgina ok. 350. Abraham prowadził działalność misyjną wśród Arabów. Żył pośród mnichów egipskich w Sketis. Później studiował teologię w Nisibis w Syrii oraz w Izla-Gebirges. Stamtąd udał się w pobliże góry Izla powyżej Nisbis, nieopodal Edessy (obecnie: Şanlıurfa) gdzie założył klasztor z surowymi zasadami i w 571 nadał mu własną regułę Był to pierwszy cenobityk na tych terenach. Trzeci opat klasztoru, Babaj Wielki, był jego uczniem.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Abraham jest uznawany za świętego i doktora przez Asyryjski Kościół Wschodu.

Jego wspomnienie obchodzone jest w szósty piątek po Epifanii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]