Achalazja przełyku
| Achalazja | |||
| achalasia | |||
|
|||
Achalazja przełyku (kurcz wpustu, łac. cardiospasmus) – choroba, u której podłoża leży podwyższone spoczynkowe ciśnienie i upośledzony rozkurcz dolnego zwieracza przełyku.
Spis treści |
Epidemiologia [edytuj]
Achalazja występuje głównie w wieku 30–60 lat. Zapadalność szacowana jest na około 1/100000/rok. Achalazja stanowi ponad 70% wszystkich pierwotnych zaburzeń motoryki przełyku.
Etiopatogeneza [edytuj]
Achalazja spowodowana jest brakiem komórek splotu Auerbacha w dolnej części przełyku, skutkiem czego dolny zwieracz nie ulega rozkurczeniu podczas przechodzenia pokarmu. Powoduje to utrudnienie połykania pokarmów początkowo stałych, a następnie także płynnych. Nad przewężeniem przełyk poszerza się na skutek gromadzenia się treści pokarmowej, która często ulega zwracaniu. Stan chorego jest dobry, odżywienie paradoksalnie prawidłowe, co umożliwia różnicowanie z rakiem przełyku, który w momencie dużego zaawansowania dającego objawy dysfagii, objawia się już również chudnięciem i wyniszczeniem pacjenta.
W patogenezie achalazji bierze się także pod uwagę udział czynników autoimmunologicznych, infekcyjnych (głównie wirusy neurotropowe), środowiskowych oraz genetycznych. Pewną rolę może też odgrywać zmniejszenie wydzielania VIP, który uczestniczy w relaksacji mięśni gładkich.
Objawy kliniczne i przebieg [edytuj]
- dysfagia
- zarzucanie treści pokarmowej do jamy ustnej
- ból w klatce piersiowej
- zgaga
- kaszel
- krztuszenie się
- prawidłowe odżywienie
- poszerzony przełyk o gładkich ścianach w badaniu kontrastowym
W wyniku zarzucania treści pokarmowej do dróg oddechowych może dojść do rozwoju zachłystowego zapalenia płuc.
Powikłania [edytuj]
- zachłystowe zapalenie płuc
- zapalenie błony śluzowej przełyku
- ropień płuca
- uchyłek dalszej części przełyku
- krwawienie
- rak przełyku – ryzyko po kilkudziesięciu latach zwiększa się o około 1–3%
Rozpoznanie [edytuj]
Rozpoznanie stawia się na podstawie RTG przełyku po podaniu środka kontrastowego oraz badania endoskopowego. W celu potwierdzenia rozpoznania wykonuje się również manometrię przełyku.
Radiologiczna klasyfikacja zaawansowania achalazji:
- I° – bez zmian w obrazie radiologicznym
- II° – szerokość przełyku < 4 cm
- III° – szerokość przełyku 4–6 cm
- IV° – przełyk poszerzony na całej długości o sigmoidalnym kształcie; oś długa przełyku ulega załamaniu.
Wykładniki achalazji w badaniu manometrycznym przełyku:
- brak perystaltyki przełyku
- zwiększenie ciśnienia spoczynkowego dolnego zwieracza przełyku > 45 mm Hg
- upośledzenie rozkurczu dolnego zwieracza przełyku
Różnicowanie [edytuj]
- rak przełyku
- inne przyczyny dysfagii
Leczenie [edytuj]
- dieta rozdrobniona lub papkowata
- unikanie stresów
- spanie w pozycji półsiedzącej - zapobieganie zachłyśnięciu
- nifedypina[2]
- diazotan izosorbidu[2]
- leczenie endoskopowe:
- leczenie operacyjne – operacja Hellera, wykonywana również laparoskopowo – wycięcie podłużnego pasma warstwy mięśniowej okrężnej w okolicy wpustu, powodujące jego poszerzenie[3][5][6]
- akupunktura (działa rozkurczowo)
Zobacz też [edytuj]
Przypisy [edytuj]
- ↑ F. Farrokhi, MF. Vaezi. Idiopathic (primary) achalasia.. „Orphanet J Rare Dis”. 2, s. 38, 2007. doi:10.1186/1750–1172–2–38. PMID 17894899.
- ↑ 2,0 2,1 M. Bortolotti, G. Coccia, F. Brunelli, P. Sarti i inni. Isosorbide dinitrate or nifedipine: which is preferable in the medical therapy of achalasia?. „Ital J Gastroenterol”. 26 (8). s. 379–82. PMID 7703511.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 L. Wang, YM. Li, L. Li. Meta-analysis of randomized and controlled treatment trials for achalasia.. „Dig Dis Sci”. 54 (11), s. 2303–11, Nov 2009. doi:10.1007/s10620–008–0637–8. PMID 19107596.
- ↑ 4,0 4,1 JE. Leyden, AC. Moss, P. MacMathuna. Endoscopic pneumatic dilation versus botulinum toxin injection in the management of primary achalasia.. „Cochrane Database Syst Rev”, s. CD005046, 2006. doi:10.1002/14651858.CD005046.pub2. PMID 17054234.
- ↑ A. Kilic, MJ. Schuchert, A. Pennathur, S. Gilbert i inni. Long-term outcomes of laparoscopic Heller myotomy for achalasia.. „Surgery”. 146 (4), s. 826–31; discussion 831–3, Oct 2009. doi:10.1016/j.surg.2009.06.049. PMID 19789044.
- ↑ AJ. Eckardt, VF. Eckardt. Current clinical approach to achalasia.. „World J Gastroenterol”. 15 (32), s. 3969–75, Aug 2009. PMID 19705490.
Bibliografia [edytuj]
- F. Farrokhi, MF. Vaezi. Idiopathic (primary) achalasia.. „Orphanet J Rare Dis”. 2, s. 38, 2007. doi:10.1186/1750–1172–2–38. PMID 17894899.
- Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-031-0.
