Achalazja przełyku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Achalazja
achalasia
ICD-10 K22.0
Zdjęcie rentgenowskie przełyku po podaniu papki barytowej; widać słup środka cieniującego i objaw "dzioba ptaka", pozwalające na rozpoznanie achalazji[1]

Achalazja przełyku (kurcz wpustu, łac. cardiospasmus) – choroba, u której podłoża leży podwyższone spoczynkowe ciśnienie i upośledzony rozkurcz dolnego zwieracza przełyku oraz brak perystaltyki pozostałych odcinków przełyku.

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Achalazja występuje głównie w wieku 30–60 lat. Zapadalność szacowana jest na około 1/100000/rok. Achalazja stanowi ponad 70% wszystkich pierwotnych zaburzeń motoryki przełyku.

Etiopatogeneza[edytuj | edytuj kod]

Achalazja spowodowana jest brakiem komórek splotu Auerbacha w dolnej części przełyku, skutkiem czego dolny zwieracz nie ulega rozkurczeniu podczas przechodzenia pokarmu. Powoduje to utrudnienie połykania pokarmów początkowo stałych, a następnie także płynnych. Nad przewężeniem przełyk poszerza się na skutek gromadzenia się treści pokarmowej, która często ulega zwracaniu. Stan chorego jest dobry, odżywienie paradoksalnie prawidłowe, co umożliwia różnicowanie z rakiem przełyku, który w momencie dużego zaawansowania dającego objawy dysfagii, objawia się już również chudnięciem i wyniszczeniem pacjenta.

W patogenezie achalazji bierze się także pod uwagę udział czynników autoimmunologicznych, infekcyjnych (głównie wirusy neurotropowe), środowiskowych oraz genetycznych. Pewną rolę może też odgrywać zmniejszenie wydzielania VIP, który uczestniczy w relaksacji mięśni gładkich.

Objawy kliniczne i przebieg[edytuj | edytuj kod]

  • dysfagia
  • zarzucanie treści pokarmowej do jamy ustnej
  • ból w klatce piersiowej
  • zgaga
  • kaszel
  • krztuszenie się
  • prawidłowe odżywienie
  • poszerzony przełyk o gładkich ścianach w badaniu kontrastowym

W wyniku zarzucania treści pokarmowej do dróg oddechowych może dojść do rozwoju zachłystowego zapalenia płuc.

Powikłania[edytuj | edytuj kod]

Rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

Rozpoznanie stawia się na podstawie RTG przełyku po podaniu środka kontrastowego oraz badania endoskopowego. W celu potwierdzenia rozpoznania wykonuje się również manometrię przełyku.

Radiologiczna klasyfikacja zaawansowania achalazji:

  • I° – bez zmian w obrazie radiologicznym
  • II° – szerokość przełyku < 4 cm
  • III° – szerokość przełyku 4–6 cm
  • IV° – przełyk poszerzony na całej długości o sigmoidalnym kształcie; oś długa przełyku ulega załamaniu.

Wykładniki achalazji w badaniu manometrycznym przełyku:

Różnicowanie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. F. Farrokhi, MF. Vaezi. Idiopathic (primary) achalasia.. „Orphanet J Rare Dis”. 2, s. 38, 2007. doi:10.1186/1750–1172–2–38. PMID 17894899. 
  2. 2,0 2,1 M. Bortolotti, G. Coccia, F. Brunelli, P. Sarti i inni. Isosorbide dinitrate or nifedipine: which is preferable in the medical therapy of achalasia?. „Ital J Gastroenterol”. 26 (8). s. 379–82. PMID 7703511. 
  3. 3,0 3,1 3,2 L. Wang, YM. Li, L. Li. Meta-analysis of randomized and controlled treatment trials for achalasia.. „Dig Dis Sci”. 54 (11), s. 2303–11, Nov 2009. doi:10.1007/s10620–008–0637–8. PMID 19107596. 
  4. 4,0 4,1 JE. Leyden, AC. Moss, P. MacMathuna. Endoscopic pneumatic dilation versus botulinum toxin injection in the management of primary achalasia.. „Cochrane Database Syst Rev”, s. CD005046, 2006. doi:10.1002/14651858.CD005046.pub2. PMID 17054234. 
  5. A. Kilic, MJ. Schuchert, A. Pennathur, S. Gilbert i inni. Long-term outcomes of laparoscopic Heller myotomy for achalasia.. „Surgery”. 146 (4), s. 826–31; discussion 831–3, Oct 2009. doi:10.1016/j.surg.2009.06.049. PMID 19789044. 
  6. AJ. Eckardt, VF. Eckardt. Current clinical approach to achalasia.. „World J Gastroenterol”. 15 (32), s. 3969–75, Aug 2009. PMID 19705490. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Wikimedia Commons