Achille Silvestrini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Achille Silvestrini
Kardynał prezbiter
Achille Silvestrini
Herb Achille Silvestrini Crux fidelis arbor una nobilis
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 23 października 1923
Brisighella
prefekt Kongregacji dla Kościołów Wschodnich
Okres sprawowania 1991 - 2000
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 13 lipca 1946
Nominacja biskupia 4 maja 1979
Sakra biskupia 27 maja 1979
Kreacja kardynalska 28 czerwca 1988
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Benedetto fuori Porta S. Paolo
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 27 maja 1979
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Duraisamy Simon Lourdusamy
Eduardo Martínez Somalo

Achille Silvestrini (ur. 23 października 1923 w Brisighella), włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.

Studiował w seminarium w Faenzy, następnie na uniwersytecie w Bolonii (obronił doktorat z filologii klasycznej) oraz na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie (obronił doktorat obojga praw). Uzyskał przygotowanie dyplomatyczne na Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie i w grudniu 1953 podjął pracę w służbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej. Pracował początkowo w sekcji nadzwyczajnych spraw Kościoła Sekretariatu Stanu jako ekspert ds. Wietnamu, Chin, Indonezji i Azji Południowo-wschodniej. Otrzymał tytuł papieskiego nadzwyczajnego tajnego szambelana (grudzień 1957), później również prałata honorowego Jego Świątobliwości (grudzień 1965). W latach 1958-1969 był osobistym sekretarzem dwóch kolejnych sekretarzy stanu - kardynałów Domenico Tardiniego i Amleto Giovanniego Cicognaniego. Od 1969 pracował w Radzie Spraw Publicznych Kościoła, początkowo w sekcji organizacji międzynarodowych, pokoju, rozbrojenia i praw człowieka; brał udział w wielu spotkaniach i konferencjach międzynarodowych. W 1971 towarzyszył sekretarzowi Rady arcybiskupowi Agostino Casaroliemu w Moskwie na rozmowach w sprawie udziału Watykanu w Traktacie o Broni Nuklearnej. Uczestniczył we wszystkich etapach przygotowania Aktu Końcowego Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w Helsinkach i Genewie. Na kilku konferencjach międzynarodowych stał na czele delegacji Watykanu; od lipca 1973 był podsekretarzem w Radzie Spraw Publicznych Kościoła. Prowadził wykłady w Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie, będącej szkołą dyplomatyczną Stolicy Apostolskiej.

4 maja 1979 został mianowany sekretarzem Rady Spraw Publicznych Kościoła, jednocześnie arcybiskupem tytularnym Novaliciana; sakry udzielił mu 27 maja 1979 w Watykanie Jan Paweł II, któremu towarzyszyli arcybiskupi Duraisamy Simon Lourdusamy i Eduardo Martinez Somalo (przyszli kardynałowie). W latach 1979-1984 arcybiskup Silvestrini stał na czele delegacji Watykanu na rozmowy z rządem włoskim w sprawie rewizji konkordatu laterańskiego. Reprezentował Stolicę Apostolską w rozmowach z wieloma rządami na świecie, także z władzami polskimi (1987).

28 czerwca 1988 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając diakonię S. Benedetto fuori Porta S. Paolo. W lipcu 1988 kardynał Silvestrini został prefektem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej, a w maju 1991 przeszedł na stanowisko prefekta Kongregacji Kościołów Wschodnich; pełnił zarazem funkcję honorową wielkiego kanclerza Papieskiego Instytutu Orientalnego. Brał udział w wielu sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie; na sesji specjalnej dla Kościoła w Libanie (16 listopada-14 grudnia 1995) był jednym z prezydentów-delegatów. Reprezentował Jana Pawła II na uroczystościach religijnych i rocznicowych, był m.in. specjalnym wysłannikiem na 400-leciu Unii Brzeskiej we Lwowie (październik 1996) oraz na pogrzebie króla Jordanii Husajna II w Ammanie (luty 1999).

W styczniu 1999 został podniesiony do godności kardynała prezbitera, zachowując dotychczasową diakonię S. Benedetto fuori Porta S. Paolo w charakterze tytułu prezbiterskiego na zasadzie pro hac vice. W listopadzie 2000 zrezygnował z funkcji prefekta Kongregacji Kościołów Wschodnich (zastąpił go patriarcha Ignacy I Daoud), a w październiku 2003 ukończył 80 lat i utracił prawo udziału w konklawe.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]