Acyduria orotowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Acyduria orotowa, orotoacyduria – genetycznie uwarunkowana choroba o dziedziczeniu autosomalnym recesywnym. Związana jest z występowaniem bloku w przemianie pirymidyn, gromadzeniem kwasu orotowego i wzrostem jego stężenia w moczu.

Wyróżnia się dwa typy acydurii orotowej:

  • typ I - uszkodzenie fosforybozylotransferazy orotowej oraz dekarboksylazy orotydylanowej (orotydyno-5-fosforanowej)
  • typ II - uszkodzenie dekarboksylazy orotydylanowej (orotydyno-5-fosforanowej)
  • polekowa - spowodowana ubocznym działaniem neuroleptyków oraz leków psychotropowych
  • towarzysząca zespołowi Reye'a - jako zjawisko wtórne, wynikające z niezdolności uszkodzonych mitochondriów do spożytkowania karbamoilofosforanu, który staję się wówczas substratem do nadmiernego cytoplazmatycznego wytwarzania kwasu orotowego

Mechanizm patogenezy[edytuj | edytuj kod]

Następuje blok jednego lub dwóch enzymów:

  1. Na poziomie fosforybozylotransferazy orotanowej: katalizuje przejście OA (kwas orotowy) → OMP (orotydynomonofosforan)
  2. Na poziomie dekarboksylazy orotydyno-5-fosforanowej: katalizuje przejście OMP → UMP (urydynomonofosforan)

Zaburzenia kliniczne spowodowane są przede wszystkim niedostateczną syntezą pirymidyn, zaburzoną równowagą stosunku puryny-pirymidyny, a w konsekwencji deficyt kwasów nukleinowych. Przejawia się to głównie w zaburzeniach dojrzewania układu erytroblastycznego, dysfunkcjach immunologicznych. Poza tym zachodzi kumulacja niewykorzystywanych produktów pośrednich, nierzadko których właściwości toksycznie powodują uszkodzenie OUN.

Objawy kliniczne i diagnostyka[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze objawy kliniczne acydurii orotowej pojawiają się u dzieci w wieku 3–7 miesięcy. Są to przede wszystkim:

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie acydurii orotowej polega na podawaniu urydyny, z której mogą powstawać pozostałe pirymidyny, a jednocześnie zostaje zahamowana synteza toksycznych związków pośrednich szlaku biosyntezy pirymidyn. Następuje remisja choroby, obraz hematologiczny oraz stan kliniczny chorego ulegają poprawie. Jednocześnie suplementuje się preparaty krwiotwórcze.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Acyduria orotowa w serwisie medisa.pl
  2. Robert Kincaid Murray, Daryl K. Granner, Victor W. Rodwell: Biochemia Harpera ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008. ISBN 978-83-200-3963-4.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.