Adam Boryczka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Boryczka
Adam, Albin, Tońko, Brona, Pług
major major
Data i miejsce urodzenia 18 września 1913
Wierzchosławice
Data i miejsce śmierci 30 kwietnia 1988
Warszawa
Przebieg służby
Jednostki 6 Wileńska Brygada AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie
Grób cichociemnego Adama Boryczki na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, w rocznicę operacji "Cravat” (zrzut do Polski 8-9 kwietnia 1944)

Adam Boryczka (Boryczko[1]), ps. Adam, Albin, Tońko, Brona, Pług (ur. 18 września 1913 w Wierzchosławicach, zm. 30 kwietnia 1988 w Warszawie) – kapitan Armii Krajowej i WiN, cichociemny, działacz podziemia antykomunistycznego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 18 września 1913 r. w Wierzchosławicach jako syn Józefa i Anny z domu Padło. W 1934 r. ukończył Gimnazjum im. Hetmana Jana Tarnowskiego w Tarnowie. Po gimnazjum kończy kurs Podchorążych rezerwy Piechoty przy 20pp. w Krakowie, po którym otrzymuje przydział do 16pp. w Tarnowie. W latach 1934-1939 pracownik Państwowych Zakładów Azotowych w Mościcach. Wydalony z wojska w 1937r. z uwagi na zły stan zdrowia, co było powodem nie powoływania go do służby po wybuchu wojny. Zgłosił się na ochotnika i dostał przydział do 16pp. przy 6 DP. Po klęsce przedostaje się do Francji, a następnie do Anglii. Zostaje przydzielony do 4 Brygady Strzelców, przeformowanej na 1 Samodzielną Brygadę Spadochronową. Zgłasza się na skok do kraju jako jeden z pierwszych przeszkolonych cichociemnych. Po zrzucie zostaje oficerem V odcinka organizacji dywersyjnej Wachlarz. W 1943 dowódca Kedywu w Okręgu Wilno AK. Od 1944 zastępca dowódcy i dowódca 6 Wileńskiej Brygady AK. Szef Oddziału III Komendy Okręgu Wilno AK.

Od końca 1947 kurier Delegatury Zagranicznej WiN. Aresztowany przy próbie przekroczenia granicy PRL w połowie czerwca 1954. 21 maja skazany na karę śmierci, zamienioną na karę dożywotniego więzienia. 29 listopada 1967 wyszedł na wolność.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podchorąży - 1934r.
  • podporucznik rezerwy - 1937r.
  • porucznik rezerwy - 1942r.
  • kapitan - 1944r.
  • major -
  • pułkownik - 2013r.[2]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Paweł Rokicki: Armia Krajowa na Wileńszczyźnie. s. 108.
  2. Prezydent [1]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Rokicki: Armia Krajowa na Wileńszczyźnie 1943-1945. Warszawa: Barwa i Broń; Expadon Publishing SP. z o.o., 2007. ISBN 9788360786017.
  • Jerzy Ślaski, Żołnierze wyklęci, Warszawa 1996.
  • Bogusław Polak, Baryczko Adam, w: Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, tom V: Konspiracja 1939–1945, część 1 (redakcja naukowa Bogusław Polak), Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, Koszalin 1999, s. 13
  • Krzysztof A. Tochman, Adam Boryczka. Z Dziejów Win-u. t.1, Zwierzyniec-Rzeszów 1999

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]