Adam Gubrynowicz
| Adam Gubrynowicz | |
| Data i miejsce urodzenia | 22 grudnia 1906 Lwów |
| Zawód | dyplomata |
| Tytuł | Baron |
| Alma Mater | Uniwersytet Jana Kazmierza, London School of Economics |
| Rodzice | Bronisław Gubrynowicz, Helena Loeventhal |
| Małżeństwo | Fryderyka von Salis-Samaden[1] |
Adam Gubrynowicz vel Baron Adam Ludwig von Gubry-Gubrynowicz de Mengen (ur. 22 grudnia 1906 we Lwowie, zm.?) – polski dyplomata, działacz społeczny.
[edytuj] Biografia
Urodził się w bogatej rodzinie księgarzy lwowskich jako syn profesora Bronisława Gubrynowicza i Heleny z Loewenthalów.
Ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie oraz London School of Economics.
W 1929 roku podjął pracę w polskiej służbie zagranicznej, będąc attaché honorowym poselstwa Rzeczypospolitej Polskiej w Wiedniu, Bernie[2] oraz ambasady RP w Rzymie. W latach 30. zbliżył się do sanacji[3].
W okresie II wojny światowej przebywał kolejno we Francji, Jugosławii oraz na Węgrzech, gdzie pracował jako urzędnik i robotnik leśny.
Po powrocie do Polski od 1945 roku pełnił obowiązki, a następnie został Dyrektorem Protokołu Dyplomatycznego w komunistycznym Tymczasowym Rządzie Jedności Narodowej. Na polecenie ministra Wincentego Rzymowskiego opracował nowy ceremoniał dyplomatyczny[4]. W Ministerstwie Spraw Zagranicznych był również odpowiedzialny za wydawanie paszportów i wiz[5].
W 1949 roku uciekł do Berna, skąd miał wysłać pismo rezygnacyjne do MSZ i zwrócić się do władz amerykańskich o udzielenie mu azylu[6][7]
Początkowo mieszkał w Wielkiej Brytanii, następnie wyemigrował do Australii.
W latach 50. pełnił w funkcję sekretarza Akcji Katolickiej (National Catholic Rural Movement) w Melbourne[8].
[edytuj] Bibliografia
- Paweł Libera (red), Marcel Reich-Ranicki przed Centralna Komisją Kontroli Partyjnej (1950-1957), w: „Zeszyty Historyczne” 2009, nr 167, s. 182-283.
- Stanisław Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Vol. 2, Wydawnictwo Artystyczne i Filmowe, 1984.
- Brenda Niall, Life class: the education of a biographer, Melbourne University Press, 2007.
- Jerzy Tarnawski, Witraże w zagórskim kościele. Część pierwsza, Fundatorzy zagórskich witraży. Dokończenie z poprzedniego numeru w: Verbum – miesięcznik parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Zagórzu, nr 11(13) 2004 s. 7 oraz nr 1(14) 2005, s. 6.
- Stanisław Tarnawski, Baronowa fantazja, w: „Tygodnik Sanocki” nr 49 z 1996.
Przypisy
- ↑ GeneAll.net - Friederike Henriette Maria Gabriele, Gräfin von Salis-Samaden
- ↑ Jan Meysztowicz, Czas przeszły dokonany: wspomnienia ze służby w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w latach 1932-1939, Instytut Prasy i Wydawn. „Novum”, 1989, s. 114.
- ↑ Andrzej Notkowski, Prasa w systemie propagandy rządowej w Polsce 1926-1939, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Oddział w Łodzi, 1987.
- ↑ Elżbieta Woźnica, Paulina Zajda, Protokół dyplomatyczny. Analiza, 2009.
- ↑ Jan Żaryn, Kościół a władza w Polsce, 1945-1950, Wyd. DiG, 1997, s. 217 i 242.
- ↑ A. Kochański, Sprawy Zagraniczne w protokołach Biura Politycznego i Sekretariatu KC PZPR z roku 1949, w: Polski Przegląd Dyplomatyczny 2001, t. 1 nr 3(3), s. 265.
- ↑ „Nawrócony” Gubrynowicz, w: „Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza”, Londyn 23 VIII 1949.
- ↑ Dr Stephen S. Taylor (ed.),Who is who in Austria 1959/1960, Intercontinental Book & Publishing Co. Ltd, 1961 s. 184.
