Adam Józef Potocki
| Adam Józef Potocki | |
 Adam Józef Potocki |
|
 Pilawa |
|
| Data urodzenia | 1822 |
| Miejsce urodzenia | Łańcut |
| Data śmierci | 1872 |
| Miejsce śmierci | Krzeszowice |
| Rodzina | Potoccy |
| Rodzice | Artur Stanisław Potocki Zofia Branicka |
| Małżeństwo | Katarzyna Potocka z Branickich |
| Dzieci | Róża, Artur, |
Adam hrabia Potocki herbu Pilawa (ur. 24 lutego 1822 w Łańcucie, zm. 15 czerwca 1872 w Krzeszowicach) – polski polityk galicyjski, jeden z twórców krakowskiego stronnictwa konserwatywnego i orędownik autonomii tego rejonu.
Syn Artura i Zofii Potockiej z Branickich. Poślubił Katarzynę Branicką 26 października 1847 w Dreźnie. Mieli dzieci: Różę Raczyńską, Artura, Andrzeja Kazimierza i Zofię Zamoyską.
Studiował w Edynburgu. W czasie powstania krakowskiego mieszkał w Paryżu, gdzie stał na czele Gwardii Narodowej i brał udział w rewolucji czerwcowej.
Posiadał liczne majątki ziemskie: Krzeszowice, Tenczynek, Mędrzechów, Góra Ropczycka, Strzechowskie, Pacanów, Spytków, Staszów. Był właścicielem folwarków w Bużance i Daszkówce. Jego dobra obejmowały także Ukrainę: Kobryń, Żabianka, Jabłonówka, Zalesie i Olchowiec.
Brał udział w wypadkach 1848 roku, posłował do parlamentu wiedeńskiego, za uczestnictwo w spiskach patriotycznych więziony 1851 przez władze austriackie we Lwowie i Spielbergu. Skupiwszy następnie około siebie grono polityków konserwatywnych zapatrywań, odegrał wybitną rolę w życiu konstytucyjnym Galicji jako przywódca "stańczyków", propagator pracy organicznej i oparcia się o Austrię.
Był prezesem rady powiatowej Chrzanowa i honorowym obywatelem Krakowa. Uczestniczył w życiu politycznym i społecznym jako członek licznych organizacji takich jak:
- Towarzystwo Dobroczynności Wolnego Miasta Krakowa i jego Okręgu;
- Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych;
- Towarzystwo Przyjaciół Oświaty;
- Zarząd Banku Zbożowego;
- Towarzystwo Naukowe i Towarzystwo Pedagogiczne.
Zajmował się także publicystyką, będąc współzałożycielem pisma "Czas".
Prowadził pertraktacje z Hotelem Lambert w sprawie przeniesienia ośrodka polskiej polityki z Paryża do Krakowa. Około 1850 był prezesem krakowskiego Towarzystwa Rolniczego (Gospodarskiego), a później posłem do Sejmu Krajowego, członkiem Rady Państwa. Zwolennik zniesienia pańszczyzny. Zmarł wskutek paraliżu.
