Adam Kuligowski
| Adam Kuligowski | |
 |
|
| Państwo |  Polska |
| Data i miejsce urodzenia | 24 grudnia 1955 Warszawa |
| Tytuł szachowy | arcymistrz (1980) |
| Ranking | 2430 (01.03.2012) |
| Miejsce w kraju | niesklasyfikowany na liście aktywnych |
 Polscy arcymistrzowie szachowi |
|
Adam Kuligowski (ur. 24 grudnia 1955 w Warszawie) – polski szachista, arcymistrz, złoty medalista olimpijski.
Spis treści |
[edytuj] Kariera szachowa
Od wczesnych lat związany z warszawskim klubem szachowym Polonia, był jednym z najbardziej utalentowanych polskich juniorów. W 1973 roku zdobył tytuł mistrza Polski juniorów oraz zajął trzecie miejsce na mistrzostwach Europy juniorów w Groningen. W 1974 i 1975 roku brał udział w mistrzostwach świata juniorów, zajmując 15. i 6. miejsce. Trening szachowy musiał godzić ze studiami na wydziale matematyki Uniwersytetu Warszawskiego, które traktował bardzo poważnie. W 1978 roku podzielił z Aleksandrem Sznapikiem pierwsze miejsce w finale indywidualnych mistrzostw Polski i zdobył tytuł mistrza kraju w czteropartiowej dogrywce. W tym samym roku na olimpiadzie szachowej w Buenos Aires grał na drugiej szachownicy mimo posiadania najniższego rankingu w drużynie. Był to najlepszy olimpijski występ polskiego szachisty po II wojnie światowej. Za wynik 76,9% (+8 -1 =4) Kuligowski otrzymał złoty medal. Był najsilniejszym punktem drużyny również w dwóch następnych turniejach olimpijskich. W 1980 roku w Valletcie zdobył srebrny medal na trzeciej szachownicy za wynik 76,9% (+7 -0 =6). W Lucernie w 1982 roku uzyskał rezultat 66,7% (+7 -3 =2) na trzeciej szachownicy. Dzięki jego grze polska reprezentacja zajmowała wysokie miejsca, dwukrotnie siódme i raz ósme[1].
W 1980 roku, po zwycięstwie Kuligowskiego na turnieju w jugosłowiańskim Nišu, Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu tytuł arcymistrza. W tym samym roku zwyciężył w rozegranym w Warszawie turnieju Warszawa Cup 1980[2]. W 1983 roku wziął udział w prestiżowym turnieju światowej czołówki w Wijk aan Zee. Mimo dwóch zwycięskich partii z Wiktorem Korcznojem i Jonathanem Speelmanem, nie był to występ udany. Kuligowski z dorobkiem 4½ punktu z 13 partii zajął ostatnie, XIV miejsce. Po tym turnieju przestał udzielać się w rozgrywkach szachowych i zajął się biznesem. Jest autorem lub współautorem kilkunastu opracowań teoretycznych, głównie poświęconych otwarciom szachowym, w tym wydanej w 1997 roku monografii obrony francuskiej Encyclopaedia of Chess Games, French Defense.
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1979 r., z wynikiem 2495 punktów zajmował wówczas dzielone 102. miejsce na światowej liście FIDE (oraz pierwsze wśród polskich szachistów)[3].
Przypisy
- ↑ OlimpBase. [dostęp 2009-12-01].
- ↑ Warszawa Cup 1980. [dostęp 2009-11-30].
- ↑ FIDE rating history :: Kuligowski, Adam. [dostęp 2010-04-12].
[edytuj] Bibliografia
- W.Litmanowicz, J. Giżycki, "Szachy od A do Z", tom I, Warszawa 1986, str. 486
- ChessBase Megabase 2008
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Adam Kuligowski – wybrane partie szachowe (ang.)
- Adam Kuligowski – karta na stronie FIDE (ang.)
| Poprzedni Ryszard Skrobek |
Mistrz Polski w szachach 1978 |
Następny Jan Przewoźnik |
