Adam Lepa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Adam Lepa
Biskup tytularny Regiany
In caritate et patentia
W miłości i cierpliwości
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1939
Łódź
Biskup pomocniczy łódzki
Okres sprawowania 1988–2014
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 18 marca 1962
Nominacja biskupia 4 grudnia 1987
Sakra biskupia 2 stycznia 1988
Wikicytaty Adam Lepa w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 2 stycznia 1988
Miejscowość Łódź
Miejsce katedra św. Stanisława Kostki
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Władysław Ziółek
Józef Rozwadowski
Jan Wawrzyniec Kulik
Bohdan Bejze

Adam Antoni Lepa[1] (ur. 17 marca 1939 w Łodzi) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych w zakresie pedagogiki, biskup pomocniczy łódzki w latach 1988–2014, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi w latach 1988–1993, od 2014 biskup senior archidiecezji łódzkiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 marca 1939 w Łodzi. W latach 1952–1956 kształcił się w tamtejszym Niższym Seminarium Duchownym[1].

W latach 1956–1961 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi. Niższe święcenia otrzymał przez posługę Jana Fondalińskiego, biskupa pomocniczego łódzkiego, zaś święceń subdiakonatu udzielił mu Michał Klepacz, biskup diecezjalny łódzki. Na diakona wyświęcił go biskup pomocniczy łódzki Jan Wawrzyniec Kulik, który 18 marca 1962 w kościele Podwyższenia Świętego Krzyża w Łodzi udzielił mu również święceń prezbiteratu[1].

W latach 1962–1965 studiował katechetykę na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie uzyskał magisterium. Studia specjalistyczne w zakresie pedagogiki odbył w latach 1966–1974 w Instytucie Teologii Pastoralnej Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Ukończył je z doktoratem na podstawie dysertacji Błędy wychowania w środowisku rodziny wielkomiejskiej w wypowiedziach młodzieży i rodziców. Studium z zakresu pedagogiki pastoralnej[1].

Działalność naukowo-dydaktyczna[edytuj | edytuj kod]

W Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi w 1975 rozpoczął prowadzenie wykładów z pedagogiki mass mediów, a w 1978 także z psychologii. W 1988 został wykładowcą psychologii w Punkcie Konsultacyjnym Akademii Teologii Katolickiej w Łodzi, a w 1994 wykładowcą pedagogiki mass mediów w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie[2].

W latach 1988–1993 sprawował urząd rektora Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi, będąc zarazem członkiem kolegium rektorów wyższych uczelni miasta Łodzi[3].

Był założycielem czasopisma „Łódzkie Studia Teologiczne”, w którym w latach 1991–1993 sprawował funkcję redaktora naczelnego. Autor 12 książek i kilkuset publikacji naukowych dotyczących funkcjonowania współczesnych mass mediów[3].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1962–1964 pracował jako wikariusz w parafii św. Wojciecha w Dobroniu, a w latach 1964–1978 w parafii Przemienienia Pańskiego w Łodzi. Od 1978 do 1982 był proboszczem parafii bł. Urszuli Ledóchowskiej w Łodzi, zaś od 1982 do 1988 parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łodzi[1].

W latach 1966–1981 posługiwał jako duszpasterz akademicki, od 1978 na stanowisku diecezjalnego duszpasterza akademickiego. W latach 1978–1982 pełnił funkcję diecezjalnego duszpasterza nauczycieli i wychowawców[2].

W 1965 został przewodniczącym Diecezjalnej Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu, a w 1978 przewodniczącym Wydziału Duszpasterstwa Kurii Biskupiej. Wszedł w skład rady kapłańskiej (został jej sekretarzem) i kolegium konsultorów. Przewodniczył Komitetowi Diecezjalnemu II Krajowego Kongresu Eucharystycznego[1], a także komitetowi organizacyjnemu łódzkiego etapu podróży apostolskiej papieża Jana Pawła II do Polski w 1987[4].

W 1986 otrzymał godność kapelana honorowego Jego Świątobliwości, a w 1987 kanonika gremialnego łódzkiej kapituły katedralnej[1].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

4 grudnia 1987 został prekonizowany biskupem pomocniczym diecezji łódzkiej ze stolicą tytularną Regiana[5]. Święcenia biskupie otrzymał 2 stycznia 1988 w katedrze św. Stanisława Kostki w Łodzi[1]. Głównym konsekratorem był kardynał Józef Glemp, prymas Polski, zaś współkonsekratorami biskupi łódzcy: Władysław Ziółek, biskup diecezjalny, Józef Rozwadowski, emerytowany biskup diecezjalny, oraz Jan Wawrzyniec Kulik i Bohdan Bejze, biskupi pomocniczy[1][3]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „In caritate et patientia” (W miłości i cierpliwości)[6]. W 1987 został mianowany wikariuszem generalnym diecezji. Po nominacji biskupiej pozostał na stanowisku przewodniczącego Wydziału Duszpasterstwa Kurii Biskupiej, którą to funkcję pełnił do 2012 z przerwą w latach 1990–1993[1][3]. Pozostał także członkiem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów. W 1995 został archidiakonem łódzkiej kapituły archikatedralnej[1]. 27 maja 2014 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa pomocniczego archidiecezji łódzkiej[7][8].

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski był w latach 1989–1994 przewodniczącym Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu[9], zaś w latach 2012–2014 należał do Rady Stałej[10][11]. Został również przewodniczącym Zespołu Programowego ds. Telewizyjnych Transmisji Mszy Św. i wszedł w skład Rady ds. Środków Społecznego Przekazu[6]. Ponadto objął funkcję wiceprzewodniczącego Rady Programowej Katolickiej Agencji Informacyjnej[9], a w latach 1991–1999 był członkiem Komisji Głównej II Polskiego Synodu Plenarnego[3].

W latach 1989–1994 zasiadał w Europejskim Komitecie Biskupów ds. Mediów Masowych (CEEM). W 1999 brał udział w Synodzie Biskupów dla Europy, reprezentując polskich biskupów[3]

W 2000 był współkonsekratorem w obrzędzie sakry biskupa pomocniczego łódzkiego Ireneusza Pękalskiego[12].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 2009 przyznano mu tytuł honorowego obywatela gminy Dobroń[13].

Został odznaczony Medalem o Niepodległość Polski i Prawa Człowieka, Medalem Pro Memoria, Medalem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i Medalem im. Profesora Janusza Groszkowskiego[3].

Otrzymał Nagrodę „Sursum Corda”, Nagrodę im. Jana Pawła II i Nagrodę im. Juliana Kulentego[3].

Został honorowym członkiem zakonu bonifratrów, a także Katolickiego Stowarzyszenia Filmowego i Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 1998, s. 80–81. ISBN 83-7052-900-3.
  2. 2,0 2,1 G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 208. ISBN 83-911554-0-4.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 Nota biograficzna Adama Lepy na stronie archidiecezji łódzkiej. archidiecezja.lodz.pl. [dostęp 2014-03-21].
  4. A. Gronczewska: Poczet łódzkich biskupów: bp Adam Lepa. dzienniklodzki.pl, 2012-11-17. [dostęp 2013-01-21].
  5. P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 2000, kol. 243. ISBN 83-211-1311-7.
  6. 6,0 6,1 Adam Lepa na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-01-21].
  7. Rinuncia di Ausiliare di Łódź (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2014-05-27. [dostęp 2014-05-27].
  8. Łódź: Bp Adam Lepa przechodzi na emeryturę. episkopat.pl, 2014-05-27. [dostęp 2014-05-27].
  9. 9,0 9,1 Dziś 50-lecie kapłaństwa bpa Adama Lepy. ekai.pl, 2012-03-18. [dostęp 2013-01-21].
  10. Bp Adam Lepa wybrany do Rady Stałej KEP. ekai.pl, 2012-03-13. [dostęp 2012-03-13].
  11. Bp Wiesław Śmigiel członkiem Rady Stałej KEP. ekai.pl, 2014-06-11. [dostęp 2014-06-13].
  12. Adam Lepa w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-01-21].
  13. Bp Adam Lepa. dobron.bip.net.pl. [dostęp 2013-01-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]