Adam Małysz

Adam Małysz
Data urodzenia	3 grudnia 1977
Miejsce urodzenia	Wisła, Polska
Wzrost	170 cm
Stan cywilny	żonaty
Przydomek	Orzeł z Wisły
Pierwszy trener	Jan Szturc
Trener kadry	Łukasz Kruczek
Trener indywidualny	Hannu Lepistö
Klub	KS Wisła Ustronianka
Pierwszy skok	1983 w Wiśle
Debiut w reprezentacji	1994
Debiut w PŚ	grudzień 1994 w Planicy
Pierwszy start w konkursie PŚ	4 stycznia 1995 w Innsbrucku (17. miejsce)
Pierwsze punkty PŚ	4 stycznia 1995 w Innsbrucku (17. miejsce)
Pierwsze podium PŚ	18 lutego 1996 w Iron Mountain (2. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo PŚ	17 marca 1996 w Oslo
Najdłuższy skok	230,5 m na Vikersundbakken w Vikersund (13 lutego 2011)
Ostatni skok w Pucharze Świata	216 m na Letalnicy w Planicy (20 marca 2011)
Ostatnie zwycięstwo PŚ	21 stycznia 2011 w Zakopanem
Ostatnie podium PŚ	20 marca 2011 w Planicy (3. miejsce)
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Srebro	2002 Salt Lake City	Skocznia K-120 indywidualnie
Srebro	2010 Vancouver	Skocznia K-95 indywidualnie
Srebro	2010 Vancouver	Skocznia K-125 indywidualnie
Brąz	2002 Salt Lake City	Skocznia K-90 indywidualnie
Mistrzostwa świata
Złoto	2001 Lahti	Skocznia K-90 indywidualnie
Złoto	2003 Val di Fiemme	Skocznia K-120 indywidualnie
Złoto	2003 Val di Fiemme	Skocznia K-95 indywidualnie
Złoto	2007 Sapporo	Skocznia K-90 indywidualnie
Srebro	2001 Lahti	Skocznia K-116 indywidualnie
Brąz	2011 Oslo	Skocznia K-95 indywidualnie
Inne
Puchar Świata w skokach narciarskich
Kryształowa kula		2000/2001
Kryształowa kula		2001/2002
Kryształowa kula		2002/2003
Kryształowa kula		2006/2007
3. miejsce		2010/2011
Puchar Świata w lotach narciarskich
Mała kryształowa kula (nieoficjalnie)		2006/2007
2. miejsce		2000/2001
3. miejsce (nieoficjalnie)		2002/2003
Turniej Czterech Skoczni
1. miejsce		2000/2001
3. miejsce		2002/2003
Turniej Nordycki
1. miejsce		2001
1. miejsce		2003
1. miejsce		2007
2. miejsce		2002
2. miejsce		2010
Letnie Grand Prix
1. miejsce		2001
1. miejsce		2004
1. miejsce		2006
2. miejsce		2007
3. miejsce		2009
3. miejsce		2010
Turniej Czterech Narodów
1. miejsce		2010
2. miejsce		2006
2. miejsce		2007
2. miejsce		2009
Puchar KOP
1. miejsce		2002/2003
1. miejsce		2006/2007
2. miejsce		2010/2011
Plebiscyt Przeglądu Sportowego
1. miejsce		2001
1. miejsce		2002
1. miejsce		2003
1. miejsce		2007
3. miejsce		2010
3. miejsce		2011
Inne nagrody
Medal Holmenkollen		2001
Skok Roku		2007
Man of the Year		2008/2009
Aktualne rekordy skoczni (oficjalne)
Lahti Salpausselkä K-90		98,5 m (22.02.2001)
Villach Alpenarena HS98 K-90		99,5 m (22.12.2001)
Predazzo Trampolino Dal Ben K-120		136 m (22.02.2003)
Predazzo Trampolino Dal Ben K-95		107,5 m (28.02.2003)
Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125		145 m (03.02.2007)
Sapporo Miyanomori K-90		102 m (03.03.2007)
Aktualne rekordy skoczni (nieoficjalne)
Innsbruck Bergisel K-120		136 m (11.09.2004)
Whistler Whistler Olympic Park Ski Jump K-95		109,5 m (11.02.2010)
Dawne rekordy skoczni
Oberstdorf Schattenbergschanze K-115		132,5 m (29.12.2000)
Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze K-115		129,5 m (01.01.2001)
Innsbruck Bergisel K-108		120,5 m (03.01.2001)
Harrachov Čerťák K-185		206,5 m (13.01.2001)
Willingen Mühlenkopfschanze K-120		151,5 m (03.02.2001)
Lahti Salpausselkä K-116		130,5 m (17.02.2001)
Trondheim Granåsen K-120		138,5 m (09.03.2001)
Park City Utah Olympic Park K-90		98,5 m (10.02.2002)
Kuusamo Rukatunturi K-120		144,0 m (29.11.2002)
Lahti Salpausselkä K-116		132,0 m (15.03.2003 / 04.03.2005)
Planica Velikanka K-185		225,0 m (20.03.2003)
Harrachov Čerťák K-125		143,0 m (11.12.2004)
Pragelato Trampolino a Monte K-125		140,5 m (10.02.2005)
Lillehammer Lysgårdsbakken K-120		142,0 m (03.12.2006)
Klingenthal Vogtlandarena K-125		139,5 m (06.02.2007)
Courchevel Tremplin Le Praz K-120		134,5 m (13.08.2009)
Oslo Holmenkollbakken K-120		142 m (14.03.2010)
Wisła Malinka K-120		134,5 m (25.07.2010)
Odznaczenia

Adam Henryk Małysz (ur. 3 grudnia 1977 w Wiśle) – były polski skoczek narciarski, multimedalista olimpijski, najbardziej utytułowany skoczek w historii indywidualnych konkursów mistrzostw świata w skokach narciarskich. Obecnie startuje w rajdach samochodowych.

Czterokrotny medalista olimpijski, czterokrotny indywidualny mistrz świata, czterokrotny (w tym trzykrotny z rzędu) zdobywca Pucharu Świata, triumfator Turnieju Czterech Skoczni, trzykrotny zwycięzca Turnieju Nordyckiego, trzykrotny triumfator Letniego Grand Prix, zwycięzca Turnieju Czterech Narodów, zdobywca Pucharu KOP, dwudziestojednokrotny zimowy mistrz Polski, osiemnastokrotny letni mistrz Polski, rekordzista Polski (230,5 m) i były współrekordzista świata w długości skoku narciarskiego (225 m). Czterokrotnie wybierany najlepszym sportowcem Polski. 3 marca 2011 zapowiedział koniec sportowej kariery po zakończeniu sezonu Pucharu Świata. 26 marca 2011 o godzinie 19:12 podczas benefisu Skoki do Celu w Zakopanem oddał ostatni skok w zawodowej karierze. Odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej za wybitne osiągnięcia sportowe Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Komandorskim OOP i Krzyżem Oficerskim OOP. Honorowy obywatel miasta Zakopanego.

We wszystkich 349 startach w Pucharze Świata zdobył łącznie 13070 punktów, punktując 307 razy, a 198 razy plasując się w pierwszej dziesiątce.

Zawodnika tego cechowało mocne odbicie w progu i bardzo niska pozycja po przejściu progu.

Życie prywatne

Adam Małysz urodził się 3 grudnia 1977 w Wiśle jako syn Jana i Ewy z domu Szturc (pobrali się w 1974); ma starszą siostrę Iwonę (ur. 1975).

Pierwszy skok oddał w wieku sześciu lat, w 1983 r. W 1992 r. ukończył Szkołę Podstawową nr 4 w Wiśle Głębcach. Trzy lata później w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Ustroniu zdobył zawód (specjalizacja: blacharz-dekarz). W 2010 roku zdał maturę i uzyskał wykształcenie średnie. Zna język niemiecki.

16 czerwca 1997 Adam Małysz ożenił się z Izabelą Polok (ur. 4 grudnia 1978). Ślub odbył się w ewangelickim kościele św. Piotra i Pawła w Wiśle (Adam Małysz jest ewangelikiem, Izabela – katoliczką). 31 października tego samego roku urodziła się ich córka, Karolina.

1 kwietnia 2007 otworzył galerię trofeów. Znajdują się w niej wszystkie najważniejsze medale i puchary, w tym Kryształowe Kule za triumfy w Pucharze Świata. Galeria znajduje się w budynku Fundacji Izabeli i Adama Małyszów w Wiśle.

Przebieg kariery

Narciarskie tradycje były w rodzinie Małysza od dawna. Jego pradziadek miał własną skocznię, na której beskidzcy zawodnicy osiągali odległości w granicach pięćdziesięciu metrów. Ojciec był kierowcą w Klubie Sportowym Wisła, a wuj – Jan Szturc, najpierw znanym skoczkiem, a po zakończeniu kariery – trenerem klubowym. Właśnie za namową ojca i wuja w wieku sześciu lat rozpoczął treningi narciarskie.

Kariera w kombinacji norweskiej

Pierwszy skok Małysz oddał w wieku 6 lat na obiekcie K-17 w Wiśle-Centrum. Po lądowaniu na 7 metrze doszło do upadku, ponieważ buty Małysza miały zbyt duży rozmiar.

18 stycznia 1991 wystąpił w mistrzostwach TOZN na Maleńkiej Krokwi. Rok później wziął udział w drużynowych mistrzostwach Polski młodzików w kombinacji norweskiej. W styczniu 1993, w wieku 15 lat zadebiutował w Pucharze Świata w kombinacji norweskiej (razem z Łukaszem Kruczkiem), zajmując dalekie miejsce. W tym samym roku, jako junior młodszy został jednak brązowym medalistą mistrzostw Polski juniorów w skokach, a rok później – jeszcze jako junior – mistrzem kraju seniorów na Średniej Krokwi i wicemistrzem na Wielkiej Krokwi w Zakopanem.

W dniach 2-3 stycznia 1994 wziął udział w drużynowych zawodach Pucharu Świata w Oberwisenthal. 30 stycznia zajął 46. miejsce podczas Mistrzostw Świata Juniorów 1994 w Breitenwang. Zdobył także indywidualne, parowe i drużynowe mistrzostwo Polski juniorów młodszych w kombinacji, na zawodach odbywających się w dniach 25-27 marca 1994.

Kariera w skokach narciarskich

1994/1995

Jesienią 1994 – pod wpływem sugestii trenera Szturca – zdecydował się zarzucić kombinację norweską i poświęcić się tylko skokom narciarskim. W tym samym roku trafił do kadry narodowej polskich skoczków, prowadzonej wówczas przez Czecha Pavla Mikeskę.

Puchar Świata – 51. miejsce

Pierwszy występ Adama Małysza w Pucharze Świata miał miejsce 4 stycznia 1995 na Bergisel w Innsbrucku. Podczas tego konkursu zajął 17. miejsce, co dało mu pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji. W tym samym sezonie jeszcze cztery razy zajął miejsca w czołowej trzydziestce konkursu PŚ. 14 stycznia 1995 w Engelbergu zajął 27. lokatę, dzięki czemu zdobył cztery punkty do klasyfikacji. Podczas konkursu na Lugnet w Falun (4 lutego 1995) został sklasyfikowany na 23. miejscu. Dzień później na tej samej skoczni był 28. W sezonie 1994/1995 po raz ostatni punktował 12 lutego 1995 na Holmenkollbakken w Oslo, gdzie był 20. W łącznej klasyfikacji Adam Małysz uplasował się na 51. miejscu z dorobkiem 40 punktów.

Turniej Czterech Skoczni – 55. miejsce

• W Turnieju Czterech Skoczni zadebiutował 4 stycznia 1995 r. na skoczni Bergisel w Innsbrucku, gdzie zajął 17. miejsce. Nie startował jednak w pozostałych konkursach tego turnieju i w końcowej klasyfikacji zajął 55. miejsce.

1 marca 1995 wystąpił na mistrzostwach świata juniorów w Gaellivare gdzie zajął 10 miejsce.

1995/1996

Puchar Świata – 7. miejsce

Sezon 1995/1996 Adam Małysz rozpoczął od 12. miejsca 2 grudnia 1995 w konkursie na skoczni w Lillehammer. Sześć dni później w Villach był 22. 16 grudnia na skoczni w Chamonix zajął 21. lokatę. 28 grudnia 1995 w Oberhofie zajął 11. miejsce.

Turniej Czterech Skoczni – 28. miejsce

• W sezonie 1995/1996 wziął udział w trzech spośród czterech konkursów. 30 grudnia 1995 na Schattenbergschanze w Oberstdorfie zajął 18. miejsce, 1 stycznia 1996 na Große Olympiaschanze w Garmisch-Partenkirchen był 16 a 4 stycznia w Innsbrucku zajął jedenastą lokatę. Cały Turniej zakończył na 28. miejscu.

13 stycznia 1996 w Engelbergu Małysz pierwszy raz w karierze zajął miejsce w czołowej dziesiątce zawodów Pucharu Świata. Był dziewiąty. Dzień później na tej samej skoczni zajął ósmą lokatę. Podobnie 20 stycznia na normalnej skoczni w Sapporo. 21 stycznia 1996 na skoczni Okurayama w Sapporo był 23. 28 stycznia podczas konkursu na zakopiańskiej Wielkiej Krokwi był dziewiąty. Dzień później zajął szóste miejsce ex aequo z Espenem Bredesenem. 10 lutego na skoczni Kulm w Bad Mitterndorf Adam Małysz zajął ósme miejsce, pierwszy raz w karierze na skoczni mamuciej. Dzień później na tej samej skoczni był osiemnasty. 17 lutego podczas konkursu na skoczni w Iron Mountain zajął dziewiątą lokatę. Dzień później na tej skoczni pierwszy raz w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Zajął drugą lokatę, przegrywając jedynie z Masahiko Haradą, który wyprzedził Małysza o 37,2 pkt. 28 lutego na normalnej skoczni w Kuopio Adam Małysz zajął 13. lokatę. 1 marca 1996 w Lahti po raz drugi w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Tym razem był trzeci, przegrywając tylko z Haradą i Miką Antero Laitinenem. Dwa dni później na tej samej skoczni był czwarty. 13 marca na Lugnet w Falun zajął drugą lokatę, tuż za Primožem Peterką. 17 marca 1996 w Oslo, w ostatnim konkursie Pucharu Świata w sezonie, Adam Małysz zwyciężył pierwszy raz w swojej karierze. Tego samego dnia karierę zakończył Jens Weißflog, idol Małysza. W związku z tym, przez komentatorów i kibiców dzień ten nazywany był "zmianą warty". W końcowej klasyfikacji PŚ w tym sezonie Małysz zajął siódme miejsce.

1996/1997

Puchar Świata – 10. miejsce

W sezonie 1996/1997 Adam Małysz pierwszy raz punktował 30 listopada na skoczni w Lillehammer. Zajął 28. miejsce. Podczas konkursu na Ruce w Kuusamo 7 grudnia 1996 był 19. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na trzynastym miejscu. 15 grudnia 1996 w Harrachovie zajął czwarte miejsce, tuż za Primožem Peterką, Andreasem Goldbergerem i Kristianem Brendenem.

Turniej Czterech Skoczni – 8. miejsce

• Podczas Turnieju Czterech Skoczni 1996/1997 Adam Małysz startował we wszystkich czterech konkursach. Podczas inauguracyjnego konkursu w Oberstdorfie (29 grudnia 1996) zajął 22. miejsce. W noworocznym konkursie w Ga-Pa był 12. 4 stycznia na Bergisel pierwszy raz zajął miejsce w czołowej dziesiątce konkursu Turnieju Czterech Skoczni – był szósty. Dwa dni później na Paul-Ausserleitner-Schanze w Bischofshofen pierwszy raz stanął na podium w konkursie T4S, przegrywając jedynie z Dieterem Thoma. Cały Turniej zakończył na ósmej pozycji.

11 stycznia w Engelbergu Adam Małysz stanął na najniższym stopniu podium. Dzień później na tej samej skoczni był 17. 18 stycznia na normalnej skoczni w Sapporo drugi raz w karierze zwyciężył w zawodach Pucharu Świata w skokach narciarskich. Dzień później na dużej skoczni w Sapporo był 24. 26 stycznia w Hakubie ponownie odniósł zwycięstwo w konkursie PŚ. Podczas następnych dwóch konkursów na Kulm w Bad Mitterndorfie (8 i 9 lutego) był 47. i 26.

Turniej Skandynawski – 5. miejsce

• Miesiąc później w konkursie na skoczni w Lahti zajął szesnastą lokatę. Trzy dni później na Puijo w Kuopio był czternasty. 13 marca 1997 na skoczni Lugnet w Falun zajął piątą pozycję, przegrywając tylko z Primožem Peterką, Dieterem Thomą, Hiroya Saitō i Håvardem Lie. Trzy dni później na Holmenkollbakken w Oslo Małysz był dziewiętnasty. Turniej Skandynawski ukończył na wysokim piątym miejscu.

W konkursach w Planicy Małysz nie wystąpił. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zgromadził łącznie 612 punktów, co dało mu dziesiąte miejsce.

1997/1998

Puchar Świata – 57. miejsce

Sezon 1997/1998 to najgorszy okres w karierze Adama Małysza. Tylko kilka razy zdobywał on punkty Pucharu Świata. Pierwszy raz miało to miejsce 6 grudnia 1997 na skoczni w Predazzo, gdzie był 21. Dwa dni później w Villach zajął 31. miejsce, nie zdobywając ani jednego punktu do klasyfikacji. 12 grudnia w Harrachovie zdobył dziesięć punktów do Pucharu Świata, zajmując 21. miejsce w konkursie. Podczas konkursów na skoczni w Engelbergu (20 i 21 grudnia) dwa razy uplasował się na 28. miejscu.

Turniej Czterech Skoczni – 30. miejsce

• W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 1997/1998 Adam Małysz tylko raz zakwalifikował się do finałowej serii zawodów. W pierwszym konkursie, w Oberstdorfie zajął 41. miejsce. 1 stycznia 1998 w konkursie na Große Olympiaschanze zajął najwyższe w całym Turnieju, 24. miejsce. Trzy dni później w Innsbrucku był 46. wyprzedzając Roara Ljøkelsøya, Takanobu Okabe, Jussi Hautamäki i Simona Ammanna. W Bischofshofen, w ostatnim z konkursów zajął 33. miejsce. W całym Turnieju ostatecznie zajął 30. miejsce.

W sezonie 1997/1998 jeszcze tylko dwa razy zdobywał pucharowe punkty. 17 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem był 23. Dzień później na tej samej skoczni był 29. Ostatecznie sezon Adam Małysz zakończył na 57. miejscu, zdobywając razem 43 punkty. Po sezonie skoczek miał zamiar zakończyć karierę.

1998/1999

W trakcie sezonu 1998/1999 Adam Małysz poważnie myślał o zakończeniu kariery sportowej i podjęciu pracy w wyuczonym zawodzie dekarza.

Puchar Świata – 46. miejsce

W pierwszej części sezonu 1998/1999 Adam Małysz nie wystąpił ani razu. Pierwszy start w sezonie miał miejsce dopiero podczas Turnieju Czterech Skoczni.

Turniej Czterech Skoczni – 43. miejsce

• W sezonie 1998/1999 Adam Małysz ani razu nie awansował do drugiej serii skoków w żadnym z konkursów Turnieju Czterech Skoczni. 30 grudnia 1998 w Oberstdorfie był najbliżej awansu, na 34. miejscu. Poza tym, w konkursach w Innsbrucku (3 stycznia 1999) i Bischofshofen (6 stycznia 1999) zajął 40. pozycję. Do konkursu na skoczni w Garmisch-Partenkirchen (1 stycznia 1999) nie zakwalifikował się. Turniej zakończył na 43. pozycji.

16 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem uplasował się na 27. miejscu. Dzień później na tej samej skoczni był 23. 23 stycznia na Okurayamie w Sapporo był 19. 24 stycznia na tej samej skoczni zajął 31. miejsce i nie zakwalifikował się do finałowej serii. 29 stycznia w Willingen Małysz zdobył pięć punktów do klasyfikacji Pucharu Świata po zajęciu 26. miejsca w pierwszym z konkursów. W drugim konkursie, dwa dni później był 40. i nie zdobył punktów do klasyfikacji.

Turniej Skandynawski – 16. miejsce

6 marca na normalnej skoczni w Lahti zajął najwyższe w sezonie, 17. miejsce. Trzy dni później w Trondheim zajął miejsce poza czołową trzydziestką. Był 38. 11 marca na Lugnet w Falun uplasował się na 24. pozycji. 14 marca na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zajął 27. lokatę. W klasyfikacji końcowej turnieju był szesnasty.

Podczas ostatniego weekendu w sezonie w Planicy Adam Małysz zajmował kolejno: 35., 28. i 30. miejsce. Sezon zakończył na 46. miejscu z ilością 58 punktów.

1999/2000

Sezon 1999/2000 był przełomem w karierze Adama Małysza. Nowe metody szkoleniowe oraz współpraca z psychologiem Janem Blecharzem i fizjologiem Jerzym Żołądziem przyniosły na tyle dobre efekty, że zaczął uzyskiwać punktowane miejsca w zawodach. Był 19 razy w czołowej trzydziestce zawodów Pucharu Świata i zajął 28. miejsce w generalnej klasyfikacji.

Puchar Świata – 28. miejsce

Podczas inauguracji sezonu 1999/2000 Pucharu Świata w skokach narciarskich, 28 listopada 1999 w Kuopio Adam Małysz zajął 38. miejsce i nie zdobył punktów do klasyfikacji. 4 grudnia w Predazzo zakwalifikował się do drugiej serii zawodów, zajmując 26. pozycję. Dzień później na tej samej skoczni był 23. 12 grudnia na średniej skoczni w Villach był 28. 18 grudnia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem zajął trzynastą lokatę. 19 grudnia na tej samej skoczni był 38.

Turniej Czterech Skoczni – 31. miejsce

• W Turnieju Czterech Skoczni 1999/2000 zajął 31. miejsce. Nie startował w pierwszym z konkursów, w Oberstdorfie, gdyż nie przeszedł kwalifikacji. 1 stycznia 2000 na skoczni w Garmisch-Partenkirchen był 17. Dwa dni później w Innsbrucku zajął 26. pozycję, a 6 stycznia w Bischofshofen – 46.

Po zakończeniu turnieju nie zdobywał punktów Pucharu Świata aż do 26 stycznia 2000, kiedy to zajął 25. lokatę na skoczni w Hakubie. Podczas weekendu na skoczni w Willingen (5-6 lutego) Adam Małysz był kolejno: 24. i 25. Najwyższe w sezonie miejsce zajął 26 lutego na skoczni w Iron Mountain, gdzie był czwarty, przegrywając tylko z Martinem Schmittem, Tommy Ingebrigtsenem i Stefanem Horngacherem. Dzień później na tej samej skoczni był 22.

Turniej Skandynawski – 20. miejsce

Podobnie 4 marca na dużej skoczni w Lahti. Następnego dnia na tej samej skoczni uplasował się na 27. miejscu. 10 marca w konkursie na skoczni w Trondheim został sklasyfikowany na 21. pozycji. Dwa dni później na skoczni Holmenkollbakken w Oslo uplasował się na dwunastym miejscu. Turniej ukończył na 20. miejscu.

Podczas ostatniego w sezonie konkursu, 19 marca na Velikance w Planicy zajął siódme miejsce. Przegrał wówczas tylko ze Svenem Hannawaldem, Janne Ahonenem, Andreasem Goldbergerem, Tommy Ingebrigtsenem, Noriaki Kasai i Kazuyoshi Funaki. Pobił wtedy swój rekord życiowy i wynosił on 191,5 metra. W sezonie Adam Małysz ostatecznie został sklasyfikowany na 28. miejscu, zdobywając razem 214 punktów.

2000/2001

Mistrzostwa świata – 1. i 2. miejsce

W lutym 2001 podczas mistrzostw świata w Lahti Adam Małysz zdobył złoty medal na średniej skoczni i srebrny na dużej – zamieniając się miejscami z Martinem Schmittem. Były to pierwsze medale mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym reprezentantów Polski od 1978 r., kiedy Józef Łuszczek zdobył złoto w biegu na 15 km i brąz na 30 km.

Puchar Świata – 1. miejsce

Sezon 2000/2001 rozpoczął się 23 listopada 2000 kwalifikacjami do konkursu na skoczni Puijo w Kuopio. Wygrał je Adam Małysz, lecz został zdyskwalifikowany za zbyt długie narty, przez co w inauguracyjnym konkursie sezonu nie wystąpił. Wynik ten był jednak zapowiedzią sukcesów, jakie już wkrótce miały czekać Polaka. Zanim jednak do nich doszło, odbyły się dwa kolejne konkursy w Kuopio, oba w bardzo niestabilnych warunkach atmosferycznych. W pierwszym z nich, złożonym tylko z jednej serii 2 grudnia 2000 Adam Małysz zajął najniższe w sezonie, 26. miejsce. Podczas drugiego z konkursów na tej skoczni, 3 grudnia był jedenasty, notując znaczny awans po bardzo dobrym drugim skoku.

Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

• W sezonie 2000/2001 Adam Małysz wygrał Turniej Czterech Skoczni jako pierwszy reprezentant Polski w historii. 29 grudnia 2000 roku na skoczni w Oberstdorfie zajął czwarte miejsce. W noworocznym konkursie w Garmisch był trzeci, przegrywając tylko z Noriaki Kasai i Dmitrijem Wasiljewem. W konkursie tym ustanowił rekord skoczni Große Olympiaschanze (129,5 metra), który nie został pobity aż do jej zburzenia (i zbudowania nowej) w 2007. Pozostałe dwa konkursy (4 stycznia w Innsbrucku i 6 stycznia w Bischofshofen) wygrał Adam Małysz, w obu uzyskując kilkadziesiąt punktów przewagi nad drugim zawodnikiem. W Innsbrucku wyprzedził Janne Ahonena o 44,9 punktów, a w Bischofshofen wyprzedził go o 31,9 punktów. Zwyciężył w całym turnieju z przewagą ponad 100 punktów nad drugim zawodnikiem, czyniąc to jako pierwszy i dotąd jedyny skoczek w historii. Zebrał także jako pierwszy skoczek w historii ponad 1000 pkt w czterech konkursach. Adam Małysz podczas TCS 2000/2001 wygrał też kwalifikacje do każdego z czterech konkursów, dzięki czemu w każdym z nich startował z numerem 1..

W tydzień po zakończeniu turnieju skoczkowie zawitali do czeskiego Harrachova, gdzie w dniach 13-14 stycznia odbyły się dwa konkursy na skoczni mamuciej. W obydwu Polak zwyciężył. Tamtego weekendu kilkakrotnie bił rekordy Polski w długości skoku narciarskiego. Ostatecznie, po zakończeniu zawodów rekord ten wynosił 212,5 metra. 20 stycznia w Park City ponownie odniósł zwycięstwo w zawodach Pucharu Świata. Przed wyjazdem na zawody Pucharu Świata do Japonii Adam Małysz był liderem klasyfikacji PŚ. 24 stycznia w Hakubie stracił koszulkę lidera na rzecz Martina Schmitta. W zawodach zajął wówczas ósme miejsce po upadku na skoczni. Zdaniem Adama Małysza, powodem upadku było sztuczne oświetlenie, przy którym nie czuł on się komfortowo. Żółtą koszulkę lidera Pucharu Świata odzyskał już podczas następnych zawodów Pucharu Świata – 27 stycznia w Sapporo, gdzie po raz szósty w sezonie odniósł triumf. Dzień później na tej samej skoczni odniósł siódme zwycięstwo. 3 lutego 2001 w konkursie na skoczni w Willingen Adam Małysz po pierwszej serii zajmował ósme miejsce. W drugiej turze skoczył jednak 151,5 metra (na skoczni K120) i dzięki temu awansował na drugą pozycję, przegrywając jedynie z Ville Kantee. Wynik uzyskany w drugiej kolejce przez Adama Małysza (151,5 m) był wówczas nieoficjalnym rekordem świata na dużej skoczni i został poprawiony o pół metra 4 lata później przez Janne Ahonena. Następnego dnia na tej samej skoczni po raz kolejny w sezonie triumfował, osiągając 36,5 punktów przewagi nad drugim skoczkiem w zawodach, Risto Jussilainenem oraz otrzymując za dwa 142,5-metrowe skoki notę 316 pkt, najwyższą jaką do tamtej chwili przyznano na skoczniach mniejszych niż mamucie. 3 marca 2001 podczas konkursu lotów na skoczni w Oberstdorfie Małysz zajął czwarte miejsce. Oddał jednak najdłuższy skok drugiej serii, na 197,5 metra. Z trzecim skoczkiem zawodów, Mattim Hautamäkim przegrał o 0,1 punktu. Dzień później na tej samej skoczni zajął drugą lokatę, przegrywając tylko z Martinem Schmittem o 0,4 punktu. Adam Małysz dwukrotnie skoczył na odległość 201,5 metra, a Schmitt osiągnął 200 i 202,5 metra.

Turniej Skandynawski – 1. miejsce

• W sezonie 2000/2001 Adam Małysz jako pierwszy skoczek w historii wygrał wszystkie konkursy Turnieju Nordyckiego. 7 marca 2001 roku na skoczni Lugnet w Falun zdobył 259,8 pkt i wyprzedził drugiego Martina Schmitta o 4,6 pkt. Dwa dni później na skoczni w Trondheim wygrał z notą 254,6 pkt, o 1,1 pkt wyprzedzając Andreasa Goldbergera. Podczas ostatniego z konkursów, 11 marca na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zwyciężył z przewagą 13,6 pkt nad Stefanem Horngacherem.

W ostatnich zawodach sezonu, 18 marca w Planicy był czwarty, ale mimo zwycięstwa Martina Schmitta, w ogólnej klasyfikacji PŚ triumfował Adam Małysz. Podczas konkursu w Planicy pobił dotychczasowy rekord Polski, skacząc 218,5 metra.

W całym sezonie 2000/2001 odniósł jedenaście zwycięstw w zawodach Pucharu Świata, wyrównując tym samym rekord Martina Schmitta z sezonu 1998/1999. Do dziś pozostaje jedynym skoczkiem który wygrał więcej niż połowę konkursów rozgrywanych w danym sezonie (11 z 21, a z mistrzostwami świata 12 z 23; Gregor Schlierenzauer bijąc rekord 13 zwycięstw w sezonie 2008/2009 dokonał tego w 27 konkursach). Jako pierwszy Polak w historii zdobył Puchar Świata w skokach narciarskich, a zarazem w ogóle pierwszy w dyscyplinie zimowej pod egidą FIS. Sukces ten powtórzył w sezonach 2001/2002, 2002/2003 i 2006/07. Jest pierwszym (i jedynym jak do tej pory) skoczkiem w historii, który wygrał kryształową kulę Pucharu Świata trzy razy z rzędu, a drugim (po Mattim Nykänenie), który zdobył ją w sumie czterokrotnie.

2001/2002

Igrzyska olimpijskie – 2. i 3. miejsce

W 2002 roku Adam Małysz zdobył dwa medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Salt Lake City na skoczniach w Park City. W pierwszym konkursie na średniej skoczni wywalczył brązowy medal. Był to pierwszy medal olimpijski reprezentanta Polski od 1972, kiedy złoto w konkursie skoków zdobył Wojciech Fortuna. W zawodach na dużej skoczni został wicemistrzem olimpijskim. Został tym samym pierwszym polskim zawodnikiem, który zdobył dwa medale podczas zimowych igrzysk olimpijskich.

Mistrzostwa Świata w lotach – 18. miejsce

Mistrzostwa odbyły się w Harrachovie, na skoczni Čerťák K – 185, skoczni na której rok wcześniej Adam Małysz odniósł dwa zwycięstwa. W tym roku Polak także był jednym z głównych faworytów do zwycięstwa. Przeszkodzić mogła mu pogoda, która od początku nie sprzyjała skoczkom. Pierwsze dwie serie odbyły się 9 marca. Małysz po pierwszym skoku na odległość 184 m był piąty. Skok był jednak o osiemnaście metrów krótszy od prowadzącego Svena Hannawalda. Drugi skok Adama był gorszy – 142 metry, który spowodował spadek na 18. miejsce, pozbawiając Polaka nadziei na medal. Pozostałe dwie serie z powodu zbyt silnego wiatru zostały odwołane. Mistrzem został Sven Hannawald, 18. miejsce Małysza wtedy było jego najgorszym startem na Mistrzostwach Świata w lotach(cztery lata później był dwudziesty).

Puchar Świata – 1. miejsce

W sezonie 2001/2002 Adam Małysz ani razu nie zajął miejsca poza czołową dziesiątką zawodów Pucharu Świata. Podczas inauguracyjnego konkursu w Kuopio (23 listopada) wygrał, a dzień później był drugi za Risto Jussilainenem. 1 grudnia podczas pierwszego w historii konkursu PŚ na skoczni w Titisee-Neustadt odniósł zwycięstwo. Dzień później był drugi, tuż za Svenem Hannawaldem. 8 grudnia na średniej skoczni w Villach zwyciężył po skokach na 99,5 i 98 metrów. Następnego dnia na tej samej skoczni w konkursie drużynowym wraz z Robertem Mateją, Łukaszem Kruczkiem i Wojciechem Skupniem zajął rekordowe, trzecie miejsce. Reprezentacja Polski stanęła wtedy po raz pierwszy na podium i przegrała wówczas tylko z Finlandią i Japonią. 15 grudnia 2001 na skoczni w Engelbergu Adam Małysz zajął czwarte miejsce. W owym konkursie został surowo potraktowany przez sędziów, którzy ocenili jego skok notami 16,5-17,5. Dzień później podczas zawodów na tej samej skoczni zwyciężył, a zwycięzca zawodów z poprzedniego dnia, Stephan Hocke został sklasyfikowany na 22. miejscu. W ostatnich dwóch konkursach przed Świętami Bożego Narodzenia w Predazzo (21-22 grudnia) Adam Małysz dwukrotnie zwyciężył, za każdym razem oddając dwa najdłuższe skoki w konkursie.

Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce

• Przed Turniejem Czterech Skoczni w sezonie 2001/2002 polscy kibice skoków zastanawiali się czy Adam Małysz jako pierwszy w historii wygra wszystkie cztery konkursy Turnieju. Tak się nie stało, zakończył Turniej na czwartym miejscu, a wszystkie konkursy wygrał Sven Hannawald. 30 grudnia 2001 w Oberstdorfie zajął piąte miejsce. 1 stycznia 2002 w Ga-Pa był trzeci, trzy dni później w Innsbrucku drugi, a 6 stycznia w Bischofshofen dziewiąty.

Pierwszy konkurs Pucharu Świata po zakończeniu turnieju miał miejsce 12 stycznia na skoczni w Willingen. Adam Małysz zajął w nim 4. miejsce. W pierwszym konkursie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem 19 stycznia był siódmy. Nazajutrz na tej samej skoczni zwyciężył. Później Polak (podobnie jak cała czołówka PŚ poza Austriakami) nie wziął udziału w zawodach PŚ w Hakubie i Sapporo, szykując się do Igrzysk Olimpijskich w Salt Lake City.

Turniej Skandynawski – 2. miejsce

• W sezonie 2001/2002 Polak zajął w tym turnieju drugie miejsce ustępując jedynie Mattiemu Hautamäkiemu. W pierwszym konkursie rozegranym w Lahti zajął drugie miejsce, przegrywając z Martinem Schmittem (Niemiec w generalnej klasyfikacji zajął trzecie miejsce). Na skoczni w Falun był piąty, by w Trondheim znowu zająć drugie miejsce, tym razem za Mattim Hautamäkim. W ostatnim konkursie w Oslo uplasował się na najniższym stopniu podium. W klasyfikacji generalnej turnieju zgromadził 1033,2 punktów, przegrywając z pierwszym Finem o 14,8 punktów.

23 marca w drużynowym konkursie na Velikance w Planicy wraz z innymi reprezentantami Polski zajęli ostatnie, dziewiąte miejsce. Następnego dnia podczas kwalifikacji do indywidualnego konkursu PŚ, Adam Małysz pobił dotychczasowy rekord Polski, skacząc na 223,5 metra. Sam konkurs został odwołany z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. W sezonie zgromadził 1475 punktów do klasyfikacji Pucharu Świata i wyprzedził drugiego Svena Hannawalda o 216 punktów.

2002/2003

Mistrzostwa świata – dwa razy 1. miejsce

W 2003 na mistrzostwach świata w Val di Fiemme na skoczniach w Predazzo, jako pierwszy skoczek od 29 lat, został mistrzem świata zarówno na średniej jak i na dużej skoczni, przy okazji ustanawiając na nich rekordy (odpowiednio 107,5 i 136 m). Dokonał tego, co udało się przed nim tylko trzem zawodnikom – Wirkoli z Norwegii w 1966, Napałkowowi z ZSRR w 1970 i Aschenbachowi z NRD w 1974.

Puchar Świata – 1. miejsce

W pierwszym konkursie PŚ w sezonie 2002/2003 na skoczni w Kuusamo 29 listopada 2002 Adam Małysz zajął drugie miejsce za Primožem Peterką. Tym samym przekazał żółtą koszulkę lidera Pucharu Świata pierwszy raz od 1,5 roku. 30 listopada na tej samej skoczni był czwarty. 7 grudnia na Granasen w Trondheim skoczek z Wisły zajął piątą pozycję. Następnego dnia na tej samej skoczni był szósty. 14 grudnia w Titisee-Neustadt Adam Małysz stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Martinem Höllwarthem i Sigurdem Pettersenem. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na szóstym miejscu. 21 grudnia w Engelbergu zajął jedną z trzech w sezonie pozycji poza pierwszą dziesiątką zawodów. Był piętnasty. Dzień później w ostatnim konkursie przed świętami Polak sklasyfikowany został na czwartym miejscu.

Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce

• W 51. Turnieju Czterech Skoczni Adam Małysz zajął trzecie miejsce, przegrywając tylko z Janne Ahonenem i Svenem Hannawaldem. Podczas inauguracji w Oberstdorfie (29 grudnia) został sklasyfikowany na najniższym spośród wszystkich zajętych miejsc w tym Turnieju. Był trzynasty. W konkursie na Große Olympiaschanze zajął drugie miejsce ex aequo z Andreasem Goldbergerem. 4 stycznia na skoczni Bergisel był szósty, a w święto Trzech Króli na Paul-Ausserleitner-Schanze siódmy. W całym Turnieju łącznie zgromadził 959,7 punktów.

11 stycznia na skoczni Ještěd w Libercu zajął 16. miejsce, co było jego najgorszym występem w sezonie. 18 i 19 stycznia podczas zawodów Pucharu Świata w Zakopanem Adam Małysz dwa razy zajął trzecie miejsce, za każdym razem przegrywając ze Svenem Hannawaldem i Florianem Lieglem. 23 stycznia w Hakubie zajął piąte miejsce, bezpośrednio wyprzedzając Janne Ahonena, z którym rywalizował o zwycięstwo w Pucharze Świata. 25 stycznia na Okurayamie w Sapporo był szósty i wyprzedził Ahonena o dwie pozycje. Dzień później na tej samej skoczni Adam Małysz ponownie zajął szóstą lokatę przy 11. miejscu Janne Ahonena. 1 lutego na Kulm w Bad Mitterndorf stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Lieglem i Hannawaldem. Następnego dnia na tej samej skoczni był czwarty. Po konkursie Adam Małysz nadal zajmował drugie miejsce w klasyfikacji Pucharu Świata, przegrywając z Janne Ahonenem o jeden punkt. Następnie nie wystartował w konkursach w Willingen, wybierając metodę bezpośredniego przygotowania startowego do Mistrzostw Świata w Val di Fiemme. W efekcie, spadł na 4. miejsce w klasyfikacji, wyprzedzony jeszcze przez Svena Hannawalda (został liderem PŚ) i Andreasa Widhölzla.

Turniej Skandynawski – 1. miejsce

• Pierwszymi zawodami po mistrzostwach świata były trzy konkursy rozegrane w ramach Turnieju Nordyckiego. We wszystkich triumfował Adam Małysz, co dało mu drugie w karierze zwycięstwo w całym turnieju. 9 marca 2003 na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zdobył 133,6 pkt (odbyła się tylko jedna seria konkursowa) i wyprzedził drugiego Floriana Liegla o 14,8 pkt, odnosząc swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo w sezonie. Słabe występy trzech najgroźniejszych konkurentów w walce o Kryształową Kulę (Andreas Widhölzl był 10., Sven Hannawald 14. a Janne Ahonen 19.) sprawiły, że Adam Małysz po raz pierwszy w całym sezonie został liderem łącznej punktacji Pucharu Świata. Pięć dni później na skoczni w Lahti wygrał z notą 267,4 pkt, o 4,8 pkt wyprzedzając Mattiego Hautamäki. Podczas ostatniego z konkursów, 15 marca w Lahti zwyciężył z przewagą 8,1 pkt nad Mattim Hautamäki.

22 marca na Velikance w Planicy był drugi, przegrywając o 1,2 punktu z Mattim Hautamäkim. W ostatnim konkursie sezonu, 23 marca Adam Małysz był czwarty, przegrywając z Hautamäkim, Hannawaldem i Hideharu Miyahirą. W całym sezonie zdobył 1357 punktów i wyprzedził drugiego Svena Hannawalda o 122 punkty. Dzięki temu Adam Małysz został pierwszym skoczkiem w historii, który odniósł zwycięstwa w Pucharze Świata trzy sezony z rzędu.

Podczas jednego z treningów na największej na świecie skoczni – Letalnicy w Planicy ustanowił swój rekord życiowy i rekord Polski skacząc 225 m. Tym samym wyrównał ówczesny nieoficjalny rekord świata Andreasa Goldbergera. 2 dni później uzyskał dokładnie tę samą odległość, ustanawiając nowy nieoficjalny rekord Polski w długości lotu. Poprawił ten rekord 13 lutego 2011, podczas zawodów w Vikersund, uzyskując odległość 230,5 m.

2003/2004

Mistrzostwa świata w lotach – 11. miejsce

Mistrzostwa Adam Małysz rozpoczął od skoku na odległość 187,5 metra, co dało mu 6. miejsce. Tracił do prowadzącego Tommy Ingebrigtsena 21,4 pkt. W drugim skoku Małysz uzyskał 215,5 metra i utrzymał szóstą pozycję, tracąc do medalu po pierwszym dniu 13,4 pkt. Drugi dzień Małysz rozpoczął od skoku na odległość 203,5 metra. Po tym skoku spadł na dziewiąte miejsce. Ostatni skok na odległość 196,5 metra nie pozwolił Małyszowi utrzymać się w pierwszej dziesiątce. Zajął 11. miejsce, tracąc do mistrza świata Roara Ljøkelsøya 55 punktów. Wówczas był to najlepszy indywidualny wynik Adama Małysza w karierze podczas mistrzostw świata w lotach. W konkursie drużynowym wraz z Robertem Mateją, Mateuszem Rutkowskim i Wojciechem Skupieniem zajął 8. miejsce.

Puchar Świata – 12. miejsce

Sezon 2003/2004 Adam Małysz rozpoczął od dwóch drugich miejsc w konkursach Pucharu Świata w Kuusamo. 28 listopada przegrał z Mattim Hautamäkim, a dzień później z Sigurdem Pettersenem. W efekcie, po dwóch pierwszych konkursach prowadził w klasyfikacji Pucharu Świata. 6 grudnia na skoczni w Trondheim zajął dziewiąte miejsce. 8 dni później w Titisee-Neustadt uplasował się na 12. pozycji. Na skoczni w Engelbergu 20 grudnia był dziewiąty, przez co Adam Małysz stracił koszulkę i pozycję lidera Pucharu Świata.

Turniej Czterech Skoczni – 15. miejsce

• W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2003/2004 Adam Małysz tylko raz zajął miejsce w czołowej dziesiątce zawodów. 29 grudnia 2003 w Oberstdorfie był dziewiąty. 1 stycznia 2004 w Garmisch-Partenkirchen zajął 19. pozycję, 4 stycznia w Innsbrucku był 25., a 6 stycznia w Bischofshofen – 20. W całym Turnieju został sklasyfikowany na 15. miejscu, zdobywając łącznie 908,6 punktów, o 158 punktów mniej od zwycięzcy – Sigurda Pettersena.

17 i 18 stycznia 2004 na Wielkiej Krokwi w Zakopanem Adam Małysz dwukrotnie był drugi. W pierwszym konkursie przegrał tylko z Michaelem Uhrmannem, a w drugim tylko z Martinem Höllwarthem. 23 stycznia na skoczni w Hakubie zajął 32. miejsce, pierwszy raz od ponad trzech lat nie zakwalifikował się do drugiej serii. Konkurs rozgrywany był jednak w nierównych warunkach atmosferycznych. Skoczył wówczas 91,5 metra (na skoczni K-120). Trzydziesty zawodnik pierwszej serii skoczył 94 metry. Następnego dnia na Okurayamie w Sapporo Małysz był 12. 25 stycznia na tej samej skoczni zajął 11. pozycję. 7 lutego na mamuciej skoczni w Oberstdorfie uplasował się na 22. miejscu. 14 lutego w Willingen był dziewiętnasty. Podczas piątkowego treningu na skoczni w Park City, 27 lutego 2004 Adam Małysz miał groźny upadek. Małysz na kilkadziesiąt sekund stracił przytomność, jednak ostatecznie skończyło się tylko na otarciach i obiciach. Z zeskoku skoczka zabrała karetka sanitarna. Do końca sezonu Adam Małysz nie wystartował i zajął 12. miejsce w końcowej klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

2004/2005

Mistrzostwa świata – 6. i 11. miejsce

W 2005 na mistrzostwach świata w Oberstdorfie nie udało się Adamowi Małyszowi obronić tytułów mistrza świata sprzed dwóch lat z Predazzo. Zajął kolejno 6. miejsce na skoczni K-90 oraz 11. miejsce na skoczni K-120.

Puchar Świata – 4. miejsce

W inauguracji sezonu 2004/2005 27 listopada na Ruce w Kuusamo zajął 19. miejsce. Podczas drugiego konkursu na tej samej skoczni ponownie był 19. 4 grudnia na skoczni w Trondheim został sklasyfikowany na 15. pozycji. Dzień później na tej samej skoczni zajął siódme miejsce, dzięki czemu awansował do czołowej "piętnastki" Pucharu Świata i nie musiał brać udziału w kwalifikacjach. 11 grudnia na dużej skoczni w Harrachovie odniósł zwycięstwo, przerywając tym samym passę czterech zwycięstw Janne Ahonena. Następnego dnia Małysz zajął 11. miejsce. 18 grudnia w Engelbergu uplasował się na ósmej lokacie. Na następny dzień, w konkursie na tej samej skoczni był piąty.

Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce

• W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2004/2005 Adam Małysz zajął czwarte miejsce, przegrywając tylko z Janne Ahonenem, Martinem Höllwarthem i Thomasem Morgensternem. W pierwszym z konkursów, 29 grudnia na Schattenbergschanze zajął trzecie miejsce. 1 stycznia 2005 na skoczni w Garmisch-Partenkirchen był siódmy. Dwa dni później na Bergisel zajął drugą pozycję, tuż za Janne Ahonenem. Podczas ostatniego z konkursów, na skoczni w Bischofshofen był siódmy. W całym Turnieju zdobył łącznie 985,3 punktów, o 58 mniej od zwycięzcy Janne Ahonena.

9 stycznia w Willingen uplasował się na dziewiątym miejscu. Sześć dni później na Kulm w Bad Mitterndorf polski skoczek stanął na najniższym stopniu podium. Przegrał wówczas tylko z Andreasem Widhölzlem i Roarem Ljøkelsøyem. Dzień później na tej samej skoczni Adam Małysz wygrał. 22 stycznia 2005 na Hochfirstschanze w Titisee-Neustadt zajął siódmą pozycję. Dzień później na tej samej skoczni był drugi, tuż za Jakubem Jandą. 29 stycznia na Wielkiej Krokwi zwyciężył ex aequo z Roarem Ljøkelsøyem. Następnego dnia ponownie wygrał. W dwóch kolejnych konkursach, które odbyły się w Sapporo, nie wystartował. 11 lutego podczas próby przedolimpijskiej na skoczni w Pragelato był dziewiąty, dwa miejsca za Kamilem Stochem.

Turniej Skandynawski – 11. miejsce

• W sezonie 2004/2005 Małysz zajął 11. lokatę. W pierwszym konkursie, 6 marca w Lahti uplasował się na siódmej pozycji (125 m i 122 m). Następnie w Kuopio razem z Jakubem Jandą stanął na podium, notując trzecie miejsce. W Lillehammer zajął 22. pozycję, skacząc 125,0 i 114,0 metrów. W ostatnim konkursie w Oslo, uzyskując 117,5 i 118,5 metra, uplasował się na 19. miejscu. Zakończył Turniej, mając na koncie 976,9 punktu.

19 marca na Letalnicy Polak uplasował się na piątej pozycji, przegrywając tylko z Mattim Hautamäkim, Andreasem Widhölzlem, Bjørnem Einarem Romørenem i Roarem Ljøkelsøyem. Podczas ostatniego konkursu w sezonie, 20 marca w Planicy Adam Małysz zajął 15. miejsce. Sezon 2004/2005 zakończył na czwartym miejscu, zdobywając łącznie 1201 punktów do klasyfikacji Pucharu Świata.

2005/2006

Igrzyska olimpijskie – 7. i 14. miejsce

Niepowodzeniem zakończył się start Adama Małysza w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Turynie na skoczniach w Pragelato. W pierwszym konkursie na średniej skoczni Polak zajął 7. miejsce. Do medalu zabrakło niewiele – dość powiedzieć, że mistrz olimpijski, Norweg Lars Bystøl, w dwóch seriach przeskoczył Małysza zaledwie o metr (101,5 i 103,5 metra przy 101,5 i 102,5 metra Adama). Dawało to nadzieje na walkę o medal w konkursie na dużej skoczni. Niestety, tam Polak spisał się dużo gorzej. Zajął dopiero 14. miejsce, do zwycięzcy, Thomasa Morgensterna tracąc prawie 55 punktów. Strata do brązowego medalisty wyniosła 28 punktów.

Mistrzostwa Świata w lotach – 20. miejsce

Adam Małysz mimo wycofania się z Turnieju Czterech Skoczni wziął udział w mistrzostwach. Były one w jego wykonaniu, jednak najgorsze w całej karierze. Po treningach wydawało się, że nawet może być ciężko walczyć o awans do drugiej serii. Ostatecznie po pierwszym skoku na 177,5 m zajmował 22. miejsce. Drugi skok był jeszcze słabszy (163 m) i Adam po pierwszym dniu zajmował 24. miejsce. Drugi dzień był trochę lepszy. Skoki 171,5 oraz 181,5 m pozwoliły mu przesunąć się na 20. miejsce, jedną pozycję za Robertem Mateją. W konkursie drużynowym polska reprezentacja, wraz z Adamem Małyszem w składzie, zajęła 9. miejsce.

Puchar Świata – 9. miejsce

Pierwszy konkurs Pucharu Świata w sezonie 2005/2006 miał odbyć się 25 listopada w Kuusamo, jednak z powodu silnego wiatru zawody były kilkakrotnie przekładane. W efekcie 26 listopada odbyły się dwa konkursy. W pierwszym z nich Adam Małysz zajął siódme miejsce, a w drugim był piąty. 3 grudnia na skoczni w Lillehammer był dziesiąty. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na piątej lokacie. 10 grudnia na dużej skoczni w Harrachovie skoczek z Wisły zajął ósmą lokatę. Dzień później był 7. Tydzień później w zawodach na skoczni Gross-Titlis-Schanze w Engelbergu uplasował się na 13. miejscu.

Turniej Czterech Skoczni – 35. miejsce

• W sezonie 2005/2006 Adam Małysz wystąpił tylko w dwóch pierwszych konkursach Turnieju Czterech Skoczni. Po startach w konkursach w Oberstdorfie (13. miejsce) i w Garmisch-Partenkirchen (21. miejsce) ówczesny trener reprezentacji – Heinz Kuttin postanowił przygotować go do zawodów Pucharu Świata w Zakopanem i do konkursów podczas olimpiady w Turynie. W efekcie Adam Małysz zajął 35. miejsce w końcowej klasyfikacji 54. Turnieju Czterech Skoczni.

28 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem "Orzeł z Wisły" zajął czwarte miejsce, przegrywając tylko z Mattim Hautamäkim, Tami Kiuru i Janne Ahonenem. Na następny dzień w konkursie na tej samej skoczni był 14. Tydzień później odbyły się dwa konkursy w Sapporo, w których, już niejako tradycyjnie, Polak nie wystartował.

Turniej Skandynawski – 5. miejsce

• W sezonie 2005/2006 "Orzeł z Wisły" uplasował się na piątej pozycji w Turnieju Skandynawskim. 5 marca na skoczni Salpausselkä w Lahti był szósty. Dwa dni później w Kuopio zajął pierwsze w sezonie miejsce na podium, był trzeci, tuż za Andreasem Küttelem i Thomasem Morgensternem. 10 marca na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer był 11. Dwa dni później na Holmenkollbakken w stolicy Norwegii Adam Małysz zwyciężył, czyniąc to czwarty raz w karierze na tej skoczni. W owym konkursie skoczył w pierwszej serii 130,5 metra, a w drugiej – 124,5. W całym Turnieju zdobył 1068,7 punktu i tracił do czwartego, Andreasa Koflera 0,1 punktu.

18 marca na Letalnicy w Planicy zajął szóstą lokatę. Dzień później w ostatnim konkursie sezonu był ósmy. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata w sezonie 2005/2006 Adam Małysz zajął dziewiąte miejsce, zdobywając łącznie 634 punkty.

2006/2007

Mistrzostwa świata – 1. i 4. miejsce

W 2007 na mistrzostwach świata w Sapporo zdobył złoty medal na skoczni K-90 z przewagą 21,5 pkt. nad drugim Simonem Ammannen. Tym samym Małysz stał się najbardziej utytułowanym skoczkiem w historii mistrzostw (4 złote medale i jeden srebrny). Poza tym, nigdy wcześniej zwycięzcy od wicemistrza nie dzieliła tak znaczna różnica punktowa. W drugim z konkursów o mistrzostwo świata Małysz zajął czwarte miejsce.

Puchar Świata – 1. miejsce

Sezon 2006/2007 Adam Małysz rozpoczął od 34. pozycji na skoczni w Kuusamo 24 listopada. Konkurs rozgrywany był jednak w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Z czołowej piętnastki PŚ sezonu 2005/2006 do finałowej serii konkursu w Kuusamo awansował tylko Thomas Morgenstern i Matti Hautamäki. 2 grudnia w Lillehammer Adam Małysz uplasował się na piętnastym miejscu, lecz w pierwszej serii upadł. Następnego dnia na tej samej skoczni stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Gregorem Schlierenzauerem i Andersem Jacobsenem. Podobnie 16 grudnia w Engelbergu. Dzień później na tej samej skoczni Małysz został sklasyfikowany na szóstej pozycji.

Turniej Czterech Skoczni – 7. miejsce

• W sezonie 2006/2007 zajął siódme miejsce w Turnieju Czterech Skoczni. 30 grudnia 2006 podczas pierwszego z turniejowych konkursów na Schattenbergschanze w Oberstdorfie zajął trzecie miejsce z notą 280,3 punktów (132 m i 134 m). Przegrał wówczas tylko z Gregorem Schlierenzauerem i Andreasem Küttelem. 1 stycznia 2007 podczas konkursu na skoczni w Garmisch-Partenkirchen zajął 12. miejsce z notą 123,9 punktów (120,5 m, druga seria skoków została odwołana). 4 stycznia 2007 na Bergisel w Innsbrucku został sklasyfikowany na szóstej pozycji z notą 249,9 punktów (124 m i 126,5 m). 6 stycznia w ostatnim spośród czterech konkursów Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen był ósmy, bezpośrednio wyprzedzając Kamila Stocha. Adam Małysz uzyskał wówczas 252,4 punktów po skokach na 129,5 i 133,5 metra. W łącznej klasyfikacji zdobył 906,5 punktów, o 55,4 mniej od Andersa Jacobsena.

13 stycznia zajął ósme miejsce na mamuciej skoczni w Vikersund. 20 stycznia podczas konkursu na Wielkiej Krokwi w Zakopanem zajął piąte miejsce, przegrywając tylko z Rokiem Urbancem, Roarem Ljøkelsøyem, Mattim Hautamäkim i Tomem Hilde. Tydzień później na skoczni Oberstdorfie wygrał pierwsze zawody w sezonie. Było to jego 30. zwycięstwo w konkursach Pucharu Świata. Następnego dnia na tej samej skoczni był czwarty. 3 i 4 lutego w Titisee-Neustadt skoczek z Wisły dwukrotnie triumfował. 7 lutego na skoczni w Klingenthal zajął trzecią lokatę, przegrywając jedynie ze Schlierenzauerem i Ammannem. Trzy dni później na skoczni w Willingen uplasował się na siódmym miejscu.

Turniej Skandynawski – 1. miejsce

• W sezonie 2006/2007 Adam Małysz po raz trzeci w karierze wygrał Turniej Nordycki. Uczynił to jako pierwszy skoczek w historii. 11 marca podczas konkursu w Lahti odniósł swoje 33 zwycięstwo w konkursach Pucharu Świata, tym samym zrównując się z zajmującym drugie miejsce na liście wszech czasów – Niemcem Jensem Weißflogiem. Dwa dni później na Puijo w Kuopio ponownie odniósł zwycięstwo. 17 marca na Holmenkollbakken w Oslo po raz piąty w karierze wygrał zawody Pucharu Świata. Dzięki temu awansował na pierwszą pozycję w klasyfikacji Pucharu Świata. W drugim konkursie na tej samej skoczni zajął 54. miejsce, jednak oddał skok w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Wylądował na 89 metrze, broniąc się przed upadkiem. Tym samym utracił prowadzenie w Pucharze Świata na rzecz Andersa Jacobsena. W klasyfikacji generalnej turnieju zgromadził 822,4 punktów, o 2,1 więcej od drugiego w klasyfikacji Andreasa Koflera.

Podczas ostatniego weekendu w sezonie na Letalnicy w Planicy (23-25 marca) Adam Małysz wygrał wszystkie trzy konkursy. Pierwszy raz w karierze wygrał na tej skoczni. Ponadto pierwszy raz wygrał trzy konkursy Pucharu Świata w przeciągu jednego weekendu. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata wygrał z łączną liczbą punktów – 1453, wyprzedzając drugiego Andersa Jacobsena o 134 punkty. Tym samym Adam Małysz jako drugi skoczek w historii, po Matti Nykänenie czwarty raz sięgnął po Kryształową Kulę.

2007/2008

Mistrzostwa Świata w lotach – 9. miejsce

Adam Małysz do Oberstdorfu na skocznię K – 185 nie jechał jako faworyt, ale mimo to w skokach treningowych plasował się w czołówce. W pierwszej serii mistrzostw uzyskał 207,5 metra i zajmował 6. miejsce, tracąc do lidera 10,4 pkt. W drugiej serii skoczył 211,5 metra i po pierwszym dniu mistrzostw plasował się na 5. miejscu. Do brązowego medalu tracił 11,5 pkt. W trzeciej serii lotów Małysz uzyskał odległość 192,5 metra i spadł na 7. miejsce. W ostatniej serii skoczył 196 metrów i ostatecznie Mistrzostwa Świata w lotach ukończył na dziewiątym miejscu, ze stratą 57,4 pkt do mistrza świata w lotach Gregora Schlierenzauera. W konkursie drużynowym Adam Małysz zajął 10. miejsce. Uzyskał odległość 199,5 metra.

Puchar Świata – 12. miejsce

Sezon 2007/2008 Pucharu Świata w skokach narciarskich Małysz rozpoczął od 16. miejsca w konkursie rozegranym 1 grudnia 2007 roku w fińskim Kuusamo. W konkursach rozgrywanych 8-9 grudnia w Trondheim zajął odpowiednio siódme i ósme miejsce. 13 grudnia na skoczni Alpenarena HS98 w Villach zajął 10. miejsce. 14 grudnia był dziewiąty, skacząc na odległość 91 i 90 metrów. W przedświątecznych konkursach w Engelbergu – 22 i 23 grudnia zajął 10. i 13. miejsce.

Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce

• W pierwszym konkursie w Oberstdorfie na Schattenbergschanze Małysz zajął 17. miejsce. W noworocznym konkursie na nowo wybudowanej skoczni w Garmisch-Partenkirchen był piąty. Z powodu silnego wiatru zawody w Innsbrucku nie odbyły się, ale zostały przeprowadzone w Bischofshofen, w których Małysz zajął dziewiąte miejsce. W ostatnim konkursie Małysz był szósty. Turniej Czterech Skoczni zakończył na czwartej pozycji.

Tydzień po ostatnich zawodach Turnieju Czterech Skoczni, w konkursie w Predazzo, po nieudanym skoku, zajął 46. miejsce. Dzień później na tej samej skoczni również nie awansował do drugiej serii zawodów, zajmując 40. miejsce po skoku na odległość 111,5 m. Tydzień później na mamuciej skoczni w Harrachovie Małysz skoczył 130 m. Zawody zostały jednak anulowane z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. Następnego dnia Małysz po raz kolejny nie zakwalifikował się do finałowej serii. Został sklasyfikowany na 36. miejscu. W kolejny weekend zawody odbywały się na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Piątkowy konkurs Małysz ukończył na 11. miejscu, niedzielny przeniesiony z soboty na 4. Następne zawody w japońskim Sapporo Małysz opuścił. Do rywalizacji w Pucharze Świata Małysz powrócił 8 lutego w Libercu, gdzie zajął 7. miejsce. Dzień później był dziewiąty. Podczas kolejnego konkursu rozegranego 17 lutego w Willingen Małysz zajął 11. miejsce.

Turniej Skandynawski – 8. miejsce

• W sezonie 2007/2008 Adam Małysz zajął ósme miejsce w tymże turnieju, łącznie gromadząc 820.2 pkt. W Kuopio zajął siódme i dwunaste miejsce, w Lillehammer, oraz Oslo był jedenasty.

Sezon zakończył się dla Polaka dziewiątym i dwunastym miejscem na skoczni mamuciej w Planicy. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zajął on 12. miejsce.

2008/2009

Mistrzostwa świata – 22. i 12. miejsce

Na mistrzostwach rozgrywanych w czeskim Libercu Adamowi Małyszowi nie udało się obronić tytułu sprzed dwóch lat. 21 lutego na skoczni normalnej po skokach na 96 i 89.5 metra zajął 22. miejsce. 6 dni później na skoczni K-120, polski skoczek w jednoseryjnym konkursie uzyskał 127 metrów i został sklasyfikowany na 12. pozycji.

W konkursie drużynowym reprezentacja Polski w składzie: Adam Małysz, Stefan Hula, Kamil Stoch i Łukasz Rutkowski zajęła czwarte miejsce, przegrywając o 9,2 punktu ze skoczkami japońskimi (3. miejsce).

Puchar Świata – 13. miejsce

Sezon 2008/2009 rozpoczął 14. miejscem w Kuusamo (29 listopada). W następnym weekendzie (6 – 7 grudnia) w norweskim Trondheim zajął odpowiednio 25. i 27. miejsce. Słabe wyniki uzyskiwane przez niego zdecydowały o wycofaniu go z kolejnych zawodów (13 – 14 grudnia) we włoskim Pragelato. Do rywalizacji Małysz powrócił na przedświąteczne konkursy w szwajcarskim Engelbergu (20 – 21 grudnia). W pierwszym konkursie był 21. a w drugie zawody ukończył na 18. miejscu.

Turniej Czterech Skoczni – 33. miejsce

• W pierwszym konkursie niemiecko-austriackich zawodów wiślanin zajął 27. miejsce. Do drugiej serii konkursu w Oberstdorfie wszedł jako tzw. lucky loser, przegrywając swój pojedynek z Romanem Koudelką. W Garmisch-Partenkirchen odnotował jeden z najgorszych wyników w historii swoich występów w Turnieju. Nie zdołał awansować do drugiej serii, ponieważ przegrał rywalizację z niemieckim skoczkiem Andreasem Wankiem i ostatecznie został sklasyfikowany na 37. miejscu. Trzeci konkurs rozgrywany w Innsbrucku Adam ukończył na 15. miejscu. Po zawodach w stolicy Tyrolu, sam wycofał się z TCS i nie wystąpił w Bischofshofen.

Adam nie wziął także udziału w konkursach lotach narciarskich w austriackim Bad Mitterndorf (10 – 11 stycznia). Skoczek zwrócił się o pomoc do swojego byłego szkoleniowca, Hannu Lepistoe. W kolejnych konkursach w Zakopanem (16 – 17 stycznia) Małysz zajął odpowiednio 8. i 12. miejsce. Podczas próby przedolimpijskiej w kanadyjskim Whistler (24 – 25 stycznia) Małysz powtórzył swój dotychczasowy najlepszy wynik w sezonie (8. miejsce w Zakopanem) i otrzymał tytuł "Man of the Day". W drugim konkursie oddał dwa bardzo dobre skoki i uplasował się na 4. pozycji ponownie otrzymując tytuł zawodnika dnia. Następne konkursy w japońskim Sapporo (31 stycznia – 1 lutego) Małysz opuścił. 8 lutego polski skoczek w dość loteryjnym konkursie w Willingen zajął 27. miejsce. Trzy dni później, w Klingenthal, był 9. W kolejnych zawodach na mamuciej skoczni w Oberstdorfie (14 lutego) nie wystartował.

Turniej Skandynawski – 5. miejsce

• W pierwszym konkursie turnieju, na normalnej skoczni w Lahti, Małysz uplasował się na 24. pozycji. Dwa dni później, 10 marca Adam Małysz podczas swego 300. startu w Pucharze Świata zajął 3. miejsce w fińskim Kuopio. Było to jego pierwsze podium w zawodach Pucharu Świata od blisko dwóch lat. W kolejnych zawodach w norweskim Lillehammer był czwarty. 15 marca na mamuciej skoczni w Vikersund, skokami na odległość 186 i 190 metrów wywalczył 8. miejsce.

Po Turnieju Skandynawskim przyszedł czas na weekend w Planicy. 20 marca polski skoczek w jednoseryjnym konkursie lotów zajął 2. miejsce. Dzień później ze Stefanem Hulą, Łukaszem Rutkowskim i Kamilem Stochem w drużynie zajęli 2. miejsce. Wygrali Norwegowie. W ostatnim konkursie sezonu, 22 marca zajął 2. miejsce, przegrywając w finale z Harrim Ollim. Zdobył także tytuł Man of the Year, przyznany za zdobycie największej ilości tytułów Man of the Day w sezonie.

2009/2010

Puchar Świata – 5. miejsce

Adam Małysz w kwalifikacjach do inauguracyjnego konkursu w Kuusamo skacząc w bardzo niekorzystnych warunkach atmosferycznych uzyskał 101 metrów co nie dało mu prawa występu w zawodach. Tego samego dnia rozegrano również konkurs drużynowy, w którym wraz z Kamilem Stochem, Krzysztofem Miętusem oraz Piotrem Żyłą zajął 5. miejsce, skacząc 141,5 i 143 m. Tydzień później (5 – 6 grudnia) w norweskim Lillehammer wiślanin uplasował się kolejno na 3. i 8. pozycji. Zawody, które odbyły się 18 grudnia na skoczni w Engelbergu ukończył na 12. miejscu. Dzień później zajął 23. lokatę. W jednoseryjnym konkursie, który odbył się 20 grudnia Małysz zajął 8 pozycję.

Turniej Czterech Skoczni – 9. miejsce

• Adam Małysz w pierwszym konkursie 58. Turnieju Czterech Skoczni, który odbył się w niemieckim Oberstdorfie, uplasował się na 8. pozycji ze stratą 35,5 pkt. do zwycięzcy Andreasa Koflera. Noworoczny konkurs na skoczni w Garmisch-Partenkirchen ukończył na 11. pozycji. 2 dni później polski zawodnik na skoczni Bergisel w Innsbrucku po skokach na odległość 123,5 oraz 118 m. wywalczył 7. lokatę. W ostatnim konkursie TCS w Bischofshofen Polak zajął 18. lokatę. W klasyfikacji generalnej 58. Turnieju Czterech Skoczni uplasował się na dziewiątej pozycji.

Konkurs lotów 9 stycznia 2010 na skoczni w Bad Mitterndorf Polak ukończył na 7. pozycji. Oddał skoki na odległość 187,5 oraz 190,5 metra. Uzyskał za nie notę 357,6 pkt. i do zwycięzcy zawodów Roberta Kranjca stracił 24,9 pkt. W konkursie 10 stycznia na tej samej skoczni oddawał podobne skoki, 188,5 oraz 190 metrów pozwoliły mu zająć 8. miejsce. Polak nie wziął udziału w japońskich konkursach w Sapporo. Wystąpił dopiero 22 i 23 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. W pierwszym konkursie zajął 5. lokatę, natomiast w drugim był czwarty ze stratą dwóch punktów do trzeciego Thomasa Morgensterna. Konkurs lotów w Oberstdorfie ukończył na 6. miejscu ze stratą ponad 20 punktów do zwycięzcy Andersa Jacobsena. 3 lutego na skoczni w Klingenthal Małysz zajął najwyższą w sezonie drugą lokatę. Przegrał tylko z Simonem Ammannem.

Adam Małysz – dwukrotny srebrny medalista Igrzysk w Vancouver

Igrzyska olimpijskie – 2. i 2. miejsce

13 lutego 2010 w Vancouver na igrzyskach olimpijskich w konkursie na normalnej skoczni Adam Małysz zdobył srebrny medal z notą 269,5 pkt, przegrywając z Simonem Ammannem o 7 punktów. 20 lutego Polak oddał skoki na odległość 137 i 133,5 m. i ponownie zdobył srebrny medal, ponownie przegrywając z Simonem Ammannem.

Konkurs drużynowy reprezentacja Polski ukończyła na szóstej pozycji, przegrywając z Austrią, Niemcami, Norwegami, Finami i Japończykami. Adam Małysz oddał skoki na odległości 136,5 oraz 139,5 m.

Puchar Kontynentalny – 56. miejsce

Po powrocie z igrzysk olimpijskich Adam Małysz wziął udział w konkursie skoków w ramach Pucharu Kontynentalnego, które odbywały się w Wiśle na skoczni jego imienia. Małysz triumfował w tych zawodach, dwukrotnie oddając skoki na odległość 126,5 metra.

Turniej Skandynawski – 2. miejsce

7 marca 2010 w pierwszym konkursie Turnieju Nordyckiego na skoczni w Lahti Adam Małysz zajął drugą lokatę, podobnie jak na igrzyskach olimpijskich przegrywając ze Szwajcarem Simonem Ammannem. Było to 80. miejsce na podium Polaka w karierze. W kolejnym konkursie turnieju 9 marca w Kuopio Małysz oddawał skoki na odległość 123 i 123,5 m i ponownie przegrał tylko z Ammannem. W norweskim Lillehammer Adam również znalazł się na podium. Tym razem jednak wywalczył 3. lokatę. Po raz kolejny najlepszy okazał się dwukrotny mistrz olimpijski z Vancouver, a na drugim stopniu podium stanął Austriak Gregor Schlierenzauer. Na skoczni Holmenkollbakken w Oslo Małysz zajął ponownie drugą pozycję za Simonem Ammannem, pomimo, iż po pierwszej serii był trzynasty. Za swoje skoki uzyskał notę 258,7 pkt. i ze zwycięzcą konkursu przegrał o 9 punktów.

Mistrzostwa świata w lotach – 4. miejsce

19 marca 2010 odbyły się dwie serie w ramach mistrzostw świata w lotach w Planicy. W pierwszej próbie Adam Małysz uzyskał 217,5 m i z niewielką przewagą prowadził. Drugi skok Polaka był 2,5 metra krótszy, w związku z czym Małysz spadł na drugie miejsce. Dzień później lądował na odległościach 211 oraz 211,5 m i mistrzostwa ukończył na czwartym miejscu. Do trzeciego w zawodach Andersa Jacobsena stracił zaledwie 0,4 pkt.

2010/2011

Puchar Świata – 3. miejsce

W połowie listopada, na treningach w Lillehammer Orzeł z Wisły przeskoczył skocznię, czego skutkiem okazało się przeciążenie kolana. Kontuzja ta mogła spowodować rezygnację ze startów w Kuusamo. Udało się jednak doprowadzić do sprawności skoczka, który zdecydował się na start w obu konkursach na skoczni Rukatunturi, zarówno w drużynowym, jak i indywidualnym. Małysz zainaugurował sezon piątym miejscem w konkursie drużynowym, dwukrotnie skacząc najdalej w polskim zespole (140 m i 132,5 m). Indywidualnie zajął 9. lokatę. 1 grudnia w Kuopio powtórzył ten wynik, skacząc 119,5 metra i 120,5 metra. W pierwszym konkursie w Lillehammer zajął 5. miejsce, skacząc w 1. serii 136,5 m (3. odległość i 4. miejsce), a w 2. 133,5 m. Dzień później znowu wrócił na 9. pozycję. W pierwszych zawodach PŚ poza Skandynawią, w Engelbergu, pierwszy raz w sezonie wypadł poza czołową "10." (był 14., w jedynej kolejce osiągnął 124,5 m). W sobotę spisał się zdecydowanie lepiej, skacząc 137 metrów i obejmując prowadzenie po pierwszych pięćdziesięciu skokach. W drugiej serii skoków nie skakał jednak jako ostatni, bo Thomas Morgenstern zgłosił awarię zamka i startował po Polaku. Polak skoczył 135 m i prowadził. Austriak, który zdołał wystartować, pofrunął pół metra dalej, co przy lepszych notach zapewniło mu wygraną o 2,2 punktu nad drugim Małyszem. Następnego dnia pierwszy skok na odległość 119,5 m dał mu 17. pozycję (był to jednak 4. rezultat pierwszej dziesiątki zawodników PŚ). W drugiej kolejce skoczył najdalej w całym konkursie – 137 metrów. Dzięki słabszym skokom zawodników będących przed Adamem awansował on na trzecie miejsce podium. Małysza wyprzedzili Andreas Kofler i Morgenstern.

W kolejnych zawodach PŚ (po Turnieju Czterech Skoczni) na mamucie w Harrachovie Małysz po raz piąty wskoczył na podium. Zajął 3. miejsce po skokach na odległości 197,5 m i 189 m. Został wyprzedzony jedynie przez Martina Kocha i przez Morgensterna. W konkursie niedzielnym ponownie był trzeci po pierwszej części zawodów (pofrunął 201 metrów), jednak w drugiej skoczył 183,5 metra i spadł na 4. miejsce. W 1. konkursie poza Europą, w Sapporo, Małysz drugi raz w sezonie prowadził po pierwszej kolejce, skacząc najdalej – 132,5 metra, ale w kolejnym skoku skoczył 14,5 m krócej. Szósty raz zajął pozycję w pierwszej trójce, ale Polaka wyprzedził sensacyjnie Niemiec Severin Freund i po raz piąty z kolei Morgenstern. Drugi konkurs był mniej udany, gdyż Małysz zajmował 3. lokatę po pierwszej serii (131 metrów, dalej skoczył tylko Freund), a w drugiej doleciał jedynie do 114 metra i spadł o dwa miejsca na 5. pozycję. 21 stycznia 2011 odniósł pierwsze od prawie czterech lat zwycięstwo w konkursie Pucharu Świata. W Zakopanem w 1. konkursie skoczył najdalej w 1. serii – 138,5 m i miał 4 punkty przewagi nad Freundem, który skoczył 137 m z wyższej belki. W drugiej skoczył dziesięć metrów bliżej, ale mniejsze punkty ujemne za gorszy wiatr i przewaga po pierwszym skoku pozwoliła na 39. wygraną w PŚ i znaczne zbliżenie się w klasyfikacji generalnej do Andreasa Koflera, który w tym konkursie zajął 2. miejsce, oraz do Simona Ammanna. Konkurs sobotni skończył się dla niego dużo gorzej. Dwa niezbyt udane skoki 133,5 m i tylko 125 m zrzuciły go na szóste miejsce, tylko jedną pozycję przed Kamilem Stochem. Podczas 3. konkursu w Zakopanem na Wielkiej Krokwi 23 stycznia 2011 Małysz w pierwszym skoku miał upadek przy lądowaniu na odległość punktu K. Choć nie odniósł bardzo poważnych obrażeń, to jednak nie wystąpił w 2. serii, choć miał takie prawo. Przez to po raz pierwszy od 1 stycznia 2009 roku nie zdobył punktów w konkursie PŚ, zajmując 32. miejsce. W konkursie drużynowym w Willingen Małysz zajął 3. miejsce; wraz z Kamilem Stochem, Piotrem Żyłą i Stefanem Hulą. Było to trzecie drużynowe podium w jego karierze. Lepsze były drużyny Austrii i gospodarzy konkursu – Niemiec. Następnego dnia w konkursie indywidualnym Adam Małysz zajął 9 miejsce, po skokach na odległość: 135,5 m i 135 m. Zawody wygrał Niemiec Severin Freund. 2 lutego w niemieckim Klingenthal Małysz zajął 7. miejsce. Zwyciężył po raz drugi w karierze Kamil Stoch. 5 lutego zawody odbyły się na skoczni mamuciej w Obersdorfie. Małysz po 2 dobrych skokach (201,5 m i 184,5 m) zajął 6 pozycję. 6 marca na skoczni K-185 w Obersdorfie odbył się konkurs drużynowy. Reprezentacja Polski zajęła 6 miejsce. 12 i 13 lutego zawody PŚ odbyły się na największej mamuciej skoczni świata w Vikersund. Pierwszego dnia Małysz zajął 5. miejsce, następnego 3. (91. miejsce na podium w historii), ustanawiając swój nowy rekord życiowy – 230,5 m. Zawody wygrał Gregor Schlierenzauer. W finałowych zawodach sezonu w Planicy, w ostatnim w swojej karierze konkursie Pucharu Świata, zajął 3. miejsce. Zwycięzcą konkursu był Kamil Stoch. Adam Małysz zajął 3. miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu świata w sezonie 2010/2011. Zajął także 4 miejsce w klasyfikacji lotów. W tym sezonie Polska także po raz pierwszy znalazła się na podium Pucharu Narodów, zajmując 3 miejsce.

Turniej Czterech Skoczni – 6. miejsce

• W kwalifikacjach do pierwszego konkursu Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie Małysz zajął 3. miejsce. W pierwszej serii wystąpił w parze z liderem Pucharu Świata Thomasem Morgensternem (Austriak, podobnie jak Andreas Kofler i Simon Ammann, zrezygnował ze skoku kwalifikacyjnego, co oznaczało przesunięcie go na koniec stawki). Rywalizację zdecydowanie przegrał, skacząc 115 metrów, ale zakwalifikował się jednak do drugiej serii z 21. miejsca jako tzw. "lucky loser". Dzięki drugiemu skokowi, w którym osiągnął 131,5 metra, Małysz ostatecznie zajął 11. miejsce. W składającym się z jednej serii konkursie w Garmisch-Partenkirchen Polak startował w parze z Japończykiem Yūtą Watase. Oddając skok na odległość 132 metrów pokonał rywala o 36,9 punktu i stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając z Simonem Ammannem i Pawłem Karelinem. Austriacką część turnieju rozpoczął od kolejnego miejsca na podium. Po pierwszej serii wskoczył na drugie miejsce (skoczył 128 m) i w drugiej obronił tę lokatę skokiem 123,5 metra. Przegrał tylko z Austriakiem Thomasem Morgensternem. W klasyfikacji generalnej Turnieju Czterech Skoczni po trzech konkursach Małysz awansował na trzecią pozycję. W ostatnim konkursie w Bischofshofen nie utrzymał jednak tej lokaty. Pierwszą kolejkę zakończył 13. rezultatem, szybując na odległość 124,5 metra – 0,5 m przed punktem K. W drugiej serii skoczył 2 metry dalej i awansował na 10. miejsce, ale Turniej ukończył na 6. pozycji.

Mistrzostwa świata – 3. i 11. miejsce

26 lutego Adam Małysz zdobył brązowy medal na skoczni normalnej Midtstubakken (K-95). Polak oddał skoki na odległość 97,5 m oraz 102,5 m. Był to 6. medal Małysza w MŚ i pierwszy brązowy. Złoty medal wywalczył Thomas Morgenstern. Podczas odbywanego dzień później konkursu drużynowego na tej samej skoczni oddał skoki na odległość 104,5 m i 106,5 m. Polska ulokowała się na 4. pozycji. 3 marca rozegrano konkurs indywidualny na skoczni Holmenkollbakken (K-120). Małysz oddał skoki o długości 126 m oraz 130,5 m i uplasował się na 11. miejscu. Tego samego dnia Adam Małysz w wywiadzie telewizyjnym dla TVP zapowiedział zakończenie sportowej kariery z końcem bieżącego sezonu. 26 marca 2011 w Zakopanem miały się odbyć specjalne pożegnalne zawody 5 marca, podczas zawodów drużynowych na skoczni Holmenkollbakken oddał skok na odległość 135,5 m (druga seria nie odbyła się), a Polska zajęła 5 miejsce.

Benefis

Ostatni skok Adama Małysza

Małysz przemawia podczas Adam's Bull's Eye

Koncert po benefisie

26 marca 2011 odbył się benefis Małysza, zorganizowany przez szwajcarską spółkę Transcontinental Services AG i Testa Communications na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Oficjalna nazwa imprezy to "Adam’s Bull’s Eye" – miała polegać na skakaniu do wylosowanych wcześniej na kole fortuny odległościach od 120 do 134 metrów. Zawodnicy mogli samodzielnie wybrać belkę startową, z której chcieli skakać. Za trafienie w cel miało zostać przyznane 100 punktów, natomiast każdy metr różnicy oznaczałby 10 punktów mniej dla skoczka. Zawody nie doszły do skutku z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych (obfite opady śniegu i zmienne podmuchy wiatru). Zaproszeni skoczkowie zjechali wspólnie spod skoczni, po czym jedenastu z nich wykonało niemierzone skoki. Adam skoczył jako ostatni. Wylądował w granicach 120 metrów. Na zeskoku czekali na niego koledzy – Po wylądowaniu przejechał pod szpalerem z nart utworzonym przez skoczków. Potem koledzy Małysza, Kamil Stoch i Stefan Hula, podnieśli go i na ramionach nieśli wokół zeskoku.

„	Widać, że niebiosa nie chcą żeby pan zakończył karierę sportowca. My też tego nie chcemy. Pragniemy dzisiaj panu podziękować za wszystkie piękne wzruszenia, za poczucie dumy, które wiązało się zawsze z każdym pańskim sukcesem. A było poczuciem dumy wszystkich w Polsce.	”
— Bronisław Komorowski

Na zawodach pojawili się następujący skoczkowie: Polacy Kamil Stoch, Piotr Żyła, Marcin Bachleda, Stefan Hula i kombinator norweski Adam Cieślar, Rosjanie: Ilja Rosliakov i Denis Kornilov, Niemcy: Martin Schmitt i Michael Uhrmann, Ukrainiec Witalij Szumbareć oraz Matti Hautamäki, Bjørn Einar Romøren, Simon Ammann,Thomas Morgenstern, Gregor Schlierenzauer, Martin Koch i Jakub Janda. Dodatkowo pojawili się bez czynnego udziału Andreas Goldberger i Sven Hannawald.

Na imprezie nie pojawili się niektórzy zaproszeni skoczkowie: Andreas Kofler, Janne Ahonen, a także sporo reprezentantów Norwegii, ze względu na odbywające się w tym czasie Mistrzostwa Norwegii, m.in. Tom Hilde.

26 marca odbył się specjalny odcinek programu Kawa czy herbata?, emitowany z Zakopanego, do którego zaproszono Adama Małysza, z którym rozmawiano o jego karierze, jej zakończeniu i życiu. Wręczono mu prezenty – m.in. złoty telewizor, pamiątkowy kostium skoczka z wymienionymi zwycięstwami. Zaproszono go też na śniadanie, gdzie serwowane były jego ulubione dania. Na śniadanie zaproszono także jego rodzinę, komentatorów sportowych, skoczków i trenerów. W dniu benefisu podczas uroczystej sesji rady miasta, Adamowi Małyszowi został nadany tytuł honorowego obywatela Zakopanego.

W trakcie benefisu odbył się koncert, w trakcie którego wystąpili: Wilki, Brathanki, Blue Cafe, Kasia Wilk, Piotr Cugowski, Patrycja Markowska, Grzegorz Skawiński oraz Papa Dance. Odbyły się też akrobacje śmigłowcem i pokaz skoków spadochronowych.

Na benefisie był obecny Prezydent RP Bronisław Komorowski, który pogratulował Adamowi Małyszowi wraz z Pierwszą Damą Anną Komorowską.

Klasyfikacje wszech czasów

Adam Małysz jest na pierwszej pozycji w klasyfikacji wszech czasów mistrzostw świata, jeśli nie uwzględnić medali z konkursów drużynowych oraz medali z igrzysk olimpijskich. Do 1980 r. każdy medalista igrzysk olimpijskich zostawał automatycznie medalistą mistrzostw świata.

W historii MŚ, łącznie z medalami z igrzysk, lepsi od niego są: Norweg Birger Ruud i Szwajcar Simon Ammann. Pierwszy zdobył w latach 1931-1939 pięć złotych i dwa srebrne medale, trzy z nich (dwa złote i jeden srebrny) wywalczył na ZIO. Ammann natomiast posiada pięć złotych, jeden srebrny i dwa brązowe medale. Trzecie miejsce w zestawieniu zajmuje polski skoczek, mając łącznie cztery złote, cztery srebrne i dwa brązowe medale. 13 lutego 2010 roku zdobywając srebrny medal na skoczni normalnej podczas igrzysk olimpijskich w Vancouver wyprzedził Fina Mattiego Nykänena oraz Niemca Jensa Weißfloga. Małysz jednakże może się poszczycić najwiekszą liczbą indywidualnych krążków, ogółem zdobył ich aż dziesięć (sześć na mistrzostwach świata i cztery na igrzyskach olimpijskich).

Jest także drugi, za Mattim Nykänenem pod względem liczby zwycięstw w zawodach Pucharu Świata. Ma ich 39, a Nykänen 46. Pod względem liczby miejsc na podium Adam jest także drugi. Lokaty w pierwszej trójce konkursów zajmował 92 razy i w klasyfikacji tej przegrywa z Finem Janne Ahonenem, który 108 razy stawał na podium.

Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejów

Turniej	2011	2010	2009	2008	2007	2006	2005	2004	2003	2002	2001	2000	1999	1998	1997	1996	1995
Puchar Świata	3	5	13	12	1	9	4	12	1	1	1	28	46	57	10	7	51
Puchar Świata w lotach	4	8	7	16	1	7	4	22	3	–	2	15	40	–	48	18	–
Turniej Czterech Skoczni	6	9	33	4	7	35	4	15	3	4	1	31	43	30	8	23	55
Turniej Nordycki	X	2	5	8	1	5	11	–	1	2	1	20	16	–	5	X	X
Letnie Grand Prix	–	3	3	34	2	1	42	1	–	10	1	19	54	–	21	6	66
Turniej Czterech Narodów	–	1	2	49	2	2	X	X	X	X	X	X	X	X	X	X	X

Osiągnięcia

Igrzyska Olimpijskie

Adam Małysz podczas igrzysk olimpijskich w Vancouver w 2010 roku.

Indywidualnie

1998 Nagano/Hakuba	–	51. miejsce (K-90), 52. miejsce (K-120)
2002 Salt Lake City/Park City	–	brązowy medal (K-90), srebrny medal (K-120)
2006 Turyn/Pragelato	–	7. miejsce (K-95), 14. miejsce (K-125)
2010 Vancouver/Whistler	–	srebrny medal (K-95), srebrny medal (K-125)

Drużynowo

1998 Nagano/Hakuba	–	8. miejsce
2002 Salt Lake City/Park City	–	6. miejsce
2006 Turyn/Pragelato	–	5. miejsce
2010 Vancouver/Whistler	–	6. miejsce

Starty A. Małysza na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
51.	11 lutego	1998	Hakuba	Olimpijska	K-90	–	indywid.	69,5 m	—	70,5 pkt	164,0 pkt	Jani Soininen
52.	15 lutego	1998	Hakuba	Olimpijska	K-120	–	indywid.	97,0 m	—	71,1 pkt	201,2 pkt	Kazuyoshi Funaki
8.	17 lutego	1998	Hakuba	Olimpijska	K-120	–	druż.	109,0 m	108,5 m	684,2 pkt (190,0 pkt)	248,8 pkt	Japonia
3.	10 lutego	2002	Park City	Utah Olympic Park	K-90	–	indywid.	98,5 m	98,0 m	263,0 pkt	6,0 pkt	Simon Ammann
2.	13 lutego	2002	Park City	Utah Olympic Park	K-120	–	indywid.	131,0 m	128,0 m	269,7 pkt	11,7 pkt	Simon Ammann
6.	18 lutego	2002	Park City	Utah Olympic Park	K-120	–	druż.	128,5 m	124,0 m	848,1 pkt (255,0 pkt)	126,0 pkt	Niemcy
7.	12 lutego	2006	Pragelato	Trampolino a Monte	K-95	HS-106	indywid.	101,5 m	102,5 m	261,0 pkt	5,5 pkt	Lars Bystøl
14.	18 lutego	2006	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	indywid.	123,0 m	123,5 m	222,7 pkt	54,2 pkt	Thomas Morgenstern
5.	20 lutego	2006	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	druż.	128,0 m	129,5 m	894,4 pkt (245,5 pkt)	89,6 pkt	Austria
2.	13 lutego	2010	Whistler	Whistler Olympic Park	K-95	HS-106	indywid.	103,5 m	105,0 m	269,5 pkt	7,0 pkt	Simon Ammann
2.	20 lutego	2010	Whistler	Whistler Olympic Park	K-125	HS-140	indywid.	137,0 m	133,5 m	269,4 pkt	14,2 pkt	Simon Ammann
6.	22 lutego	2010	Whistler	Whistler Olympic Park	K-125	HS-140	druż.	136,5 m	139,5 m	996,7 pkt (280,3 pkt)	111,2 pkt	Austria

Mistrzostwa świata w skokach narciarskich

Indywidualnie

1995 Thunder Bay	–	10. miejsce (K-90), 11. miejsce (K-120)
1997 Trondheim	–	14. miejsce (K-90), 36. miejsce (K-120)
1999 Ramsau	–	37. miejsce (K-120), 27. miejsce (K-90)
2001 Lahti	–	srebrny medal (K-116), złoty medal (K-90)
2003 Val di Fiemme/Predazzo	–	złoty medal (K-120), złoty medal (K-95)
2005 Oberstdorf	–	6. miejsce (K-90), 11. miejsce (K-120)
2007 Sapporo	–	4. miejsce (K-120), złoty medal (K-90)
2009 Liberec	–	22. miejsce (K-90), 12. miejsce (K-120)
2011 Oslo	–	brązowy medal (K-95), 11. miejsce (K-120)

Drużynowo

1997 Trondheim	–	10. miejsce
1999 Ramsau	–	9. miejsce
2001 Lahti	–	8. miejsce (K-116), 5. miejsce (K-90)
2003 Val di Fiemme/Predazzo	–	7. miejsce
2005 Oberstdorf	–	6. miejsce (K-90), 9. miejsce (K-120)
2007 Sapporo	–	5. miejsce
2009 Liberec	–	4. miejsce
2011 Oslo	–	4. miejsce (K-95),5. miejsce (K-120)

Starty A. Małysza na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
10.	12 marca	1995	Thunder Bay	Normal Thunder	K-90	–	indywid.	85,0 m	88,5 m	217,5 pkt	48,5 pkt	Takanobu Okabe
11.	18 marca	1995	Thunder Bay	Big Thunder	K-120	–	indywid.	108,0 m	115,5 m	201,3 pkt	71,3 pkt	Tommy Ingebrigtsen
14.	22 lutego	1997	Trondheim	Granåsen	K-90	–	indywid.	91,0 m	95,5 m	246,0 pkt	17,5 pkt	Janne Ahonen
10.	27 lutego	1997	Trondheim	Granåsen	K-120	–	druż.	106,5 m	105,5 m	641,6 pkt (179,6 pkt)	313,7 pkt	Finlandia
36.	1 marca	1997	Trondheim	Granåsen	K-120	–	indywid.	101,0 m	—	80,3 pkt	171,8 pkt	Masahiko Harada
37.	21 lutego	1999	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	–	indywid.	95,0 m	—	66,0 pkt	197,4 pkt	Martin Schmitt
9.	23 lutego	1999	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	–	druż.	105,5 m	102,5 m	549,2 pkt (166,5 pkt)	439,7 pkt	Niemcy
27.	26 lutego	1999	Ramsau	Mattenschanze	K-90	–	indywid.	89,5 m	81,5 m	209,5 pkt	45,5 pkt	Kazuyoshi Funaki
2.	19 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-116	–	indywid.	126,0 m	128,5 m	273,5 pkt	2,8 pkt	Martin Schmitt
1.	23 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-90	–	indywid.	89,5 m	98,0 m	246,0 pkt	-	-
8.	24 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-116	–	druż.	120,5 m	122,5 m	659,8 pkt (249,8 pkt)	280,0 pkt	Niemcy
5.	25 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-90	–	druż.	93,0 m	95,5 m	849,5 pkt (250,0 pkt)	104,0 pkt	Austria
1.	22 lutego	2003	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	–	indywid.	134,0 m	136,0 m	289,0 pkt	-	-
7.	23 lutego	2003	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	–	druż.	133,5 m	134,0 m	898,4 pkt (284,0 pkt)	148,2 pkt	Finlandia
1.	28 lutego	2003	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-95	–	indywid.	104,0 m	107,5 m	279,0 pkt	-	-
6.	19 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-90	HS-100	indywid.	94,5 m	93,0 m	246,0 pkt	10,0 pkt	Rok Benkovič
6.	20 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-90	HS-100	druż.	95,0 m	91,0 m	859,0 pkt (243,0 pkt)	111,5 pkt	Austria
11.	25 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	indywid.	138,5 m	129,0 m	280,5 pkt	32,7 pkt	Janne Ahonen
9.	26 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	druż.	136,5 m	—	449,7 pkt (145,2 pkt)	687,6 pkt	Austria
4.	24 lutego	2007	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	indywid.	123,0 m	133,0 m	258,3 pkt	7,8 pkt	Simon Ammann
5.	25 lutego	2007	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	druż.	133,5 m	131,5 m	857,2 pkt (275,5 pkt)	143,0 pkt	Austria
1.	3 marca	2007	Sapporo	Miyanomori	K-90	HS-98	indywid.	102,0 m	99,5 m	277,0 pkt	-	-
22.	21 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-90	HS-100	indywid.	96,0 m	89,5 m	237,5 pkt	44,5 pkt	Wolfgang Loitzl
12.	27 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	indywid.	127,0 m	-	127,6 pkt	13,7 pkt	Andreas Küttel
4.	28 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	druż.	121,0 m	123,5 m	972,1 pkt (238,6 pkt)	62,2 pkt	Austria
3.	26 lutego	2011	Oslo	Midtstubakken	K-95	HS-106	indywid.	97,5 m	102,0 m	252,2 pkt	17,0 pkt	Thomas Morgenstern
4.	27 lutego	2011	Oslo	Midtstubakken	K-95	HS-106	druż.	104,5 m	106,5 m	953,0 pkt (257,2 pkt)	72,5 pkt	Austria
11.	3 marca	2011	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	indywid.	126,5 m	130,5 m	257,6 pkt	19,9 pkt	Gregor Schlierenzauer
5.	5 marca	2011	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	druż.	135,5 m	–	435,6 pkt (123,2 pkt)	64,4 pkt	Austria

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich

Indywidualnie

1996 Tauplitz/Bad Mitterndorf	–	14. miejsce
2000 Vikersund	–	16. miejsce
2002 Harrachov	–	18. miejsce
2004 Planica	–	11. miejsce
2006 Tauplitz/Bad Mitterndorf	–	20. miejsce
2008 Oberstdorf	–	9. miejsce
2010 Planica	–	4. miejsce

Drużynowo

2004 Planica	–	8. miejsce
2006 Tauplitz/Bad Mitterndorf	–	9. miejsce
2008 Oberstdorf	–	10. miejsce
2010 Planica	–	4. miejsce

Starty A. Małysza na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Skok 3	Skok 4	Nota	Strata	Zwycięzca
14.	10-11 lutego	1996	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	–	indywid.	175,0 m	168,0 m	174,0 m	176,0 m	650,6 pkt	87,5 pkt	Andreas Goldberger
16.	12-14 lutego	2000	Vikersund	Vikersundbakken	K-185	–	indywid.	142,0 m	155,5 m	156,5 m	—	399, pkt	137,5 pkt	Sven Hannawald
18.	9-10 marca	2002	Harrachov	Čerťák	K-185	–	indywid.	184,0 m	142,0 m	—	—	291,7 pkt	104,6 pkt	Sven Hannawald
11.	20-21 lutego	2004	Planica	Velikanka	K-185	–	indywid.	187,5 m	215,5 m	203,5 m	196,5 m	777,1 pkt	55,0 pkt	Roar Ljøkelsøy
8.	22 lutego	2004	Planica	Velikanka	K-185	–	druż.	207,5 m		200,5 m		1386,8 pkt (396,6 pkt)	325,0 pkt	Norwegia
20.	13-14 stycznia	2006	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	HS-203	indywid.	177,5 m	163,0 m	171,5 m	181,5 m	636,2 pkt	151,8 pkt	Roar Ljøkelsøy
9.	15 stycznia	2006	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	HS-203	druż.	163,0 m		—		453,7 pkt (145,1 pkt)	1044,2 pkt	Norwegia
9.	22-23 lutego	2008	Oberstdorf	Im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	indywid.	207,5 m	211,5 m	192,5 m	196,0 m	778,0 pkt	57,4 pkt	Gregor Schlierenzauer
10.	24 lutego	2008	Oberstdorf	Im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	druż.	199,0 m		—		573,8 pkt (190,8 pkt)	979,5 pkt	Austria
4.	19-20 marca	2010	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	indywid.	217,5 m	215,0 m	211,0 m	211,5 m	893,6 pkt	42,2 pkt	Simon Ammann
4.	21 marca	2010	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	druż.	218,5 m		213,5 m		1452,5 pkt (416,7 pkt)	188,9 pkt	Austria

Puchar Świata

Kraje, w których Adam Małysz odniósł zwycięstwo

     1 raz

     2 razy

     3 razy

     4 razy

     5 razy

     6 razy

Adam Małysz, który w sumie zdobył 39 wygranych w Pucharze Świata, jest jednym z dwóch skoczków narciarskich w historii (obok Mattiego Nykänena – 46 wygranych konkursów), który czterokrotnie zwyciężył w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

Sezon	Miejsce
1994/1995	51.
1995/1996	7.
1996/1997	10.
1997/1998	57.
1998/1999	46.
1999/2000	28.
2000/2001	1.
2001/2002	1.
2002/2003	1.
2003/2004	12.
2004/2005	4.
2005/2006	9.
2006/2007	1.
2007/2008	12.
2008/2009	13.
2009/2010	5.
2010/2011	3.

Zwycięstwa w konkursach Pucharu Świata chronologicznie

Małysz mając na koncie 39 zwycięstw jest drugim zawodnikiem w historii pod względem liczby zwycięstw w konkursach Pucharu Świata, za Matti Nykänenem (46 triumfów). Jako jedyny skoczek narciarski pięć razy wygrał zawody Pucharu Świata na skoczni Holmenkollbakken w Oslo. Nikt poza Małyszem nie zwyciężył trzykrotnie w jednym roku na mamuciej skoczni w słoweńskiej Planicy.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Przypisy
1.	17 marca	1996	Oslo	Holmenkollbakken	K-110	–	106,5 m	121,5 m	249,4 pkt	–
2.	18 stycznia	1997	Sapporo	Miyanomori	K-90	–	89,5 m	93,0 m	239,0 pkt	–
3.	26 stycznia	1997	Hakuba	Olimpijska	K-120	–	121,0 m	125,5 m	246,7 pkt	–
4.	4 stycznia	2001	Innsbruck	Bergisel	K-108	–	111,5 m	118,5 m	259,2 pkt	* TCS 2000/2001
5.	6 stycznia	2001	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-120	–	127,0 m	134,0 m	274,8 pkt	* TCS 2000/2001
6.	13 stycznia	2001	Harrachov	Čertak	K-185	–	206,5 m	194,5 m	392,7 pkt	* Loty 2000/2001
7.	14 stycznia	2001	Harrachov	Čertak	K-185	–	212,0 m	194,5 m	397,8 pkt	* Loty 2000/2001
8.	20 stycznia	2001	Park City	Utah Olimpic Park	K-120	–	129,5 m	133,5 m	276,4 pkt	–
9.	27 stycznia	2001	Sapporo	Ōkurayama	K-120	–	132,5 m	133,5 m	282,3 pkt	–
10.	28 stycznia	2001	Sapporo	Ōkurayama	K-120	–	132,5 m	136,0 m	283,8 pkt	–
11.	4 lutego	2001	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-120	–	142,5 m	142,5 m	316,0 pkt	–
12.	7 marca	2001	Falun	Lugnets	K-115	–	119,5 m	124,0 m	259,8 pkt	* T. Nordycki 2001
13.	9 marca	2001	Trondheim	Granåsen	K-120	–	116,0 m	138,5 m	254,6 pkt	* T. Nordycki 2001
14.	11 marca	2001	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	–	124,5 m	-	134,1 pkt	* T. Nordycki 2001
15.	23 listopada	2001	Kuopio	Puijo	K-120	–	123,5 m	126,5 m	254,0 pkt	–
16.	1 grudnia	2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-120	–	138,5 m	136,0 m	297,6 pkt	–
17.	8 grudnia	2001	Villach	Alpenarena	K-90	–	99,5 m	98,0 m	271,5 pkt	–
18.	16 grudnia	2001	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	–	132,0 m	134,5 m	281,7 pkt	–
19.	21 grudnia	2001	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	–	131,0 m	130,0 m	272,8 pkt	–
20.	22 grudnia	2001	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	–	132,0 m	132,5 m	282,1 pkt	–
21.	20 stycznia	2002	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	–	131,0 m	123,5 m	262,1 pkt	–
22.	9 marca	2003	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	–	124,5 m	-	133,6 pkt	* T. Nordycki 2003
23.	14 marca	2003	Lahti	Salpausselkä	K-116	–	122,0 m	128,0 m	267,4 pkt	* T. Nordycki 2003
24.	15 marca	2003	Lahti	Salpausselkä	K-116	–	129,5 m	132,0 m	289,6 pkt	* T. Nordycki 2003
25.	11 grudnia	2004	Harrachov	Čerťák	K-125	HS-142	143,0 m	136,0 m	284,2 pkt	–
26.	16 stycznia	2005	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	HS-200	207,0 m	209,5 m	412,3 pkt	* Loty 2004/2005
27.	29 stycznia	2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	129,5 m	131,0 m	268,9 pkt	* Wspólnie z Roarem Ljøkelsøyem
28.	30 stycznia	2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	132,0 m	132,0 m	278,2 pkt	–
29.	12 marca	2006	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	130,5 m	124,5 m	279,0 pkt	* T. Nordycki 2006
30.	27 stycznia	2007	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	132,5 m	137,0 m	283,1 pkt	–
31.	3 lutego	2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	138,5 m	145,0 m	293,8 pkt	–
32.	4 lutego	2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	129,5 m	134,5 m	257,7 pkt	–
33.	11 marca	2007	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	125,0 m	128,0 m	265,8 pkt	* T. Nordycki 2007
34.	13 marca	2007	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	125,0 m	115,0 m	229,0 pkt	* T. Nordycki 2007
35.	17 marca	2007	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	131,0 m	122,0 m	272,9 pkt	* T. Nordycki 2007
36.	23 marca	2007	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	208,5 m	221,5 m	423,5 pkt	* Loty 2006/2007
37.	24 marca	2007	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	210,5 m	217,5 m	419,6 pkt	* Loty 2006/2007
38.	25 marca	2007	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	220,0 m	-	215,0 pkt	* Loty 2006/2007
39.	21 stycznia	2011	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	138,5 m	128,5 m	269,9 pkt	–

Zwycięstwa w konkursach PŚ – noty sędziów

Lp	Data	Miejscowość	Skocznia	K	HS	Skok	Nota A	Nota B	Nota C	Nota D	Nota E	Nota (skok)	Nota (styl)	Nota łączna	Nota końcowa
1.	17 marca 1996	Oslo	Holmenkollbakken	K110	–	106,5 m	18,5	19,0	18,5	19,0	19,0	53,7 pkt	56,5 pkt	110,2 pkt	249,4 pkt
						121,5 m	19,0	19,5	19,5	19,5	19,5	80,7 pkt	58,5 pkt	139,2 pkt
2.	18 stycznia 1997	Sapporo	Miyanomori	K90	–	89,5 m	18,5	19,0	19,0	19,0	19,0	59,0 pkt	57,0 pkt	116,0 pkt	239,0 pkt
						93,0 m	18,5<	19,0	19,0	19,5<	19,0	66,0 pkt	57,0 pkt	123,0 pkt
3.	26 stycznia 1997	Hakuba	Olimpijska	K120	–	121,0 m	19,0	19,0	18,5<	19,5	19,5	61,8 pkt	56,5 pkt	118,3 pkt	246,7 pkt
						125,5 m	19,5	19,5	19,0	20,0	19,5	69,9 pkt	58,5 pkt	128,4 pkt
4.	4 stycznia 2001	Innsbruck	Bergisel	K108	–	111,5 m	18,5	19,0	18,5	18,5	18,5	66,3 pkt	55,5 pkt	121,8 pkt	259,2 pkt
						118,5 m	19,5	20,0	19,5	19,5	19,5	78,9 pkt	58,5 pkt	137,4 pkt
5.	6 stycznia 2001	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K120	–	127,0 m	19,5	19,5	19,0	19,5	20,0	72,6 pkt	58,5 pkt	131,1 pkt	274,8 pkt
						134,0 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,5	85,2 pkt	58,5 pkt	143,7 pkt
6.	13 stycznia 2001	Harrachov	Čerťák	K185	–	206,5 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,0	145,8 pkt	58,5 pkt	204,3 pkt	392,7 pkt
						194,5 m	18,5	19,0	19,0	19,0	19,5	131,4 pkt	57,0 pkt	188,4 pkt
7.	14 stycznia 2001	Harrachov	Čerťák	K185	–	212,0 m	19,0	18,5	18,5	19,5	19,0	152,4 pkt	56,5 pkt	208,9 pkt	397,8 pkt
						194,5 m	19,5	18,5	19,0	19,5	19,0	131,4 pkt	57,5 pkt	188,9 pkt
8.	20 stycznia 2001	Park City	Utah Olimpic Park	K120	–	129,5 m	18,5	19,0	19,5	19,5	19,0	77,1 pkt	57,5 pkt	134,6 pkt	276,4 pkt
						133,5 m	19,0	19,5	19,0	20,0	19,0	84,3 pkt	57,5 pkt	141,8 pkt
9.	27 stycznia 2001	Sapporo	Ōkurayama	K120	–	132,5 m	19,0	19,0	19,0	19,0	18,0	82,5 pkt	57,0 pkt	139,5 pkt	282,3 pkt
						133,5 m	20,0	19,5	19,5	19,5	19,5	84,3 pkt	58,5 pkt	142,8 pkt
10.	28 stycznia 2001	Sapporo	Ōkurayama	K120	–	132,5 m	18,0	18,5	18,5	18,5	18,5	82,5 pkt	55,5 pkt	138,0 pkt	283,8 pkt
						136,0 m	19,0	20,0	19,0	19,0	19,0	88,8 pkt	57,0 pkt	145,8 pkt
11.	4 lutego 2001	Willingen	Mühlenkopfschanze	K120	–	142,5 m	19,0	19,0	19,0	18,5	19,0	100,5 pkt	57,0 pkt	157,5 pkt	316,0 pkt
						142,5 m	20,0	19,5	19,0	18,0	19,5	100,5 pkt	58,0 pkt	158,5 pkt
12.	7 marca 2001	Falun	Lugnet	K115	–	119,5 m	19,0	19,0	19,0	19,0	19,5	68,1 pkt	57,0 pkt	125,1 pkt	259,8 pkt
						124,0 m	19,0	19,5	19,5	19,5	19,5	76,2 pkt	58,5 pkt	134,7 pkt
13.	9 marca 2001	Trondheim	Granåsen	K120	–	116,0 m	18,0	18,0	18,0	18,5	17,5	52,8 pkt	54,0 pkt	106,8 pkt	254,6 pkt
						138,5 m	19,0	17,0	19,0	18,5	16,5	93,3 pkt	54,5 pkt	147,8 pkt
14.	11 marca 2001	Oslo	Holmenkollbakken	K115	–	124,5 m	18,0	18,0	19,5	19,5	19,5	77,1 pkt	57,0 pkt	134,1 pkt	134,1 pkt
						-	–	–	–	–	–	-	-	-
15.	23 listopada 2001	Kuopio	Puijo	K120	–	123,5 m	19,5	19,5	19,0	19,0	19,0	66,3 pkt	57,5 pkt	123,8 pkt	254,0 pkt
						126,5 m	20,0	19,5	19,5	19,5	19,5	71,7 pkt	58,5 pkt	130,2 pkt
16.	1 grudnia 2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K120	–	138,5 m	19,5	19,0	18,5	19,0	19,0	93,3 pkt	57,0 pkt	150,3 pkt	297,6 pkt
						136,0 m	20,0	19,0	19,5	19,5	19,5	88,8 pkt	58,5 pkt	147,3 pkt
17.	8 grudnia 2001	Villach	Alpenarena	K90	–	99,5 m	19,0	19,5	19,5	19,0	19,5	79,0 pkt	58,0 pkt	137,0 pkt	271,5 pkt
						98,0 m	19,5	19,5	19,5	19,0	19,5	76,0 pkt	58,5 pkt	134,5 pkt
18.	16 grudnia 2001	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K120	–	132,0 m	19,0	19,0	19,0	19,0	18,5	81,6 pkt	57,0 pkt	138,6 pkt	281,7 pkt
						134,5 m	19,0	18,5	19,5	19,0	19,0	86,1 pkt	57,0 pkt	143,1 pkt
19.	21 grudnia 2001	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K120	–	131,0 m	19,0	19,0	19,0	19,5	19,0	79,8 pkt	57,0 pkt	136,8 pkt	272,8 pkt
						130,0 m	19,5	19,0	19,0	19,5	19,5	78,0 pkt	58,0 pkt	136,0 pkt
20.	22 grudnia 2001	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K120	–	132,0 m	19,5	19,5	19,5	19,5	18,5	81,6 pkt	58,5 pkt	140,1 pkt	282,1 pkt
						132,5 m	19,5	20,0	20,0	20,0	19,0	82,5 pkt	59,5 pkt	142,0 pkt
21.	20 stycznia 2002	Zakopane	Wielka Krokiew	K120	–	131,0 m	19,0	19,0	19,5	19,5	19,0	79,8 pkt	57,5 pkt	137,3 pkt	262,1 pkt
						123,5 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,5	66,3 pkt	58,5 pkt	124,8 pkt
22.	9 marca 2003	Oslo	Holmenkollbakken	K115	–	124,5 m	18,5	19,0	18,5	19,0	19,0	77,1 pkt	56,5 pkt	133,6 pkt	133,6 pkt
						-	–	–	–	–	–	-	-	-
23.	14 marca 2003	Lahti	Salpausselkä	K116	–	122,0 m	18,5	19,5	19,0	19,0	19,0	70,8 pkt	57,0 pkt	127,8 pkt	267,4 pkt
						128,0 m	19,0	19,5	19,0	19,5	19,5	81,6 pkt	58,0 pkt	139,6 pkt
24.	15 marca 2003	Lahti	Salpausselkä	K116	–	129,5 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,5	84,3 pkt	58,5 pkt	142,8 pkt	289,6 pkt
						132,0 m	20,0	19,0	19,0	19,5	19,5	88,8 pkt	58,0 pkt	146,8 pkt
25.	11 grudnia 2004	Harrachov	Čerťák	K125	HS142	143,0 m	19,0	18,0	17,5	19,5	19,0	92,4 pkt	56,0 pkt	148,4 pkt	284,2 pkt
						136,0 m	18,5	18,5	18,5	19,0	19,0	79,8 pkt	56,0 pkt	135,8 pkt
26.	16 stycznia 2005	Bad Mitterndorf	Kulm	K185	HS200	207,0 m	19,0	19,0	19,5	19,5	19,5	146,4 pkt	58,0 pkt	204,4 pkt	412,3 pkt
						209,5 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,0	149,4 pkt	58,5 pkt	207,9 pkt
27.	29 stycznia 2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K120	HS134	129,5 m	19,5	19,0	19,0	18,5	19,0	77,1 pkt	57,0 pkt	134,1 pkt	268,9 pkt
						131,0 m	18,0	18,5	18,5	18,0	18,5	79,8 pkt	55,0 pkt	134,8 pkt
28.	30 stycznia 2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K120	HS134	132,0 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,0	81,6 pkt	58,5 pkt	140,1 pkt	278,2 pkt
						132,0 m	18,5	18,5	19,0	19,0	19,5	81,6 pkt	56,5 pkt	138,1 pkt
29.	12 marca 2006	Oslo	Holmenkollbakken	K115	HS128	132,0 m	19,0	19,5	19,0	18,5	19,0	87,9 pkt	57,0 pkt	144,9 pkt	279,0 pkt
						132,0 m	19,0	19,0	19,5	19,0	19,0	77,1 pkt	57,0 pkt	134,1 pkt
30.	27 stycznia 2007	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K120	HS137	132,5 m	18,5	19,0	19,0	19,0	19,0	82,5 pkt	57,0 pkt	139,5 pkt	283,1 pkt
						137,0 m	17,0	18,5	17,5	17,5	18,0	90,6 pkt	53,0 pkt	143,6 pkt
31.	3 lutego 2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K125	HS142	138,5 m	19,5	19,0	19,0	19,5	19,5	84,3 pkt	58,0 pkt	142,3 pkt	293,8 pkt
						145,0 m	18,5	18,5	18,5	18,5	18,5	96,0 pkt	55,5 pkt	151,5 pkt
32.	4 lutego 2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K125	HS142	129,5 m	18,5	18,5	18,5	18,5	18,0	68,1 pkt	55,5 pkt	123,6 pkt	257,7 pkt
						134,5 m	19,0	18,5	19,0	19,0	19,0	77,1 pkt	57,0 pkt	134,1 pkt
33.	11 marca 2007	Lahti	Salpausselkä	K116	HS130	125,0 m	17,0	17,5	17,0	18,0	17,0	76,2 pkt	51,5 pkt	127,7 pkt	265,8 pkt
						128,0 m	18,5	18,5	19,0	19,0	19,0	81,6 pkt	56,5 pkt	138,1 pkt
34.	13 marca 2007	Kuopio	Puijo	K120	HS127	125,0 m	18,5	18,5	18,5	18,5	18,0	69,0 pkt	55,5 pkt	124,5 pkt	229,0 pkt
						115,0 m	18,0	17,5	18,0	17,5	18,0	51,0 pkt	53,5 pkt	104,5 pkt
35.	17 marca 2007	Oslo	Holmenkollbakken	K115	HS128	131,0 m	18,0	18,5	18,5	19,0	18,5	88,8 pkt	55,5 pkt	144,3 pkt	272,9 pkt
						122,0 m	18,5	19,0	18,0	18,5	19,0	72,6 pkt	56,0 pkt	128,6 pkt
36.	23 marca 2007	Planica	Letalnica	K185	HS215	208,5 m	18,5	16,5	18,0	18,5	18,5	148,2 pkt	55,0 pkt	203,2 pkt	423,5 pkt
						221,5 m	19,0	18,5	18,5	19,5	19,0	163,8 pkt	56,5 pkt	220,3 pkt
37.	24 marca 2007	Planica	Letalnica	K185	HS215	210,5 m	17,5	18,5	17,5	18,0	18,0	150,6 pkt	53,5 pkt	204,1 pkt	419,6 pkt
						217,5 m	18,5	19,5	19,0	19,0	18,5	159,0 pkt	56,5 pkt	215,5 pkt
38.	25 marca 2007	Planica	Letalnica	K185	HS215	220,0 m	18,5	18,5	16,5	17,5	17,0	162,0 pkt	53,0 pkt	215,0 pkt	215,0 pkt
						-	–	–	–	–	–	-	-	-
39.	21 stycznia 2011	Zakopane	Wielka Krokiew	K120	HS134	138,5 m	19,5	19,0	18,5	19,0	19,0	93,3 pkt	57,0 pkt	144,7 pkt	269,9 pkt
						128,5 m	18,0	17,5	18,5	18,0	18,0	75,3 pkt	54,0 pkt	125,2 pkt

Miejsca na podium

Kraje, w których Adam Małysz stanął na podium

     2 razy

     3 razy

     4 razy

     6 razy

     7 razy

     9 razy

     14 razy i więcej

Sezon	1. miejsce	2. miejsce	3. miejsce	Razem
1994/1995	-	-	-	-
1995/1996	1	2	1	4
1996/1997	2	1	1	4
1997/1998	-	-	-	-
1998/1999	-	-	-	-
1999/2000	-	-	-	-
2000/2001	11	2	1	14
2001/2002	7	5	2	14
2002/2003	3	3	4	10
2003/2004	-	4	-	4
2004/2005	4	2	3	9
2005/2006	1	-	1	2
2006/2007	9	-	4	13
2007/2008	-	-	-	-
2008/2009	-	2	1	3
2009/2010	-	4	2	6
2010/2011	1	2	6	9
suma	39	27	26	92

Miejsca na podium w konkursach Pucharu Świata chronologicznie

Adam Małysz 92 razy stawał na podium zawodów Pucharu Świata (lepszy jest tylko Janne Ahonen – 108), z czego 39 na najwyższym jego stopniu. Oprócz tego 27 razy był drugi i 26-krotnie zajmował najniższy stopień podium. Najwięcej razy w pierwszej trójce konkursu był klasyfikowany podczas zawodów rozgrywanych Zakopanem (ośmiokrotnie), w Kuopio, Oslo i Planicy (siedmiokrotnie), natomiast sześciokrotnie stawał na podium na skoczniach w Lahti i Titisee-Neustadt.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	18 lutego	1996	Iron Mountain	Pine Mountain	K-120	–	120,0 m	123,5 m	238,9 pkt	2.	35,2 pkt	Masahiko Harada
2.	1 marca	1996	Lahti	Salpausselkä	K-90	–	90,5 m	87,5 m	228,0 pkt	3.	11,0 pkt	Masahiko Harada
3.	13 marca	1996	Falun	Lugnets	K-90	–	101,0 m	89,5 m	254,5 pkt	2.	2,5 pkt	Primož Peterka
4.	17 marca	1996	Oslo	Holmenkollbakken	K-110	–	106,5 m	121,5 m	249,4 pkt	1.	–	–
5.	6 stycznia	1997	Bischofshofen	im. P.Ausserleitnera	K-120	–	124,5 m	121,0 m	243,4 pkt	2.	7,0 pkt	Dieter Thoma
6.	11 stycznia	1997	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	–	125,5 m	120,0 m	241,4 pkt	3.	11,1 pkt	Primož Peterka
7.	18 stycznia	1997	Sapporo	Miyanomori	K-90	–	89,5 m	93,0 m	239,0 pkt	1.	-	-
8.	26 stycznia	1997	Hakuba	Olimpijska	K-120	–	121,0 m	125,5 m	246,7 pkt	1.	-	-
9.	1 stycznia	2001	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	–	117,0 m	129,5 m	254,2 pkt	3.	3,4 pkt	Noriaki Kasai
10.	4 stycznia	2001	Innsbruck	Bergisel	K-108	–	111,5 m	118,5 m	259,2 pkt	1.	-	-
11.	6 stycznia	2001	Bischofshofen	im. P.Ausserleitnera	K-120	–	127,0 m	134,0 m	274,8 pkt	1.	-	-
12.	13 stycznia	2001	Harrachov	Čertak	K-185	–	206,5 m	194,5 m	392,7 pkt	1.	-	-
13.	14 stycznia	2001	Harrachov	Čertak	K-185	–	212,0 m	194,5 m	397,8 pkt	1.	-	-
14.	20 stycznia	2001	Park City	Utah Olimpic Park	K-120	–	129,5 m	133,5 m	276,4 pkt	1.	-	-
15.	27 stycznia	2001	Sapporo	Ōkurayama	K-120	–	132,5 m	133,5 m	282,3 pkt	1.	-	-
16.	28 stycznia	2001	Sapporo	Ōkurayama	K-120	–	132,5 m	136,0 m	283,8 pkt	1.	-	-
17.	3 lutego	2001	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-120	–	122,0 m	151,5 m	284,3 pkt	2.	8,9 pkt	Ville Kantee
18.	4 lutego	2001	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-120	–	142,5 m	142,5 m	316,0 pkt	1.	-	-
19.	4 marca	2001	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	–	201,5 m	201,5 m	394,6 pkt	2.	0,4 pkt	Martin Schmitt
20.	7 marca	2001	Falun	Lugnets	K-115	–	119,5 m	124,0 m	259,8 pkt	1.	-	-
21.	9 marca	2001	Trondheim	Granåsen	K-120	–	116,0 m	138,5 m	254,6 pkt	1.	-	-
22.	11 marca	2001	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	–	124,5 m	-	134,1 pkt	1.	-	-
23.	23 listopada	2001	Kuopio	Puijo	K-120	–	123,5 m	126,5 m	254,0 pkt	1.	-	-
24.	24 listopada	2001	Kuopio	Puijo	K-120	–	124,5 m	124,0 m	252,3 pkt	2.	1,6 pkt	Risto Jussilainen
25.	1 grudnia	2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-120	–	138,5 m	136,0 m	297,6 pkt	1.	-	-
26.	2 grudnia	2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-120	–	126,0 m	133,5 m	266,1 pkt	2.	11,3 pkt	Sven Hannawald
27.	8 grudnia	2001	Villach	Alpenarena	K-90	–	99,5 m	98,0 m	271,5 pkt	1.	-	-
28.	16 grudnia	2001	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-120	–	132,0 m	134,5 m	281,7 pkt	1.	-	-
29.	21 grudnia	2001	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	–	131,0 m	130,0 m	272,8 pkt	1.	-	-
30.	22 grudnia	2001	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	–	132,0 m	132,5 m	282,1 pkt	1.	-	-
31.	1 stycznia	2002	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	–	121,5 m	122,5 m	259,7 pkt	3.	4,8 pkt	Sven Hannawald
32.	4 stycznia	2002	Innsbruck	Bergisel	K-120	–	124,0 m	123,5 m	247,0 pkt	2.	23,0 pkt	Sven Hannawald
33.	20 stycznia	2002	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	–	131,0 m	123,5 m	262,1 pkt	1.	-	-
34.	1 marca	2002	Lahti	Salpausselkä	K-116	–	124,5 m	124,0 m	263,7 pkt	2.	3,1 pkt	Martin Schmitt
35.	15 marca	2002	Trondheim	Granåsen	K-120	–	131,5 m	129,0 m	266,4 pkt	2.	15,6 pkt	Matti Hautamäki
36.	17 marca	2002	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	–	125,0 m	117,5 m	255,0 pkt	3.	6,4 pkt	Simon Ammann
37.	29 listopada	2002	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	–	129,5 m	144,0 m	291,3 pkt	2.	2,2 pkt	Primož Peterka
38.	14 grudnia	2002	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-120	–	134,5 m	134,0 m	280,2 pkt	3.	12,9 pkt	Martin Höllwarth
39.	1 stycznia	2003	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-115	–	121,0 m	123,5 m	261,1 pkt	2.	3,5 pkt	Primož Peterka
40.	18 stycznia	2003	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	–	134,0 m	128,5 m	275,0 pkt	3.	11,2 pkt	Sven Hannawald
41.	19 stycznia	2003	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	–	124,5 m	125,5 m	253,5 pkt	3.	17,7 pkt	Sven Hannawald
42.	1 lutego	2003	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	–	197,5 m	195,0 m	376,5 pkt	3.	9,6 pkt	Florian Liegl
43.	9 marca	2003	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	–	124,5 m	-	133,6 pkt	1.	-	-
44.	14 marca	2003	Lahti	Salpausselkä	K-116	–	122,0 m	128,0 m	267,4 pkt	1.	-	-
45.	15 marca	2003	Lahti	Salpausselkä	K-116	–	129,5 m	132,0 m	289,6 pkt	1.	-	-
46.	22 marca	2003	Planica	Velikanka	K-185	–	224,5 m	209,0 m	432,3 pkt	2.	1,2 pkt	Matti Hautamäki
47.	28 listopada	2003	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	–	132,0 m	134,0 m	277,3 pkt	2.	14,2 pkt	Matti Hautamäki
48.	30 listopada	2003	Kuusamo	Rukatunturi	K-120	–	129,0 m	-	133,1 pkt	2.	0,8 pkt	Sigurd Pettersen
49.	17 stycznia	2004	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	–	132,0 m	127,0 m	267,2 pkt	2.	3,7 pkt	Michael Uhrmann
50.	18 stycznia	2004	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	–	125,5 m	125,5 m	252,3 pkt	2.	0,3 pkt	Martin Höllwarth
51.	11 grudnia	2004	Harrachov	Čertak	K-125	HS-142	143,0 m	136,0 m	284,2 pkt	1.	-	-
52.	29 grudnia	2004	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	124,5 m	129,0 m	253,8 pkt	3.	14,6 pkt	Janne Ahonen
53.	3 stycznia	2005	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	123,5 m	120,0 m	236,8 pkt	2.	7,0 pkt	Janne Ahonen
54.	15 stycznia	2005	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	HS-200	195,5 m	206,5 m	393,9 pkt	3.	4,4 pkt	Andreas Widhölzl
55.	16 stycznia	2005	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	HS-200	207,0 m	209,5 m	412,3 pkt	1.	-	-
56.	23 stycznia	2005	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	131,0 m	132,0 m	254,4 pkt	2.	12,0 pkt	Jakub Janda
57.	29 stycznia	2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	129,5 m	131,0 m	268,9 pkt	1.	-	-
58.	30 stycznia	2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	132,0 m	132,0 m	278,2 pkt	1.	-	-
59.	9 marca	2005	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	131,0 m	124,5 m	256,9 pkt	3.	13,4 pkt	Matti Hautamäki
60.	7 marca	2006	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	129,5 m	128,0 m	263,5 pkt	3.	9,8 pkt	Andreas Küttel
61.	12 marca	2006	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	130,5 m	124,5 m	279,0 pkt	1.	-	-
62.	3 grudnia	2006	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	137,5 m	127,5 m	252,3 pkt	3.	12,3 pkt	Gregor Schlierenzauer
63.	16 grudnia	2006	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	128,0 m	134,0 m	253,6 pkt	3.	15,6 pkt	Gregor Schlierenzauer
64.	30 grudnia	2006	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	132,0 m	134,0 m	280,3 pkt	3.	15,7 pkt	Gregor Schlierenzauer
65.	27 stycznia	2007	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	132,5 m	137,0 m	283,1 pkt	1.	-	-
66.	3 lutego	2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	138,5 m	145,0 m	293,8 pkt	1.	-	-
67.	4 lutego	2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	129,5 m	134,5 m	257,7 pkt	1.	-	-
68.	7 lutego	2007	Klingenthal	Vogtlandarena	K-125	HS-140	137,5 m	134,5 m	272,1 pkt	3.	17,7 pkt	Gregor Schlierenzauer
69.	11 marca	2007	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	125,0 m	128,0 m	265,8 pkt	1.	-	-
70.	13 marca	2007	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	125,0 m	115,0 m	229,0 pkt	1.	-	-
71.	17 marca	2007	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	131,0 m	122,0 m	272,9 pkt	1.	-	-
72.	23 marca	2007	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	208,5 m	221,5 m	423,5 pkt	1.	-	-
73.	24 marca	2007	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	210,5 m	217,5 m	419,6 pkt	1.	-	-
74.	25 marca	2007	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	220,0 m	-	215,0 pkt	1.	-	-
75.	10 marca	2009	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	119,0 m	127,0 m	239,3 pkt	3.	2,4 pkt	Takanobu Okabe
76.	20 marca	2009	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	202,5 m	-	195,0 pkt	2.	1,1 pkt	Gregor Schlierenzauer
77.	22 marca	2009	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	210,0 m	209,5 m	412.4 pkt	2.	12.2 pkt	Harri Olli
78.	5 grudnia	2009	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	127,5 m	134,5 m	259,8 pkt	3.	9,1 pkt	Gregor Schlierenzauer
79.	3 lutego	2010	Klingenthal	Vogtlandarena	K-125	HS-140	130,5 m	134,0 m	257,2 pkt	2.	6,7 pkt	Simon Ammann
80.	7 marca	2010	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	126,0 m	130,0 m	274,3 pkt	2.	10,1 pkt	Simon Ammann
81.	9 marca	2010	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	123,0 m	123,5 m	234,1 pkt	2.	16,9 pkt	Simon Ammann
82.	12 marca	2010	Lillehammer	Lysgårdsbakken	K-123	HS-138	135,5 m	127,5 m	269,5 pkt	3.	8,6 pkt	Simon Ammann
83.	14 marca	2010	Oslo	Holmenkollbakken	K-120	HS-134	128,5 m	136,5 m	258,7 pkt	2.	9,0 pkt	Simon Ammann
84.	18 grudnia	2010	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	137,0 m	135,0 m	288,8 pkt	2.	2,2 pkt	Thomas Morgenstern
85.	19 grudnia	2010	Engelberg	Gross-Titlis-Schanze	K-125	HS-137	119,5 m	137,0 m	255,1 pkt	3.	10,0 pkt	Andreas Kofler
86.	1 stycznia	2011	Garmisch-Partenkirchen	Große Olympiaschanze	K-125	HS-140	132,0 m	–	138,0 pkt	3.	4,1 pkt	Simon Ammann
87.	3 stycznia	2011	Innsbruck	Bergisel	K-120	HS-130	128,0 m	123,0 m	257,5 pkt	2.	9,0 pkt	Thomas Morgenstern
88.	8 stycznia	2011	Harrachov	Čertak	K-185	HS-205	197,5 m	189,0 m	416,6 pkt	3.	8,6 pkt	Martin Koch
89.	15 stycznia	2011	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	132,5 m	118,0 m	240,5 pkt	3.	9,1 pkt	Severin Freund
90.	21 stycznia	2011	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	138,5 m	128,5 m	269,9 pkt	1.	-	-
91.	13 lutego	2011	Vikersund	Vikersundbakken	K-195	HS-225	213,5 m	230,5 m	447,8 pkt	3.	39,7 pkt	Gregor Schlierenzauer
92.	20 marca	2011	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	216,0 m	–	203,6 pkt	3.	13,7 pkt	Kamil Stoch

Miejsca na podium w konkursach drużynowych Pucharu Świata chronologicznie

Adam Małysz czterokrotnie stawał na podium zawodów drużynowych Pucharu Świata, zajmując z reprezentacją Polski raz drugie i trzy razy trzecie miejsce.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skład	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	9 grudnia	2001	Villach	Alpenarena	K-90	–		99,0 m	97,0 m	949,0 pkt (266,0 pkt)	3.	19,5 pkt	Finlandia
2.	21 marca	2009	Planica	Letalnica	K-185	HS-215		207,0 m	-	761,9 pkt (199,4 pkt)	2.	31,5 pkt	Norwegia
3.	29 stycznia	2011	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-130	HS-145		136,0 m	134,5 m	1015,7 pkt (275,0 pkt)	3.	56,1 pkt	Austria
4.	12 marca	2011	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130		126,5 m	131,5 m	1028,3 pkt (288,9 pkt)	3.	57,7 pkt	Austria

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata

Sezon 1994/1995
																					punkty
-	-	-	-	17	-	49	27	32	-	-	34	-	-	23	28	39	20	-	-	37	40
Sezon 1995/1996
																												punkty
12	32	22	36	45	21	36	11	18	16	11	-	9	8	8	23	9	6	8	18	9	2	13	3	4	-	2	1	751
Sezon 1996/1997
																									punkty
28	-	19	13	38	4	22	12	6	2	3	17	1	24	1	-	-	47	26	16	14	5	19	-	-	612
Sezon 1997/1998
																											punkty
44	42	21	31	21	28	28	41	24	46	33	-	23	29	-	-	?	48	55	q	q	q	-	-	-	-	-	43
Sezon 1998/1999
																													punkty
-	-	-	-	-	-	-	-	34	q	40	40	-	-	27	23	19	31	26	40	-	-	17	38	24	27	35	28	30	58
Sezon 1999/2000
																										punkty
-	38	26	23	28	13	38	q	17	26	46	48	44	38	38	25	24	25	40	4	22	22	27	21	12	7	214
Sezon 2000/2001
																					punkty
q	26	11	4	3	1	1	1	1	1	8	1	1	2	1	4	2	1	1	1	4	1531
Sezon 2001/2002
																						punkty
1	2	1	2	1	4	1	1	1	5	3	2	9	4	7	1	-	-	2	5	2	3	1475
Sezon 2002/2003
																											punkty
2	4	5	6	3	6	15	4	13	2	6	7	16	3	3	5	6	6	3	4	-	-	1	1	1	2	4	1357
Sezon 2003/2004
																							punkty
2	2	9	12	9	9	19	25	20	-	-	2	2	32	12	11	22	19	-	-	-	-	-	525
Sezon 2004/2005
																												punkty
19	19	15	7	1	11	8	5	3	7	2	7	9	3	1	7	2	1	1	-	-	9	7	3	22	19	5	15	1201
Sezon 2005/2006
																						punkty
7	5	10	5	8	7	13	13	21	-	-	-	-	4	14	-	6	3	11	1	6	8	634
Sezon 2006/2007
																								punkty
34	15	3	3	6	3	12	6	8	8	5	1	4	1	1	3	7	1	1	1	54	1	1	1	1453
Sezon 2007/2008
																											punkty
16	7	8	10	9	10	13	17	5	9	6	46	40	36	11	4	-	-	7	9	11	7	12	11	11	9	12	632
Sezon 2008/2009
																											punkty
14	25	27	-	-	21	18	27	37	15	-	-	-	8	12	8	4	-	27	9	-	24	3	4	8	2	2	549
Sezon 2009/2010
																							punkty
q	3	8	12	23	8	8	11	7	18	7	8	-	-	5	4	6	2	-	2	2	3	2	842
Sezon 2010/2011
																										punkty
9	9	5	9	14	2	3	11	3	2	10	3	4	3	5	1	6	32	9	7	6	5	3	15	8	3	1153
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  q  – dyskwalifikacja w kwalifikacjach  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się)  ?  – brak danych (zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się)

Turniej Czterech Skoczni

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
1994/1995	55.
1995/1996	23.
1996/1997	8.
1997/1998	30.
1998/1999	43.
1999/2000	31.
2000/2001	1.
2001/2002	4.
2002/2003	3.
2003/2004	15.
2004/2005	4.
2005/2006	35.
2006/2007	7.
2007/2008	4.
2008/2009	33.
2009/2010	9.
2010/2011	6.

Turniej Nordycki (Skandynawski)

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
1997	5.
1998	–
1999	16.
2000	20.
2001	1.
2002	2.
2003	1.
2004	–
2005	11.
2006	5.
2007	1.
2008	8.
2009	5.
2010	2.

Puchar Świata w lotach

Miejsca Adama Małysza w Pucharze Świata w lotach narciarskich.

Sezon	Miejsce
1994/1995	niesklasyfikowany
1995/1996	18.
1996/1997	48.
1997/1998	niesklasyfikowany
1998/1999	40.
1999/2000	15.
2000/2001	2.
2002/2003	3.
2003/2004	22.
2004/2005	4.
2005/2006	7.
2006/2007	1.
2007/2008	16.
2008/2009	7.
2009/2010	8.
2010/2011	4.

Letnie Grand Prix

Adam Małysz jako jedyny skoczek narciarski w historii trzykrotnie wygrał Letnie Grand Prix na igelicie. Dwukrotnie wygrali Masahiko Harada i Thomas Morgenstern.

Podium konkursu LGP w Klingenthal (2006). Od lewej: Andreas Widhölzl, Adam Małysz, Tami Kiuru.

Sezon	Miejsce
1995	66.
1996	6.
1997	21.
1998	–
1999	54.
2000	19.
2001	1.
2002	10.
2003	–
2004	1.
2005	42.
2006	1.
2007	2.
2008	34.
2009	3.
2010	3.

1995 – 66. miejsce

Podczas debiutu w Letnim Grand Prix w skokach narciarskich Adam Małysz zajął 66. miejsce. We wszystkich spośród konkursów, w których wziął udział, został sklasyfikowany na niskich pozycjach. Ani razu nie zakwalifikował się do finałowej serii konkursu.

1996 – 6. miejsce

W Letniego Grand Prix 1996 Adam Małysz został sklasyfikowany na szóstym miejscu. Nie wystartował w pierwszym z konkursów, 18 sierpnia w Trondheim. Trzy dni później na Hans-Renner-Schanze w Oberhofie stanął na najniższym stopniu podium, tuż za Miką Laitinenem i Ari-Pekka Nikkolą. 25 sierpnia na Adlerschanze w Hinterzarten Małysz ponownie był trzeci, ponownie za Nikkolą i Laitinenem. 28 sierpnia na skoczni w Predazzo Adam Małysz uplasował się na 18. lokacie. 1 września 1996 podczas ostatniego konkursu LGP w Stams Adam Małysz zajął ostatnie, 49. miejsce po skoku na 62 metry.

1997 – 21. miejsce

W 1997 roku Adam Małysz zajął 21. miejsce w Letnim Grand Prix w skokach narciarskich na igelicie. Wyprzedził wówczas o jedno miejsce Wojciecha Skupienia, który był 22. Podczas pierwszego z konkursów, 14 sierpnia na skoczni w Courchevel Małysz był 23. Trzy dni później na skoczni w Trondheim nie wystartował. 24 sierpnia podczas konkursu w Hinterzarten zajął najwyższe w cyklu GP miejsce ósme. 27 sierpnia w Predazzo został sklasyfikowany na 23. pozycji. Podczas konkursu na skoczni Stams (31 sierpnia) zajął 18. lokatę. Łącznie Adam Małysz zdobył 61 punktów, 7 punktów mniej od wyprzedzającego go bezpośrednio Kenta Johanssena.

1999 – 54. miejsce

W 1999 roku Adam Małysz w generalnej klasyfikacji zajął 54. miejsce. Jedynie 11 września w Hakubie zakwalifikował się do drugiej serii konkursu, gdzie zajął 29. miejsce. W Hinterzarten i Sapporo uplasował się kolejno na 46. i 43. miejscu. W Courchevel i Stams nie zakwalifikował się do konkursu.

2000 – 19. miejsce

W Letnich Grand Prix 2000 "Orzeł z Wisły" zajął 19. miejsce w klasyfikacji generalnej, mając na koncie 93 punkty. W pięciu konkursach znalazł się w finale. 12 sierpnia w Villach uplasował się na czwartej pozycji. W Hakubie (K-120) skoczył 101,5 i 94,5 metra, obejmując 24 czwarte miejsce. Pięć dni później na tej samej skoczni poszybował na odległość 114 metrów i zajął 27. lokatę. W Sapporo był dwunasty, skacząc 113,5 i 117,5 metra.

2001 – 1. miejsce

W 2001 roku Polak po raz pierwszy w karierze wygrał w Letnim Grand Prix. Już w pierwszym konkursie w Hinterzarten Adam Małysz odniósł zwycięstwo wyprzedzając o 4,5 punktów Martina Schmitta. W drugim konkursie na skoczni Adlerschanze w Hinterzarten Małysz był dziewiąty, a siódme miejsce zajął tam Wojciech Skupień. W kolejnym konkursie rozegranym w Courchevel na skoczni Tremplin Le Praz skoczek z Wisły, stanął na drugim stopniu podium, przegrywając z Andreasem Widhölzlem o 1,1 punktów. Co ciekawe po pierwszej serii prowadził Skupień, który ostatecznie zajął czwarte miejsce. 18 sierpnia w Stams Małysz uplasował się na dziewiątej pozycji. 5 września na skoczni w Sapporo był tuż za podium, na czwartym miejscu. 8 września w Hakubie był drugi, wygrał Stefan Horngacher. Dzień później w Hakubie po raz trzeci zajął dziewiąte miejsce, ale nie przeszkodziło mu to w zajęciu pierwszego miejsca w klasyfikacji generalnej.

2002 – 10. miejsce

W klasyfikacji generalnej w Letnim Grand Prix 2002 Adam Małysz zajął 10. miejsce, mając na koncie 126 punktów, ze stratą 434 do zwycięzcy owych zawodów, Andreasa Widhölzla. Najlepszymi jego występami były skoki w Hinterzarten (K-95) i Courchevel (K-120), gdzie w obu konkursach uplasował się na czwartej pozycji.

2004 – 1. miejsce

W 2004 roku wygrał Letnie Grand Prix. W całych zawodach zgromadził 520 punktów. Czterokrotnie stanął na najwyższym stopniu podium. Wygrał w Hinterzarten (K-95), Courchevel (K-120), Zakopanem (K-120) i Predazzo (K-120).

2005 – 42. miejsce

W Letnim Grand Prix 2005 uplasował się na 42. pozycji. Startował w trzech konkursach. W Hinterzarten zajął 18. miejsce. W Zakopanem był 26. Konkurs w Bischofshofen zakończył na 20. pozycji.

2006 – 1. miejsce

W Letnim Grand Prix 2006 Adam Małysz odniósł trzecie zwycięstwo jako pierwszy skoczek w historii. W pierwszym konkursie, 6 sierpnia na skoczni w Hinterzarten zajął szóste miejsce. Dwa dni później w Predazzo zwyciężył. 12 sierpnia został sklasyfikowany na piątej pozycji, za Andreasem Koflerem, Gregorem Schlierenzauerem, Simonem Ammannem i Wolfgangiem Loitzlem. 14 sierpnia w Courchevel Małysz był trzeci. Pozostałe trzy konkursy, tj. 26 sierpnia w Zakopanem, 30 września w Klingenthal i 3 października w Oberhofie Adam Małysz wygrał.

2007 – 2. miejsce

W pierwszym z konkursów Letniego Grand Prix 2007, 12 sierpnia 2007 w Hinterzarten Adam Małysz zajął drugie miejsce, przegrywając z Thomasem Morgensternem. Dwa dni później na skoczni w Courchevel Polak ponownie był drugi, dzięki czemu został liderem klasyfikacji generalnej. 16 sierpnia w Pragelato Małysz zajął trzecie miejsce, tuż za Gregorem Schlierenzauerem i Morgensternem. Dwa dni później w Einsiedeln Adam Małysz zajął drugą pozycję, przegrywając tylko z Morgensternem. 24 sierpnia w pierwszym konkursie na Wielkiej Krokwi Małysz uplasował się na trzecim miejscu. Dzień później wygrał. W późniejszych konkursach LGP nie wystartował, przez co przegrał w ogólnej rywalizacji z Thomasem Morgensternem i zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej.

2008 – 34. miejsce

Letnią Grand Prix 2008 zakończył na 34. pozycji w klasyfikacji końcowej. Polak wystartował w pięciu konkursach. W Hinterzarten uplasował się na 22. miejscu. W Zakopanem zajął 30. i 15. lokatę. W Klingenthal był 18. W ostatnich zawodach w Libercu Adam Małysz zakończył starty w Letnim Grand Prix 2008 na 9. pozycji.

2009 – 3. miejsce

Adam rozpoczął rywalizację w LGP bardzo dobrze, zajął szóste miejsce w 9 sierpnia Hinterzarten a trzy dni później w Pragelato stanął na drugim stopniu podium przegrywając tylko z Simonem Ammannem. Dzięki temu zajmował drugie miejsce w klasyfikacji generalnej LGP oraz Turnieju Czterech Narodów. W trzecim konkursie cyklu w Courchevel 14 sierpnia Polak ponownie był drugi i znów przegrał z Simonem Ammannem. W Einsiedeln 16 sierpnia Adam zajął miejsce tuż poza pierwszą dziesiątką. Nie przeszkodziło mu to jednak w utrzymaniu drugiego miejsca w klasyfikacji Turnieju Czterech Narodów i w klasyfikacji generalnej LGP. Tydzień później w Zakopanem odbyły się 2 konkursy, w których Adam zajął kolejno trzecie i dwudzieste pierwsze miejsce. 29 i 30 sierpnia w Hakubie oraz 3 października w Klingenthal Małysz nie wystartował.

2010 – 3. miejsce

8 sierpnia 2010 w Hinterzarten po raz pierwszy od 2007 roku Adam Małysz zwyciężył w indywidualnych zawodach Letniego Grand Prix. Drugiego w zawodach Thomasa Morgensterna wyprzedził o 3,8 pkt., natomiast trzeciego Kalle Keituriego o 14,9 pkt. 13 sierpnia 2010 w Courchevel Adam Małysz zajął 4. lokatę przegrywając z Daiki Itō i dwoma Austriakami (Zaunerem i Morgensternem), którzy zostali sklasyfikowani na 2. miejscu. 15 sierpnia 2010 w Einsiedeln Małysz zajął 2. pozycję przegrywając o 1,7 pkt. z Japończykiem Itō i wyprzedzając trzeciego w konkursie, zwycięzcę kwalifikacji Macieja Kota. Tym wynikiem zapewnił sobie zwycięstwo w ogólnej klasyfikacji Turnieju Czterech Narodów. 20 sierpnia w Wiśle zajął 1. miejsce wyprzedzając o 0,6 pkt swojego rodaka Kamila Stocha. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się tuż za podium. 1 października 2010 w czeskim Libercu Polak odniósł trzynaste zwycięstwo w zawodach LGP w karierze. Po skokach na odległości 126 i 127,5 m wyprzedził drugiego w klasyfikacji Toma Hilde o 9,6 pkt. Dwa dni później w Klingenthal Polak został zdyskwalifikowany w pierwszej serii konkursowej za start na czerwonym świetle.

Zwycięstwa w konkursach Letniego Grand Prix chronologicznie

Adam Małysz trzynastokrotnie wygrywał konkursy zaliczane do Letniego Grand Prix, a całą klasyfikację trzykrotnie. Trzy z tych zwycięstw odniósł w Zakopanem. Poniżej lista zwycięstw uszeregowana chronologicznie:

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota
1.	11 sierpnia	2001	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	–	106,0 m	103,5 m	272,5 pkt
2.	31 lipca	2004	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108	110,5 m	105,0 m	277,5 pkt
3.	7 sierpnia	2004	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	128,0 m	126,0 m	257,7 pkt
4.	4 września	2004	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	134,0 m	124,0 m	267,9 pkt
5.	8 września	2004	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	134,0 m	129,5 m	274,8 pkt
6.	8 sierpnia	2006	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	128,5 m	129,0 m	265,5 pkt
7.	26 sierpnia	2006	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	127,0 m	128,0 m	257,0 pkt
8.	30 września	2006	Klingenthal	Vogtlandarena	K-125	HS-140	131,0 m	135,5 m	262,7 pkt
9.	3 października	2006	Oberhof	Hans-Renner-Schanze	K-120	HS-140	132,5 m	135,5 m	285,9 pkt
10.	25 sierpnia	2007	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	139,5 m	133,5 m	296,4 pkt
11.	8 sierpnia	2010	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108	103,5 m	107,0 m	265,6 pkt
12.	20 sierpnia	2010	Wisła	Malinka	K-120	HS-134	131,0 m	129,0 m	269,9 pkt
13.	1 października	2010	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	126,0 m	127,5 m	273,1 pkt

Zwycięstwa w konkursach LGP – noty sędziów

Lp	Data	Miejscowość	Skocznia	K	HS	Seria	Skok	Nota A	Nota B	Nota C	Nota D	Nota E	Nota (skok)	Nota (styl)	Nota łączna	Nota końcowa
1.	11 sierpnia 2001	Hinterzarten	Adlerschanze	K95	–	I	106,0 m	19,0	19,0	19,0	19,0	19,0	82,0 pkt	57,0 pkt	139,0 pkt	272,5 pkt
						II	103,5 m	19,0	18,5	18,5	19,0	19,0	77,0 pkt	56,5 pkt	133,5 pkt
2.	31 lipca 2004	Hinterzarten	Adlerschanze	K95	HS-108	I	110,5 m	17,5	17,0	17,0	17,0	16,5	91,0 pkt	51,0 pkt	142,0 pkt	277,5 pkt
						II	105,0 m	18,5	19,0	18,5	18,5	18,5	80,0 pkt	55,5 pkt	135,5 pkt
3.	7 sierpnia 2004	Courchevel	Tremplin Le Praz	K120	HS132	I	128,0 m	19,0	19,0	18,5	19,5	19,0	74,4 pkt	57,0 pkt	131,4 pkt	257,7 pkt
						II	126,0 m	18,5	18,5	19,5	18,5	18,5	70,8 pkt	55,5 pkt	126,3 pkt
4.	4 września 2004	Zakopane	Wielka Krokiew	K120	HS-134	I	134,0 m	19,5	19,5	19,0	19,5	19,5	85,2 pkt	58,5 pkt	143,7 pkt	267,9 pkt
						II	124,0 m	19,0	18,5	19,0	19,0	19,0	67,2 pkt	57,0 pkt	124,2 pkt
5.	8 września 2004	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K120	HS-134	I	134,0 m	19,5	19,0	19,0	18,0	18,5	85,2 pkt	56,5 pkt	141,7 pkt	274,8 pkt
						II	129,5 m	18,5	18,5	19,0	19,0	18,5	71,1 pkt	56,0 pkt	133,1 pkt
6.	8 sierpnia 2006	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K120	HS-134	I	128,5 m	18,5	19,0	19,0	19,0	19,0	75,3 pkt	57,0 pkt	132,3 pkt	265,5 pkt
						II	129,0 m	18,5	19,0	19,5	19,0	19,0	76,2 pkt	57,0 pkt	133,2 pkt
7.	26 sierpnia 2006	Zakopane	Wielka Krokiew	K120	HS-134	I	127,0 m	18,0	18,0	18,5	18,5	18,0	72,6 pkt	54,5 pkt	127,1 pkt	257,0 pkt
						II	128,0 m	18,5	18,5	18,5	18,5	18,5	74,4 pkt	55,5 pkt	129,9 pkt
8.	30 września 2006	Klingenthal	Vogtlandarena	K125	HS-140	I	131,0 m	19,0	19,0	18,5	18,5	19,0	70,8 pkt	56,5 pkt	127,3 pkt	262,7 pkt
						II	135,5 m	19,0	19,0	18,5	18,5	19,0	78,9 pkt	56,5 pkt	135,4 pkt
9.	3 października 2006	Oberhof	Hans-Renner-Schanze	K120	HS-140	I	132,5 m	19,0	19,0	19,0	19,0	19,0	82,5 pkt	57,0 pkt	139,5 pkt	285,9 pkt
						II	135,5 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,5	87,9 pkt	58,5 pkt	146,4 pkt
10.	25 sierpnia 2007	Zakopane	Wielka Krokiew	K120	HS-134	I	139,5 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,5	95,1 pkt	58,5 pkt	153,6 pkt	296,4 pkt
						II	133,5 m	19,5	19,5	19,5	19,0	19,5	84,3 pkt	58,5 pkt	142,8 pkt
11.	8 sierpnia 2010	Hinterzarten	Adlerschanze	K95	HS-108	I	103,5 m	19,0	19,0	18,5	19,0	19,0	77,0 pkt	57,0 pkt	129,8 pkt	265,6 pkt
						II	107,0 m	19,0	19,0	18,5	19,0	19,5	84,0 pkt	57,0 pkt	135,8 pkt
12.	20 sierpnia 2010	Wisła	Malinka	K-120	HS-134	I	131,0 m	18,5	18,0	18,5	18,5	18,5	79,8 pkt	55,5 pkt	135,4 pkt	269,9 pkt
						II	129,0 m	19,0	19,0	19,0	19,0	19,0	76,2 pkt	57,0 pkt	134,3 pkt
13.	1 października 2010	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	I	126,0 m	18,5	18,5	18,5	18,0	18,5	70,8 pkt	55,5 pkt	127,9 pkt	273,1 pkt
						II	127,5 m	19,0	19,0	19,0	18,5	19,0	73,5 pkt	57,0 pkt	145,2 pkt

Miejsca na podium w konkursach Letniego Grand Prix chronologicznie

Oprócz 13 zwycięstw Adam Małysz piętnastokrotnie stawał na podium w zawodach o Letnie Grand Prix – ośmiokrotnie na drugim i siedmiokrotnie na trzecim stopniu. Pełna lista wszystkich miejsc Adama Małysza na podium, włącznie z pierwszymi lokatami, poniżej:

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Miejsce	Strata	Zwycięzca
1.	21 sierpnia	1996	Oberhof	Hans-Renner-Schanze	K-120	–	125,5 m	122,0 m	241,0 pkt	3.	17,4 pkt	Mika Laitinen
2.	25 sierpnia	1996	Hinterzarten	Adlerschanze	K-90	–	91,0 m	92,0 m	241,6 pkt	3.	6,5 pkt	Ari-Pekka Nikkola
3.	11 sierpnia	2001	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	–	106,0 m	103,5 m	272,5 pkt	1.	-	-
4.	14 sierpnia	2001	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	–	118,0 m	122,0 m	231,5 pkt	2.	1,1 pkt	Andreas Widhölzl
5.	8 września	2001	Hakuba	Olimpijska	K-120	–	125,5 m	122,5 m	248,4 pkt	2.	1,8 pkt	Stefan Horngacher
6.	31 lipca	2004	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108	110,5 m	105,0 m	277,5 pkt	1.	-	-
7.	7 sierpnia	2004	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	128,0 m	126,0 m	257,7 pkt	1.	-	-
8.	4 września	2004	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	134,0 m	124,0 m	267,9 pkt	1.	-	-
9.	8 września	2004	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	134,0 m	129,5 m	274,8 pkt	1.	-	-
10.	26 września	2004	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	128,5 m	128,0 m	266,2 pkt	3.	8,6 pkt	Martin Höllwarth
11.	8 sierpnia	2006	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	128,5 m	129,0 m	265,5 pkt	1.	-	-
12.	14 sierpnia	2006	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	117,0 m	127,5 m	237,1 pkt	3.	18,3 pkt	Gregor Schlierenzauer
13.	26 sierpnia	2006	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	127,0 m	128,0 m	257,0 pkt	1.	-	-
14.	30 września	2006	Klingenthal	Vogtlandarena	K-125	HS-140	131,0 m	135,5 m	262,7 pkt	1.	-	-
15.	3 października	2006	Oberhof	Hans-Renner-Schanze	K-120	HS-140	132,5 m	135,5 m	285,9 pkt	1.	-	-
16.	12 sierpnia	2007	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108	105,5 m	103,0 m	271,0 pkt	2.	1,0 pkt	Thomas Morgenstern
17.	14 sierpnia	2007	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	119,5 m	119,5 m	228,7 pkt	2.	1,1 pkt	Bjørn Einar Romøren
18.	16 sierpnia	2007	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	131,5 m	139,0 m	270,4 pkt	3.	6,8 pkt	Gregor Schlierenzauer
19.	18 sierpnia	2007	Einsiedeln	Andreas Küttel-Schanze	K-105	HS-117	105,5 m	111,5 m	244,6 pkt	2.	3,7 pkt	Thomas Morgenstern
20.	24 sierpnia	2007	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	119,0 m	126,5 m	240,4 pkt	3.	3,6 pkt	Thomas Morgenstern
21.	25 sierpnia	2007	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	139,5 m	133,5 m	296,4 pkt	1.	-	-
22.	12 sierpnia	2009	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	128,0 m	130,5 m	222,5 pkt	2.	5,6 pkt	Simon Ammann
23.	14 sierpnia	2009	Courchevel	Tremplin Le Praz	K-120	HS-132	129,0 m	125,0 m	287,7 pkt	2.	2,2 pkt	Simon Ammann
24.	22 sierpnia	2009	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	127,5 m	128,5 m	270,0 pkt	3.	10,9 pkt	Gregor Schlierenzauer
25.	8 sierpnia	2010	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108	103,5 m	107,0 m	265,6 pkt	1.	-	-
26.	15 sierpnia	2010	Einsiedeln	Andreas Küttel-Schanze	K-105	HS-117	111,0 m	-	136,7 pkt	2.	1,7 pkt	Daiki Itō
27.	20 sierpnia	2010	Wisła	Malinka	K-120	HS-134	131,0 m	129,0 m	269,9 pkt	1.	-	-
28.	1 października	2010	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	126,0 m	127,5 m	273,1 pkt	1.	-	-

Miejsca na podium w konkursach drużynowych Letniego Grand Prix chronologicznie

Adam Małysz dwukrotnie stanął na podium zawodów drużynowych Letniego Grand Prix, zajmując z reprezentacją Polski trzecie miejsce w 2004 i pierwsze miejsce w 2010 roku w konkursach w Hinterzarten w Niemczech.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skład	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	1 sierpnia	2004	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108		107,5 m	101,0 m	1019,5 pkt (268,0 pkt)	3.	53,5 pkt	Austria
2.	7 sierpnia	2010	Hinterzarten	Adlerschanze	K-95	HS-108		106,5 m	105,0 m	1001,7 pkt (267,0 pkt)	1.	-	-

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP

W 1994 i 1995 roku sumowano punkty za pojedyncze skoki (tak jak np. w TCS)

1995
				punkty
?	?	?	?	93.0
1996
					punkty
41	3	3	18	49	133
1997
					punkty
23	-	8	23	18	61
1999
					punkty
46	-	-	29	43	2
2000
								punkty
33	-	4	29	24	20	30	12	93
2001
							punkty
1	9	2	9	4	2	9	397
2002
						punkty
10	4	4	-	-	-	126
2004
							punkty
1	1	1	1	11	7	3	520
2005
								punkty
18	-	-	26	-	20	-	-	29
2006
										punkty
6	1	5	3	1	-	-	-	1	1	545
2007
										punkty
2	2	3	2	3	1	-	-	-	-	460
2008
										punkty
22	-	-	-	30	15	-	-	18	9	68
2009
									punkty
6	2	2	11	3	21	-	-	-	294
2010
									punkty
1	4	2	1	4	-	-	1	-	480
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30  -  – dyskwalifikacja  q  – zawodnik nie zakwalifikował się  -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się)

Turniej Czterech Narodów

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
2006	2.
2007	2.
2008	49.
2009	2.
2010	1.

Puchar Kontynentalny

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
1993/1994	127.
1994/1995	124.
1995/1996	21.
1996/1997	23.
1997/1998	31.
1998/1999	127.
1999/2000	67.
2000/2001	88.
2009/2010	56.

Miejsca w poszczególnych konkursach

• miejsca od sezonu 2000/2001

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
1.	27 lutego	2010	Wisła	Malinka	K-120	HS-134	126,5 m	126,5 m	255,4 pkt	-	-

Letni Puchar Kontynentalny

• miejsca od sezonu 2000/2001

Miejsca w klasyfikacji generalnej

Sezon	Miejsce
2000	13.
2004	8.
2009	12.

Miejsca w poszczególnych konkursach

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
1.	27 lipca	2000	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-90	b.d.	95 m	96,5 m	255,5 pkt	-	-
1.	24 lipca	2004	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	136,0 m	134,0 m	285,0 pkt	-	-
1.	25 lipca	2004	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	135,0 m	130,0 m	278,0 pkt	-	-
2.	12 września	2009	Wisła	Malinka	K-120	HS-134	126,0 m	127,0 m	254,9 pkt	6,4 pkt	Marcin Bachleda
2.	13 września	2009	Wisła	Malinka	K-120	HS-134	129,5 m	134,0 m	275,8 pkt	3,0 pkt	Marcin Bachleda

Mistrzostwa Polski w skokach narciarskich

Małysz 39 razy zdobył indywidualny tytuł mistrza Polski seniorów w skokach narciarskich (21 zimą i 18 latem), sześciokrotnie zdobywał srebro (6 zimą) i dwukrotnie brąz (jeden latem i jeden zimą). W ramach drużynowych konkursów mistrzostw Polski zdobył 8 złotych medali, 5 srebrnych oraz jeden brązowy.

W mistrzostwach Polski juniorów Adam Małysz zdobył sześć indywidualnych medali (3 złote, 2 srebrne, 1 brązowy) oraz 3 złote w rywalizacji zespołowej.

Jako kombinator norweski w mistrzostwach Polski juniorów, juniorów młodszych i młodzików w kombinacji norweskiej wywalczył 5 złotych, 1 srebrny oraz 1 brązowy medal.

Miejsca zajęte w Zimowych Mistrzostwach Polski seniorów

Adam Małysz podczas zawodów w Szczyrku 2007

Adam Małysz uczestniczył w 31 indywidualnych konkursach zimowych Mistrzostw Polski w skokach narciarskich. Zdobył 21 tytułów mistrza Polski, 6 razy był drugi i jeden raz trzeci. Łącznie 28 medali.

Lok.	Rok	Miejscowość	Skocznia
14.	1993	Zakopane	Średnia Krokiew
2.	1994	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	1994	Zakopane	Średnia Krokiew
2.	1995	Szczyrk (Salmopol)	im. Z. Hryniewieckiego
1.	1995	Zakopane	Wielka Krokiew
2.	1996	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	1996	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	1997	Wisła	Malinka
2.	1997	Szczyrk	Skalite
4.	1998	Zakopane	Średnia Krokiew
3.	1998	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	1999	Zakopane	Średnia Krokiew
2.	1999	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2000	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2000	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2002	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2002	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2003	Szczyrk	Skalite
1.	2003	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2004	Karpacz	Orlinek
1.	2004	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2005	Szczyrk	Skalite
1.	2005	Zakopane	Wielka Krokiew
2.	2006	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2006	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2007	Szczyrk	Skalite
1.	2008	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2008	Zakopane	Średnia Krokiew
5.	2009	Wisła	Malinka
1.	2009	Szczyrk	Skalite
1.	2010	Zakopane	Wielka Krokiew

Miejsca zajęte w Letnich Mistrzostwach Polski seniorów

Adam Małysz zdobył 18 złotych medali indywidualnych letnich Mistrzostw Polski w skokach narciarskich oraz jeden brązowy. Łącznie 19 medali.

Lok.	Rok	Miejscowość	Skocznia
1.	1996	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	1997	Zakopane	Średnia Krokiew
-	1998	b.d.
1.	1999	Zakopane	Średnia Krokiew
3.	2000	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2001	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2003	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2004	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2004	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2005	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2005	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2006	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2006	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2007	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2007	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2008	Wisła	Malinka
1.	2009	Zakopane	Średnia Krokiew
1.	2009	Zakopane	Wielka Krokiew
1.	2010	Szczyrk	Skalite
1.	2010	Wisła	Malinka

Inne

Świąteczny Konkurs skoków

• 2004 – 1. miejsce
• 2005 – 1. miejsce

Puchar Prezesa Tatrzańskiego Związku Narciarskiego

• 2003 – 1. miejsce
• 2004 – 1. miejsce

Puchar Doskonałego Mleka

• 2005 – 3. miejsce
• 2006 – 1. miejsce
• 2007 – 1. miejsce

Puchar Solidarności

• 2007 – 1. miejsce

Konkurs pożegnalny Janne Ahonena

• 2009 – 2. miejsce.

Kariera w sportach motorowych

22 kwietnia 2011 na Torze Wyścigów Konnych Służewiec Adam Małysz ogłosił, iż dołączył do zespołu RMF Caroline Team i ze swoim pilotem Rafałem Martonem samochodem Porsche Cayenne wezmą udział w kilku rajdach, a jego głównym celem będzie Rajd Dakar.

W maju Małysz miał wziąć udział w Volkswagen Scirocco R-Cup na torze Red Bull Ring, jednak nie doszło to do skutku. W czerwcu, z pilotem Albertem Gryszczukiem wziął udział w rajdzie Drezno-Wrocław, jednak nie był klasyfikowany – wystartował z numerem 000 i otworzył rajd we Wrocławiu. Podczas debiutu Orzeł z Wisły osiągnął drugi czas, dzień później ponownie wystartował. Jechał w klasie cross-country, trasa rajdu dla tej grupy kierowców zakończyła się po pokonaniu ok. 200 km w Żaganiu, Małysz pokonał ok. 120 km odcinków specjalnych. 9 sierpnia 2011 Adam Małysz pomyślnie zdał egzamin przed komisją Polskiego Związku Motorowego i otrzymał licencję kierowcy rajdowego uprawniającą do startów we wszystkich rajdach terenowych. 15 września 2011 na poligonie wojskowym w Żaganiu Adam Małysz pobił rekord prędkości jazdy samochodem w terenie.

Podczas pierwszego etapu Rajdu Dakar 2012 zajął 70. miejsce. Po czterech etapach awansował na 40. pozycję w klasyfikacji generalnej. Podczas jedenastego etapu doznał poważnej awarii sprzęgła, która spowodowała wielogodzinne opóźnienie i ukończenie go na 67. pozycji.

Finalnie pierwszy w karierze Rajd Dakar ukończył na 38. pozycji w klasyfikacji generalnej, ze stratą ponad 29 godzin do zwycięzcy.

Wyniki w rajdach

#	Rajd	Data	Seria	Klasa	Pilot	Wynik w K. klasy	Wynik w K. generalnej
–	17. Rajd Drezno - Wrocław	25-26 czerwca 2011	–	–	Albert Gryszczuk	nie klasyfikowany
1	Hungarian Baja 2011	25-28 sierpnia 2011	Puchar Świata FIA w rajdach terenowych	T2.1	Rafał Marton	nie ukończył	nie ukończył
–	RMF Morocco Challenge 2011	22-28 października 2011	–	–	Rafał Marton	nie klasyfikowany
2	Rajd Dakar 2012	1-15 stycznia 2012	Rajd Dakar 2012		Rafał Marton	38
–	Etap 1	1 stycznia 2012				70
–	Etap 2	2 stycznia 2012				49
–	Etap 3	3 stycznia 2012				72
–	Etap 4	4 stycznia 2012				38
–	Etap 5	5 stycznia 2012				56
–	Etap 6	6 stycznia 2012				etap odwołany
–	Etap 7	7 stycznia 2012				54
–	Etap 8	9 stycznia 2012				40
–	Etap 9	10 stycznia 2012				39
–	Etap 10	11 stycznia 2012				33
–	Etap 11	12 stycznia 2012				67
–	Etap 12	13 stycznia 2012				38
–	Etap 13	14 stycznia 2012				28
–	Etap 14	15 stycznia 2012				41

Adam Małysz w kulturze masowej

Zjawisko "małyszomanii"

Kibice na benefisie Małysza

Sukcesy Adama Małysza w Pucharze Świata sezonu 2000/2001 spowodowały wzrost zainteresowania skokami narciarskimi w Polsce, z kolei sam Małysz znalazł się w centrum uwagi mediów i opinii publicznej.

Występy Małysza były śledzone przez miliony osób za pośrednictwem relacji telewizyjnych (np. skoki w dniach 17-18 stycznia 2004 roku przez 11 milionów widzów). Rekord oglądalności padł podczas olimpiady w Salt Lake City w 2002 roku. Konkurs z udziałem Małysza oglądało 14 milionów telewidzów. Transmisje telewizyjne często oglądano w pubach i barach; z nich miano "kultowego" wśród kibiców Małysza zyskał Bar Bracki U Bociana w Wiśle.

Pojawiło się nawet określenie "małyszomania". Wśród tytułów prasowych znajdowały się takie jak Król Adam I, Król Małysz I, Orzeł z Wisły czy Polski obiekt latający. W sprzedaży pojawiły się różnego rodzaju gadżety związane z osobą Adama Małysza, między innymi: breloki, kubki, kartki pocztowe, maskotki, plakaty i podkładki pod myszkę. Powstawały liczne dowcipy o Małyszu, stał się on także bohaterem skeczy kabaretowych (m.in. kabaretu Ani Mru Mru) czy tekstów piosenek (jak np. Pieśń o Małyszu, czyli frustracje sprawozdawcy sportowego w wykonaniu Pawła Kukiza i zespołu Piersi z ich Pirackiej Płyty).

Zbigniew Nęcki, psycholog społeczny, tak uzasadniał fenomen popularności skoczka z Wisły:

Rozmiary zwycięstw Małysza graniczą z cudem. Wyskoczył nimi ponad wszystkie nasze nieszczęścia – zgryzoty przegrywających piłkarzy, brak spektakularnych sukcesów na olimpiadzie... Sen o Janku Muzykancie realizuje się w Adamie, skromnym chłopcu z Wisły. (...) Ludzie nie tylko grzeją się ciepłem cudzych sukcesów, ale w ogóle mają potrzebę posiadania bohatera, kogoś, kto będzie autorytetem, kogo będą podziwiać.

Akcja „Cała Polska nosi wąsy”

26 marca 2011 odbyła się akcja powiązana z benefisem polskiego skoczka – Cała Polska nosi wąsy.

„	Ciemny, jasny, prosty, zakręcony, sumiasty, czy na muszkietera, naturalny, czy doklejany – będzie liczył się każdy wąs. Chcemy w ten sposób wyrazić naszą ogromną sympatię, solidarność z Adamem i podziękować mu za wiele lat wspaniałych skoków	”
— Katarzyna Ziemska,

Wielu skoczków, trenerów i kibiców miało tego dnia, na wzór Małysza, zapuszczone lub doklejone wąsy. Do akcji dołączyły także osoby publiczne niezwiązane z organizacją benefisu, np. prezenterzy telewizyjni – Maciej Orłoś w Teleexpressie, Piotr Kraśko w Wiadomościach, czy Hubert Urbański w programie Bitwa na głosy.

Filmy

O Adamie Małyszu powstało kilka filmów dokumentalnych, wśród nich:

• Adam Małysz – skok do historii (2011)
• Adam Małysz – niezapomniane skoki (2011)
• Adam Małysz – filozofia sukcesu (2010)
• Potęga skoku (2002)
• Adam jest nasz (2001)

Postać Adama Małysza pojawia się też w kilku serialach komediowych:

• Świat według Kiepskich – Adamowi Małyszowi jest poświęcony cały 169. odcinek (Adam Małysz jest tam nazywany "Adam Miłosz"), w kilku innych odcinkach jest wspominany.
• Miodowe lata – w specjalnym odcinku z 2002 roku pod tytułem "Bardzo białe Boże Narodzenie", główni bohaterowie jadą na zawody Pucharu Świata w skokach narciarskich Zakopanem, aby kibicować Adamowi Małyszowi, co uważają za patriotyczny obowiązek każdego Polaka. Adam Małysz jest też wspominany w kilku innych odcinkach tego serialu.
• Szpital na perypetiach – w 9. odcinku pojawia się sobowtór Adama Małysza sprowadzony przez lekarzy, aby pokazać, że w szpitalu leczą się sławni ludzie.
• Włatcy móch – w 109. odcinku serialu młodzi bohaterowie chcą pójść w ślady "Adama Małamysza".
• Pod gradobiciem pytań – Adam jest uczestnikiem popularnego animowanego talkshow, występuje tutaj jako Adam Mariusz, wcześniej jako Adam Mojżesz.

Muzyka

Z myślą o Adamie Małyszu powstało również kilka piosenek:

• Golec uOrkiestra – "Zwycięstwo" (2002)
• Resort K-ce – "Skacz jak Adam Małysz"
• Studio Bomba Crew – "Leć Adaś Leć"
• Patrycja Markowska, Kasia Wilk, Piotr Cugowski i Grzegorz Skawiński (muzykę skomponował Filip Siejka, słowa napisał Ryszard Kunce) – "Skaczemy dla Ciebie" (2011)

Fundacja Izabeli i Adama Małyszów

25 kwietnia 2002 r. Adam ze swoją żoną Izabelą założył fundację, wspierającą rozwój dzieci uzdolnionych sportowo, m.in. poprzez udostępnienie sprzętu sportowego oraz zaangażowanie trenerów. Pomaga również sportowcom, którzy uprawiając sport, stali się niepełnosprawni, organizując rehabilitacje fizyczne i psychologiczne. Fundacja wspiera finansowo szkoły, kluby sportowe, domy dziecka oraz przedsięwzięcia charytatywne.

Z dniem 1 stycznia 2008 roku fundacja zawiesiła na czas nieokreślony swoją działalność.

Wyróżnienia

• Za wybitne osiągnięcia sportowe został odznaczony:
  • Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski – 5 kwietnia 2002 przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego
  • Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski – 3 maja 2007 przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego
  • Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski – 27 marca 2010 przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.
    

    

    Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
• 1. miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego na Najlepszego Sportowca Polski w 2001, 2002, 2003, 2007 r., 3. miejsce w 2010 i 2011 r., 5. miejsce w 2004 r., 12. miejsce w 2005 r.
  

  

  Order Odrodzenia Polski
• Nagroda Superczempiona w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 2011
• Laureat 6 Wiktorów – w 2001 r. w kategorii Odkrycie telewizyjne, Sportowiec Roku oraz Wiktor Publiczności; w 2002 r. w kategorii Sportowiec Roku oraz Wiktor Publiczności; w 2003 r. w kategorii Sportowiec Roku.
• 1. miejsce w plebiscycie Głosu Ziemi Cieszyńskiej na Najlepszego Sportowca Powiatu Cieszyńskiego za rok 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005 i 2006.
• W latach 90. XX w., przy okazji pierwszych sukcesów sportowych Małysza zorganizowano w Wiśle zawody nazwane jego imieniem (Adam Małysz zaprasza do Wisły) – miało to na celu m.in. wykorzystanie rodzącej się popularności Adama Małysza do reanimacji skoków w rodzinnym mieście skoczka.
• Po zakończeniu sezonu 2006/2007 Adam Małysz odebrał statuetkę od burmistrza Wisły Andrzeja Molina z napisem Mistrzowi Świata Adamowi Małyszowi – Wiślanie. Przy tej samej okazji otrzymał orle pióro z rąk burmistrza Zakopanego Jana Gąsienicy Walczaka.
• W 2008 przebudowaną skocznię w Wiśle-Malince nazwano imieniem Adama Małysza.
• 5 lipca 2010 został Ambasadorem Śląska.
• Został najpopularniejszym sportowcem województwa śląskiego magazynu "Sport".
• 11 listopada 2010 został uhonorowany Laurem Złotej Cieszynianki oraz Specjalną nagrodą Powiatu Cieszyńskiego.
• 23 marca 2011 otrzymał Nagrodę Fair Play przyznawaną przez Polski Komitet Olimpijski.
• 26 marca 2011 został honorowym obywatelem miasta Zakopane.
• W kwietniu 2011 zajął 10. miejsce w rankingu najlepszych narciarzy klasycznych sezonu 2010/2011 organizowanym przez dziennikarzy Forum Nordicum.

Herb rodowy

Sympatycy i fani Adama Małysza, w darze dla sportowca złożyli w 2007 zamówienie na jego herb własny, projektantem został heraldyk Andrzej Brzezina Winiarski. Herb został zarejestrowany w Pierwszej Powszechnej Otwartej Księdze Herbowej Nova Heraldia. Głównym motywem herbu są dwie narty, tworzące literę "V", oraz wkomponowany w nie orzeł z koroną.

Management i reklama

Menedżerem Adama Małysza jest Edi Federer austriacki sportowiec i przedsiębiorca. Zaproszony w 1996 przez Czecha Pavla Mikeska, ówczesnego trenera kadry polskich skoczków. Mikeska powiedział wówczas Federerowi, że "ma skoczka o wielkim potencjale". Chodziło wtedy o 18-letniego Adama Małysza. Edi Federer namówił również salzburskiego przemysłowca i miliardera Dietricha Mateschitza, właściciela koncernu Red Bull, by ten zainteresował się skokami narciarskimi i "do licznej grupy sponsorowanych sportowców włączył Adama Małysza". Ostatni pożegnalny występ Adama Małysza odbył się w Zakopanem 26 marca 2011 podczas sportowo-rozrywkowej imprezy "Adam’s Bull’s Eye" (nazywanej także "Skokami do celu") sponsorowanej przez firmę Red Bull. Z uwagi na chorobę Edi Federer nie mógł uczestniczyć w tej imprezie.

Inne zaangażowanie w reklamę:

• Reklama okien Veka
• Ambasador marki Audi w Polsce
• Reklama Poczty Polskiej
• Reklama herbaty Teekanne
• Reklama zupy Winiary
• Reklama Totalizatora Sportowego

Miejsce na liście najbogatszych Polaków showbiznesu Forbes:

• 2009 – miejsce 70
• 2010 – miejsce 30 (453 000 zł z reklam)

Zobacz też

• Lista skoczków narciarskich z więcej niż jednym zwycięstwem w Pucharze Świata
• Lista skoczków narciarskich z więcej niż jednym podium w Pucharze Świata

Bibliografia

• Adam Małysz. SkokiNarciarskie.pl.
• Łukasz Klimaniec: Adam, nic już nie musisz. Dziennik Zachodni nr 78/2007, s. 6. 
• Adam Małysz, Maciej Kurzajewski, Sebastian Szczęsny: Moje życie.. Kraków: Wydawnictwo M, 2004. ISBN 83-7221-729-7. 
• Zdzisław Jan Ryn. Małyszomania. „Sporty zimowe u progu XXI wieku oraz tradycje i perspektywy Zakopanego”, s. 33-34, 2001. Kraków. 
• Andrzej Stanowski, Halina Zdebska: Małysz: Bogu dziękuję. Kraków: Wydawnictwo Biały Kruk, 2001. 
• Wojciech Trzcionka: Bohaterów dwóch. Cieszyn: Kalendarz Cieszyński 2002, 2001, s. 297-299. 

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Adama Małysza – Galeria
• Wizytówka na stronie PKOl
• Serwis internetowy poświęcony Adamowi Małyszowi
• Wyniki Adama Małysza na stronie FIS
• Adam Małysz na "Ścianie sław", na oficjalnej stronie FIS-u
• Polscy medaliści: Adam Małysz
• Fundacja Izabeli i Adama Małyszów