Adam Małysz

Z Wikipedii

Adam Małysz
Data urodzenia	3 grudnia 1977
Miejsce urodzenia	Wisła, Polska
Waga	53,5 kg[1]
Wzrost	170 cm
Stan cywilny	żonaty
Przydomek	Orzeł z Wisły
Pierwszy trener	Jan Szturc
Trener kadry	Łukasz Kruczek (od 2008)
Trener indywidualny	Hannu Lepistö (od 2009)
Klub	KS Wisła Ustronianka
Pierwszy skok	1983 w Wiśle
Debiut w reprezentacji	4 stycznia 1995 w Innsbrucku
Debiut w PŚ	4 stycznia 1995 w Innsbrucku (17 miejsce)
Pierwsze punkty PŚ	4 stycznia 1995 w Innsbrucku (17 miejsce)
Pierwsze podium PŚ	18 lutego 1996 w Iron Mountain (2 miejsce)
Najdłuższy skok	225 m na Letalnicy w Planicy (20 i 22 marca 2003)
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Srebro	2002 Salt Lake City	Skocznia K-120 indywidualnie
Brąz	2002 Salt Lake City	Skocznia K-90 indywidualnie
Mistrzostwa świata
Złoto	2001 Lahti	Skocznia K-90 indywidualnie
Złoto	2003 Val di Fiemme	Skocznia K-95 indywidualnie
Złoto	2003 Val di Fiemme	Skocznia K-120 indywidualnie
Złoto	2007 Sapporo	Skocznia K-90 indywidualnie
Srebro	2001 Lahti	Skocznia K-116 indywidualnie
Puchar świata w skokach
Kryształowa Kula		2000/2001
Kryształowa Kula		2001/2002
Kryształowa Kula		2002/2003
Kryształowa Kula		2006/2007
Puchar Świata w lotach narciarskich
Mała Kryształowa Kula (nieoficjalnie)		2006/2007
2. miejsce		2000/2001
3. miejsce (nieoficjalnie)		2002/2003
Turniej Czterech Skoczni
1. miejsce		2000/2001
3. miejsce		2002/2003
Turniej Nordycki
1. miejsce		2001
1. miejsce		2003
1. miejsce		2007
2. miejsce		2002
Letnie Grand Prix
1. miejsce		2001
1. miejsce		2004
1. miejsce		2006
2. miejsce		2007
Turniej Czterech Narodów
2. miejsce		2006
2. miejsce		2007
Puchar KOP[2]
Puchar KOP		2006/2007
Plebiscyt Przeglądu Sportowego
Sportowiec roku		2001
Sportowiec roku		2002
Sportowiec roku		2003
Sportowiec roku		2007
Inne nagrody
Medal Holmenkollen		2001
Man of the Year		2008/2009
Aktualne rekordy skoczni (oficjalne)
Innsbruck Bergisel K-120		136 m (11.09.2004)
Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-125		145 m (3.02.2007)
Predazzo Trampolino Dal Ben K-120		136,0 m (22.02.2003)
Predazzo Trampolino Dal Ben K-95		107,5 m (28.02.2003)
Lahti Salpausselkä K-90		98 m (22.02.2001)
Salt Lake City Utah Olympic Park K-120		133,5 m (20.01.2001)

Adam Małysz (ur. 3 grudnia 1977 w Wiśle) – polski skoczek narciarski.

Medalista olimpijski, czterokrotny indywidualny mistrz świata, czterokrotny zdobywca Pucharu Świata, triumfator Turnieju Czterech Skoczni, trzykrotny zwycięzca Turnieju Nordyckiego, trzykrotny triumfator Letniego Grand Prix, zdobywca Pucharu KOP, dziewiętnastokrotny zimowy mistrz Polski, czternastokrotny letni mistrz Polski, rekordzista Polski i były rekordzista świata w długości skoku narciarskiego (225 m). Czterokrotnie wybierany najlepszym sportowcem Polski. Kawaler Krzyża Komandorskiego i Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski.

Spis treści 1 Życie prywatne 1.1 Herb rodowy 2 Przebieg kariery 2.1 Kariera w kombinacji norweskiej 2.2 Kariera w skokach narciarskich 2.2.1 1994/1995 2.2.1.1 Puchar Świata – 51. miejsce 2.2.1.2 Turniej Czterech Skoczni – 55. miejsce 2.2.2 1995/1996 2.2.2.1 Puchar Świata – 7. miejsce 2.2.2.2 Turniej Czterech Skoczni – 28. miejsce 2.2.3 1996/1997 2.2.3.1 Puchar Świata – 10. miejsce 2.2.3.2 Turniej Czterech Skoczni – 8. miejsce 2.2.4 1997/1998 2.2.4.1 Puchar Świata – 57. miejsce 2.2.4.2 Turniej Czterech Skoczni – 30. miejsce 2.2.5 1998/1999 2.2.5.1 Puchar Świata – 46. miejsce 2.2.5.2 Turniej Czterech Skoczni – 43. miejsce 2.2.6 1999/2000 2.2.6.1 Puchar Świata – 28. miejsce 2.2.6.2 Turniej Czterech Skoczni – 31. miejsce 2.2.7 2000/2001 2.2.7.1 Mistrzostwa świata – 1. i 2. miejsce 2.2.7.2 Puchar Świata – 1. miejsce 2.2.7.3 Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce 2.2.7.4 Turniej Skandynawski – 1. miejsce 2.2.8 2001/2002 2.2.8.1 Igrzyska olimpijskie – 2. i 3. miejsce 2.2.8.2 Puchar Świata – 1. miejsce 2.2.8.3 Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce 2.2.8.4 Turniej Skandynawski – 2. miejsce 2.2.9 2002/2003 2.2.9.1 Mistrzostwa świata – dwa razy 1. miejsce 2.2.9.2 Puchar Świata – 1. miejsce 2.2.9.3 Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce 2.2.9.4 Turniej Skandynawski – 1. miejsce 2.2.10 2003/2004 2.2.10.1 Puchar Świata – 12. miejsce 2.2.10.2 Turniej Czterech Skoczni – 15. miejsce 2.2.11 2004/2005 2.2.11.1 Mistrzostwa świata – 6. i 11. miejsce 2.2.11.2 Puchar Świata – 4. miejsce 2.2.11.3 Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce 2.2.11.4 Turniej Skandynawski – 11. miejsce 2.2.12 2005/2006 2.2.12.1 Igrzyska olimpijskie – 7. i 14. miejsce 2.2.12.2 Puchar Świata – 9. miejsce 2.2.12.3 Turniej Czterech Skoczni – 35. miejsce 2.2.12.4 Turniej Skandynawski – 5. miejsce 2.2.13 2006/2007 2.2.13.1 Mistrzostwa świata – 1. i 4. miejsce 2.2.13.2 Puchar Świata – 1. miejsce 2.2.13.3 Turniej Czterech Skoczni – 7. miejsce 2.2.13.4 Turniej Skandynawski – 1. miejsce 2.2.14 2007/2008 2.2.14.1 Puchar Świata – 12. miejsce 2.2.14.2 Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce 2.2.14.3 Turniej Skandynawski – 8. miejsce 2.2.15 2008/2009 2.2.15.1 Mistrzostwa świata – 22. i 12. miejsce 2.2.15.2 Puchar Świata – 13. miejsce 2.2.15.3 Turniej Czterech Skoczni – 33. miejsce 2.2.15.4 Turniej Skandynawski – 5. miejsce 2.2.16 Klasyfikacje wszech czasów 3 Statystyki 3.1 Igrzyska Olimpijskie 3.1.1 Indywidualnie 3.1.2 Drużynowo 3.1.3 Starty A. Małysza na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo 3.2 Mistrzostwa świata w skokach narciarskich 3.2.1 Indywidualnie 3.2.2 Drużynowo 3.2.3 Starty A. Małysza na mistrzostwach świata – szczegółowo 3.3 Mistrzostwa świata w lotach narciarskich 3.3.1 Indywidualnie 3.3.2 Drużynowo 3.3.3 Starty A. Małysza na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo 3.4 Puchar Świata 3.4.1 Zwycięstwa w konkursach 3.4.2 Zwycięstwa w konkursach PŚ – noty sędziów 3.4.3 Miejsca na podium 3.4.4 Miejsca na podium chronologicznie 3.4.5 Miejsca na podium w zawodach drużynowych chronologicznie 3.4.6 Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata 3.5 Puchar Świata w lotach 3.6 Letnie Grand Prix 3.6.1 1995 – 66. miejsce 3.6.2 1996 – 6. miejsce 3.6.3 1997 – 21. miejsce 3.6.4 1999 – 54. miejsce 3.6.5 2000 – 19. miejsce 3.6.6 2001 – 1. miejsce 3.6.7 2002 – 10. miejsce 3.6.8 2004 – 1. miejsce 3.6.9 2005 – 42. miejsce 3.6.10 2006 – 1. miejsce 3.6.11 2007 – 2. miejsce 3.6.12 2008 – 34. miejsce 3.6.13 Zwycięstwa w konkursach Letniej Grand Prix 3.6.14 Zwycięstwa w konkursach LGP – noty sędziów 3.6.15 Miejsca na podium w Letniej Grand Prix 3.6.16 Miejsca w poszczególnych konkursach LGP 3.6.17 Turniej Czterech Narodów 3.6.17.1 Miejsca w klasyfikacji generalnej 3.7 Letni Puchar Kontynentalny 3.7.1 Miejsca w klasyfikacji generalnej 3.7.2 Zwycięstwa w konkursach 3.8 Mistrzostwa Polski seniorów 4 Zjawisko "małyszomanii" 5 Fundacja Izabeli i Adama Małyszów 6 Wyróżnienia 7 Przypisy 8 Bibliografia 9 Linki zewnętrzne

[edytuj] Życie prywatne

Adam Małysz urodził się 3 grudnia 1977 r. w Wiśle jako syn Jana i Ewy z domu Szturc (pobrali się w 1974 r.); ma starszą siostrę Iwonę (ur. 1975).

Pierwszy skok oddał w wieku sześciu lat, w 1983 r. W 1992 r. ukończył Szkołę Podstawową nr 4 w Wiśle Głębcach. Trzy lata później zakończył edukację w Zasadniczej Szkole Zawodowej (specjalizacja: blacharz-dekarz) w Ustroniu.

16 czerwca 1997 r. Adam Małysz ożenił się z Izabelą Polok (ur. 1978). Ślub odbył się w ewangelickim kościele św. Piotra i Pawła w Wiśle (Małysz jest ewangelikiem, Izabela – katoliczką). 31 października tego samego roku urodziła się ich córka, Karolina.

1 kwietnia 2007 r. otworzył galerię trofeów. Znajdują się w niej wszystkie najważniejsze medale i puchary, w tym Kryształowe Kule za triumfy w Pucharze Świata. Galeria znajduje się w budynku Fundacji Izabeli i Adama Małyszów w Wiśle.

[edytuj] Herb rodowy

Sympatycy i fani Adama Małysza, w darze dla sportowca złożyli w 2007 r. zamówienie na jego herb własny, projektantem został heraldyk Andrzej Brzezina Winiarski. Herb został zarejestrowany w Pierwszej Powszechnej Otwartej Księdze Herbowej Nova Heraldia. Głównym motywem herbu są dwie narty, tworzące literę "V", oraz wkomponowany w nie orzeł z koroną^[3][4].

[edytuj] Przebieg kariery

Narciarskie tradycje były w rodzinie Małysza od dawna. Jego pradziadek miał własną skocznię, na której beskidzcy zawodnicy osiągali odległości w granicach pięćdziesięciu metrów^[5]. Ojciec był kierowcą w Klubie Sportowym Wisła, a wuj – Jan Szturc, najpierw znanym skoczkiem, a po zakończeniu kariery – trenerem klubowym. Właśnie za namową ojca i wuja w wieku sześciu lat rozpoczął treningi narciarskie^[6].

[edytuj] Kariera w kombinacji norweskiej

W styczniu 1993, w wieku 15 lat zadebiutował w Pucharze Świata w kombinacji norweskiej (w parze z Łukaszem Kruczkiem), zajmując dalekie miejsce. W tym samym roku, jako junior młodszy został jednak brązowym medalistą mistrzostw Polski juniorów w skokach, a rok później – jeszcze jako junior – mistrzem kraju seniorów na Średniej Krokwi i wicemistrzem na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Zdobył także wicemistrzostwo Polski juniorów w kombinacji.

[edytuj] Kariera w skokach narciarskich

[edytuj] 1994/1995

Jesienią 1994 r. – pod wpływem sugestii trenera Szturca – zdecydował się zarzucić kombinację norweską i poświęcić się tylko skokom narciarskim. W tym samym roku trafił do kadry narodowej polskich skoczków, prowadzonej wówczas przez Czecha Pavla Mikeskę.

[edytuj] Puchar Świata – 51. miejsce

Pierwszy występ Adama Małysza w Pucharze Świata miał miejsce 4 stycznia 1995 roku na Bergisel w Innsbrucku. Podczas tego konkursu zajął 17. miejsce, co dało mu pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji. W tym samym sezonie jeszcze cztery razy zajął miejsca w czołowej trzydziestce konkursu PŚ. 14 stycznia 1995 r. w Engelbergu zajął 27. lokatę, dzięki czemu zdobył cztery punkty do klasyfikacji. Podczas konkursu na Lugnet w Falun (4 lutego 1995) został sklasyfikowany na 23. miejscu. Dzień później na tej samej skoczni był 28. W sezonie 1994/1995 po raz ostatni punktował 12 lutego 1995 r. na Holmenkollbakken w Oslo, gdzie był 20. W łącznej klasyfikacji Adam Małysz uplasował się na 51. miejscu z dorobkiem 40 punktów.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 55. miejsce

• W Turnieju Czterech Skoczni zadebiutował 4 stycznia 1995 r. na skoczni Bergisel w Innsbrucku, gdzie zajął 17. miejsce. Nie startował jednak w pozostałych konkursach tego turnieju i w końcowej klasyfikacji zajął 55. miejsce.

[edytuj] 1995/1996

[edytuj] Puchar Świata – 7. miejsce

Sezon 1995/1996 Adam Małysz rozpoczął od 12. miejsca 2 grudnia 1995 r. w konkursie na skoczni w Lillehammer. Sześć dni później w Villach był 22. 16 grudnia na skoczni w Chamonix zajął 21. lokatę. 28 grudnia 1995 r. w Oberhofie zajął 11. miejsce.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 28. miejsce

• W sezonie 1995/1996 wziął udział w trzech spośród czterech konkursów. 30 grudnia 1995 r. na Schattenbergschanze w Oberstdorfie zajął 18. miejsce, 1 stycznia 1996 r. na Große Olympiaschanze w Garmisch-Partenkirchen był 16. a 4 stycznia w Innsbrucku zajął jedenastą lokatę. Cały Turniej zakończył na 28. miejscu.

13 stycznia 1996 r. w Engelbergu Małysz pierwszy raz w karierze skoczka zajął miejsce w czołowej dziesiątce zawodów Pucharu Świata. Był dziewiąty. Dzień później na tej samej skoczni zajął ósmą lokatę. Podobnie 20 stycznia na normalnej skoczni w Sapporo. 21 stycznia 1996 r. na skoczni Okurayama w Sapporo był 23. 28 stycznia podczas konkursu na zakopiańskiej Wielkiej Krokwi był dziewiąty. Dzień później zajął szóste miejsce ex aequo z Espenem Bredesenem. 10 lutego na skoczni Kulm w Bad Mitterndorf^[7] Adam Małysz zajął ósme miejsce, pierwszy raz w karierze na skoczni mamuciej. Dzień później na tej samej skoczni był osiemnasty. 17 lutego podczas konkursu na skoczni w Iron Mountain zajął dziewiątą lokatę. Dzień później na tej skoczni pierwszy raz w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Zajął drugą lokatę, przegrywając jedynie z Masahiko Haradą, który wyprzedził Małysza o 37,2 pkt. 28 lutego na normalnej skoczni w Kuopio Adam Małysz zajął 13. lokatę. 1 marca 1996 r. w Lahti po raz drugi w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Tym razem był trzeci, przegrywając tylko z Haradą i Miką Antero Laitinenem. Dwa dni później na tej samej skoczni był czwarty. 13 marca na Lugnet w Falun zajął drugą lokatę, tuż za Primožem Peterką. 17 marca 1996 r. w Oslo, w ostatnim konkursie Pucharu Świata w sezonie, Adam Małysz zwyciężył pierwszy raz w swojej karierze. Tego samego dnia karierę zakończył Jens Weißflog, idol Małysza. W związku z tym, przez komentatorów i kibiców dzień ten nazywany był "zmianą warty"^[8]. W końcowej klasyfikacji PŚ w tym sezonie Małysz zajął siódme miejsce.

[edytuj] 1996/1997

[edytuj] Puchar Świata – 10. miejsce

W sezonie 1996/1997 Adam Małysz pierwszy raz punktował 30 listopada na skoczni w Lillehammer. Zajął 28. miejsce. Podczas konkursu na Ruce w Kuusamo 7 grudnia 1996 r. był 19. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na trzynastym miejscu. 15 grudnia 1996 r. w Harrachovie zajął czwarte miejsce, tuż za Primožem Peterką, Andreasem Goldbergerem i Kristianem Brendenem.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 8. miejsce

• Podczas Turnieju Czterech Skoczni 1996/1997 Adam Małysz startował we wszystkich czterech konkursach. Podczas inauguracyjnego konkursu w Oberstdorfie (29 XII 1996) zajął 22. miejsce. W noworocznym konkursie w Ga-Pa był 12. 4 stycznia na Bergisel pierwszy raz zajął miejsce w czołowej dziesiątce konkursu Turnieju Czterech Skoczni, był szósty. Dwa dni później na Paul-Ausserleitner-Schanze w Bischofshofen pierwszy raz stanął na podium w konkursie T4S, przegrywając jedynie z Dieterem Thoma. Cały Turniej zakończył na ósmej pozycji.

11 stycznia w Engelbergu Adam Małysz stanął na najniższym stopniu podium. Dzień później na tej samej skoczni był 17. 18 stycznia na normalnej skoczni w Sapporo drugi raz w karierze zwyciężył w zawodach Pucharu Świata w skokach narciarskich. Dzień później na dużej skoczni w Sapporo był 24. 26 stycznia w Hakubie ponownie odniósł zwycięstwo w konkursie PŚ. Podczas następnych dwóch konkursów na Kulm w Bad Mitterndorfie (8 i 9 lutego) był 47. i 26. Miesiąc później w konkursie na skoczni w Lahti zajął szesnastą lokatę. Trzy dni później na Puijo w Kuopio był czternasty. 13 marca 1997 r. na skoczni Lugnet w Falun zajął piątą pozycję, przegrywając tylko z Primožem Peterką, Dieterem Thomą, Hiroya Saito i Haavardem Lie. Trzy dni później na Holmenkollbakken w Oslo podczas ostatniego konkursu w sezonie Małysz był dziewiętnasty. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zgromadził łącznie 612 punktów, co dało mu dziesiąte miejsce.

[edytuj] 1997/1998

[edytuj] Puchar Świata – 57. miejsce

Sezon 1997/1998 to najgorszy okres w karierze Adama Małysza. Tylko kilka razy zdobywał on punkty Pucharu Świata. Pierwszy raz miało to miejsce 6 grudnia 1997 r. na skoczni w Predazzo, gdzie był 21. Dwa dni później w Villach zajął 31. miejsce, nie zdobywając ani jednego punktu do klasyfikacji. 12 grudnia w Harrachovie zdobył dziesięć punktów do Pucharu Świata, zajmując 21. miejsce w konkursie. Podczas konkursów na skoczni w Engelbergu (20 i 21 grudnia) dwa razy uplasował się na 28. miejscu.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 30. miejsce

• W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 1997/1998 Adam Małysz tylko raz zakwalifikował się do finałowej serii zawodów. W pierwszym konkursie, w Oberstdorfie zajął 41. miejsce. 1 stycznia 1998 r. w konkursie na Große Olympiaschanze zajął najwyższe w całym Turnieju, 24. miejsce. Trzy dni później w Innsbrucku był 46. wyprzedzając Roara Ljøkelsøya, Takanobu Okabe, Jussi Hautamäki i Simona Ammanna. W Bischofshofen, w ostatnim z konkursów zajął 33. miejsce. W całym Turnieju ostatecznie zajął 30 miejsce.

W sezonie 1997/1998 jeszcze tylko dwa razy zdobywał pucharowe punkty. 17 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem był 23. Dzień później na tej samej skoczni był 29. Ostatecznie sezon Adam Małysz zakończył na 57. miejscu, zdobywając razem 43 punkty. Po sezonie skoczek z Wisły miał zamiar zakończyć karierę.

[edytuj] 1998/1999

W trakcie sezonu 1998/1999 Adam Małysz poważnie myślał o zakończeniu kariery sportowej i pracy w wyuczonym zawodzie dekarza^[9].

[edytuj] Puchar Świata – 46. miejsce

W pierwszej części sezonu 1998/1999 Adam Małysz nie wystąpił ani razu. Pierwszy start w sezonie miał miejsce dopiero podczas Turnieju Czterech Skoczni.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 43. miejsce

• W sezonie 1998/1999 Adam Małysz ani razu nie awansował do drugiej serii skoków w żadnym z konkursów Turnieju Czterech Skoczni. 30 grudnia 1998 w Oberstdorfie był najbliżej awansu, na 34. miejscu. Poza tym, w konkursach w Innsbrucku (3 stycznia 1999) i Bischofshofen (6 stycznia 1999) zajął 40. pozycję. Do konkursu na skoczni w Garmisch-Partenkirchen (1 stycznia 1999) nie zakwalifikował się. Turniej zakończył na 43. pozycji.

16 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem uplasował się na 27. miejscu. Dzień później na tej samej skoczni był 23. 23 stycznia na Okurayamie w Sapporo był 19. 24 stycznia na tej samej skoczni zajął 31. miejsce i nie zakwalifikował się do finałowej serii. 29 stycznia w Willingen Małysz zdobył pięć punktów do klasyfikacji Pucharu Świata po zajęciu 26. miejsca w pierwszym z konkursów. W drugim konkursie, dwa dni później był 40. i nie zdobył punktów do klasyfikacji. 6 marca na średniej skoczni w Lahti zajął najwyższe w sezonie, 17. miejsce. Trzy dni później w Trondheim zajął miejsce poza czołową trzydziestką. Był 38. 11 marca na Lugnet w Falun uplasował się na 24. pozycji. 14 marca na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zajął 27. lokatę. Podczas ostatniego weekendu w sezonie w Planicy Adam Małysz zajmował kolejno: 35., 28. i 30. miejsce. Sezon zakończył na 46. miejscu z ilością 58 punktów.

[edytuj] 1999/2000

Sezon 1999/2000 był przełomem w karierze Adama Małysza. Nowe metody szkoleniowe oraz współpraca z psychologiem Janem Blecharzem i fizjologiem Jerzym Żołądziem przyniosły na tyle dobre efekty, że zaczął uzyskiwać punktowane miejsca w zawodach. Był 19 razy w czołowej trzydziestce zawodów Pucharu Świata i zajął 28 miejsce w generalnej klasyfikacji.

[edytuj] Puchar Świata – 28. miejsce

Podczas inauguracji sezonu 1999/2000 Pucharu Świata w skokach narciarskich, 28 listopada 1999 r. w Kuopio Adam Małysz zajął 38. miejsce i nie zdobył punktów do klasyfikacji. 4 grudnia w Predazzo zakwalifikował się do drugiej serii zawodów, zajmując 26. pozycję. Dzień później na tej samej skoczni był 23. 12 grudnia na średniej skoczni w Villach był 28. 18 grudnia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem zajął trzynastą lokatę. 19 grudnia na tej samej skoczni był 38.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 31. miejsce

• W Turnieju Czterech Skoczni 1999/2000 zajął 31. miejsce. Nie startował w pierwszym z konkursów, w Oberstdorfie, gdyż nie przeszedł kwalifikacji. 1 stycznia 2000 na skoczni w Garmisch-Partenkirchen był 17. Dwa dni później w Innsbrucku zajął 26. pozycję, a 6 stycznia w Bischofshofen – 46.

Po zakończeniu turnieju nie zdobywał punktów Pucharu Świata aż do 26 stycznia 2000, kiedy to zajął 25. lokatę na skoczni w Hakubie. Podczas weekendu na skoczni w Willingen (5-6 lutego) Adam Małysz był kolejno: 24. i 25. Najwyższe w sezonie miejsce zajął 26 lutego na skoczni w Iron Mountain, gdzie był czwarty, przegrywając tylko z Martinem Schmittem, Tommy Ingebrigtsenem i Stefanem Horngacherem. Dzień później na tej samej skoczni był 22. Podobnie 4 marca na dużej skoczni w Lahti. Następnego dnia na tej samej skoczni uplasował się na 27. miejscu. 10 marca w konkursie na skoczni w Trondheim został sklasyfikowany na 21. pozycji. Dwa dni później na skoczni Holmenkollbakken w Oslo uplasował się na dwunastym miejscu. Podczas ostatniego w sezonie konkursu, 19 marca na Velikance w Planicy zajął siódme miejsce. Przegrał wówczas tylko ze Svenem Hannawaldem, Janne Ahonenem, Andreasem Goldbergerem, Tommy Ingebrigtsenem, Noriaki Kasai i Kazuyoshi Funaki. W sezonie Adam Małysz ostatecznie został sklasyfikowany na 28. miejscu, zdobywając razem 214 punktów.

[edytuj] 2000/2001

[edytuj] Mistrzostwa świata – 1. i 2. miejsce

W lutym 2001 r. podczas mistrzostw świata w Lahti Adam Małysz zdobył złoty medal na średniej skoczni i srebrny na dużej – zamieniając się miejscami z Martinem Schmittem. Były to pierwsze medale mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym reprezentantów Polski od 1978 r., kiedy Józef Łuszczek zdobył złoto w biegu na 15 km i brąz na 30 km.

[edytuj] Puchar Świata – 1. miejsce

Sezon 2000/2001 rozpoczął się 23 listopada 2000 roku kwalifikacjami do konkursu na skoczni Puijo w Kuopio. Wygrał je Adam Małysz, lecz został zdyskwalifikowany za zbyt długie narty, przez co w inauguracyjnym konkursie sezonu nie wystąpił^[10]. Wynik ten był jednak zapowiedzią sukcesów, jakie już wkrótce miały czekać Polaka. Zanim jednak do nich doszło, odbyły się dwa kolejne konkursy w Kuopio, oba w bardzo niestabilnych warunkach atmosferycznych. W pierwszym z nich, złożonym tylko z jednej serii 2 grudnia 2000 Adam Małysz zajął najniższe w sezonie, 26. miejsce. Podczas drugiego z konkursów na tej skoczni, 3 grudnia był jedenasty, notując znaczny awans po bardzo dobrym drugim skoku.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce

• W sezonie 2000/2001 Adam Małysz wygrał Turniej Czterech Skoczni jako pierwszy reprezentant Polski w historii. 29 grudnia 2000 roku na skoczni w Oberstdorfie zajął czwarte miejsce. W noworocznym konkursie w Garmisch był trzeci, przegrywając tylko z Noriaki Kasai i Dmitrijem Wasiljewem. W konkursie tym ustanowił rekord skoczni Große Olympiaschanze (129,5 metra), który nie został pobity aż do jej zburzenia (i zbudowania nowej) w 2007 roku. Pozostałe dwa konkursy (4 stycznia w Innsbrucku i 6 stycznia w Bischofshofen) wygrał Adam Małysz, w obu uzyskując kilkadziesiąt punktów przewagi nad drugim zawodnikiem. W Innsbrucku wyprzedził Janne Ahonena o 44,9 punktów, a w Bischofshofen wyprzedził go o 31,9 punktów. Zwyciężył w całym turnieju z przewagą ponad 100 punktów nad drugim zawodnikiem, czyniąc to jako pierwszy i dotąd jedyny skoczek w historii^[11]. Zebrał także jako pierwszy skoczek w historii ponad 1000 pkt w czterech konkursach. Adam Małysz podczas TCS 2000/2001 wygrał też kwalifikacje do każdego z czterech konkursów, dzięki czemu w każdym z nich startował z numerem 1.^[12].

W tydzień po zakończeniu turnieju skoczkowie zawitali do czeskiego Harrachova, gdzie w dniach 13-14 stycznia odbyły się dwa konkursy na skoczni mamuciej. W obydwu Polak zwyciężył. Tamtego weekendu kilkukrotnie pobijał rekord Polski w długości skoku narciarskiego. Ostatecznie, po zakończeniu zawodów rekord ten wynosił 212,5 metra. 20 stycznia w Park City ponownie odniósł zwycięstwo w zawodach Pucharu Świata. Przed wyjazdem na zawody Pucharu Świata do Japonii Adam Małysz był liderem klasyfikacji PŚ. 24 stycznia w Hakubie stracił koszulkę lidera na rzecz Martina Schmitta. W zawodach zajął wówczas ósme miejsce po upadku na skoczni. Zdaniem Adama Małysza, powodem upadku było sztuczne oświetlenie, przy którym nie czuł on się komfortowo. Żółtą koszulkę lidera Pucharu Świata odzyskał już podczas następnych zawodów Pucharu Świata – 27 stycznia w Sapporo, gdzie po raz szósty w sezonie odniósł triumf. Dzień później na tej samej skoczni odniósł siódme zwycięstwo. 3 lutego 2001 w konkursie na skoczni w Willingen Adam Małysz po pierwszej serii zajmował ósme miejsce. W drugiej turze skoczył jednak 151,5 metra (na skoczni K120) i dzięki temu awansował na drugą pozycję, przegrywając jedynie z Ville Kantee. Wynik uzyskany w drugiej kolejce przez Adama Małysza (151,5 m) był wówczas nieoficjalnym rekordem świata na dużej skoczni i został poprawiony o pół metra 4 lata później przez Janne Ahonena^[13]. Następnego dnia na tej samej skoczni po raz kolejny w sezonie triumfował, osiągając 36,5 punktów przewagi nad drugim skoczkiem w zawodach, Risto Jussilainenem oraz otrzymując za dwa 142,5 metrowe skoki notę 316 pkt, najwyższą jaką do tamtej chwili przyznano na skoczniach mniejszych niż mamucie^[14]. 3 marca 2001 podczas konkursu lotów na skoczni w Oberstdorfie Małysz zajął czwarte miejsce. Oddał jednak najdłuższy skok drugiej serii, na 197,5 metra. Z trzecim skoczkiem zawodów, Mattim Hautamäkim przegrał o 0,1 punktu. Dzień później na tej samej skoczni zajął drugą lokatę, przegrywając tylko z Martinem Schmittem o 0,4 punktu. Adam Małysz dwukrotnie skoczył na odległość 201,5 metra, a Schmitt osiągnął 200 i 202,5 metra.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 1. miejsce

• W sezonie 2000/2001 Adam Małysz jako pierwszy skoczek w historii wygrał wszystkie konkursy Turnieju Nordyckiego. 7 marca 2001 roku na skoczni Lugnet w Falun zdobył 259,8 pkt i wyprzedził drugiego Martina Schmitta o 4,6 pkt. Dwa dni później na skoczni w Trondheim wygrał z notą 254,6 pkt, o 1,1 pkt wyprzedzając Andreasa Goldbergera. Podczas ostatniego z konkursów, 11 marca na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zwyciężył z przewagą 13,6 pkt nad Stefanem Horngacherem.

W ostatnich zawodach sezonu, 18 marca w Planicy był czwarty, ale mimo zwycięstwa Martina Schmitta w ogólnej klasyfikacji PŚ triumfował Adam Małysz. Podczas konkursu w Planicy pobił dotychczasowy rekord Polski. Skoczył 218,5 metra.

W całym sezonie 2000/2001 odniósł jedenaście zwycięstw w zawodach Pucharu Świata wyrównując tym samym rekord Martina Schmitta z sezonu 1998/1999. Do dziś pozostaje jedynym skoczkiem który wygrał więcej niż połowę konkursów rozgrywanych w danym sezonie (11 z 21, a z mistrzostwami świata 12 z 23; Gregor Schlierenzauer bijąc rekord 13 zwycięstw w sezonie 2008/2009 dokonał tego w 27 konkursach). Jako pierwszy Polak w historii zdobył Puchar Świata w skokach narciarskich, a zarazem w ogóle pierwszy w dyscyplinie zimowej pod egidą FIS. Sukces ten powtórzył w sezonach 2001/2002, 2002/2003 i 2006/07. Jest pierwszym (i jedynym jak do tej pory) skoczkiem w historii, który wygrał kryształową kulę Pucharu Świata trzy razy z rzędu, a drugim po Mattim Nykänenie, który zdobył ją w sumie czterokrotnie.

[edytuj] 2001/2002

[edytuj] Igrzyska olimpijskie – 2. i 3. miejsce

W 2002 roku Adam Małysz zdobył dwa medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Salt Lake City na skoczniach w Park City. W pierwszym konkursie na średniej skoczni wywalczył brązowy medal. Był to pierwszy medal olimpijski reprezentanta Polski od 1972 r., kiedy złoto w konkursie skoków zdobył Wojciech Fortuna. W zawodach na dużej skoczni został wicemistrzem olimpijskim. Został tym samym jedynym polskim zawodnikiem, który zdobył dwa medale podczas zimowych igrzysk olimpijskich.

[edytuj] Puchar Świata – 1. miejsce

W sezonie 2001/2002 Adam Małysz ani razu nie zajął miejsca poza czołową dziesiątką zawodów Pucharu Świata. Podczas inauguracyjnego konkursu w Kuopio (23 listopada) wygrał, a dzień później był drugi za Risto Jussilainenem. 1 grudnia podczas pierwszego w historii konkursu PŚ na skoczni w Titisee-Neustadt odniósł zwycięstwo. Dzień później był drugi, tuż za Svenem Hannawaldem. 8 grudnia na średniej skoczni w Villach zwyciężył po skokach na 99,5 i 98 metrów. Następnego dnia na tej samej skoczni w konkursie drużynowym wraz z Robertem Mateją, Łukaszem Kruczkiem i Wojciechem Skupniem zajął rekordowe, trzecie miejsce. Reprezentacja Polski przegrała wówczas tylko z Finlandią i Japonią. 15 grudnia 2001 na skoczni w Engelbergu Adam Małysz zajął czwarte miejsce. W owym konkursie został surowo potraktowany przez sędziów, którzy ocenili jego skok notami 16,5-17,5. Dzień później podczas zawodów na tej samej skoczni zwyciężył, a zwycięzca zawodów z poprzedniego dnia, Stephan Hocke został sklasyfikowany na 22. miejscu. W ostatnich dwóch konkursach przed Świętami Bożego Narodzenia w Predazzo (21-22 grudnia) Adam Małysz dwukrotnie zwyciężył, za każdym razem oddając dwa najdłuższe skoki w konkursie.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce

• Przed Turniejem Czterech Skoczni w sezonie 2001/2002 polscy kibice skoków zastanawiali się czy Adam Małysz jako pierwszy w historii wygra wszystkie cztery konkursy Turnieju. Tak się nie stało, zakończył Turniej na czwartym miejscu, a wszystkie konkursy wygrał Sven Hannawald. 30 grudnia 2001 w Oberstdorfie zajął piąte miejsce. 1 stycznia 2002 roku w Ga-Pa był trzeci, trzy dni później w Innsbrucku drugi, a 6 stycznia w Bischofshofen dziewiąty.

Pierwszy konkurs Pucharu Świata po zakończeniu turnieju miał miejsce 12 stycznia na skoczni w Willingen. Adam Małysz zajął w nim 4. miejsce. W pierwszym konkursie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem 19 stycznia był siódmy. Nazajutrz na tej samej skoczni zwyciężył. Później Polak (podobnie jak cała czołówka PŚ poza Austriakami) nie wziął udziału w zawodach PŚ w Hakubie i Sapporo, szykując się do Igrzysk Olimpijskich w Salt Lake City.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 2. miejsce

• W sezonie 2001/2002 Polak zajął w tym turnieju drugie miejsce ustępując jedynie Mattiemu Hautamäkiemu. W pierwszym konkursie rozegranym w Lahti zajął drugie miejsce, przegrywając z Martinem Schmittem (Niemiec w generalnej klasyfikacji zajął trzecie miejsce). Na skoczni w Falun był piąty, by w Trondheim znowu zająć drugie miejsce, tym razem za Mattim Hautamäkim. W ostatnim konkursie w Oslo uplasował się na najniższym stopniu podium. W klasyfikacji generalnej turnieju zgromadził 1033,2 punktów, przegrywając z pierwszym Finem o 14,8 punktów.

23 marca w drużynowym konkursie na Velikance w Planicy wraz z innymi reprezentantami Polski zajęli ostatnie, dziewiąte miejsce. Następnego dnia podczas kwalifikacji do indywidualnego konkursu PŚ, Adam Małysz pobił dotychczasowy rekord Polski, skacząc na 223,5 metra. Sam konkurs został odwołany z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. W sezonie zgromadził 1475 punktów do klasyfikacji Pucharu Świata i wyprzedził drugiego Svena Hannawalda o 216 punktów.

[edytuj] 2002/2003

[edytuj] Mistrzostwa świata – dwa razy 1. miejsce

W 2003 r. na mistrzostwach świata w Val di Fiemme na skoczniach w Predazzo, jako pierwszy skoczek od 29 lat, został mistrzem świata zarówno na średniej jak i na dużej skoczni, przy okazji ustanawiając na nich rekordy (odpowiednio 107,5 i 136 m). Dokonał tego, co udało się przed nim tylko trzem zawodnikom – Wirkoli z Norwegii w 1966 r., Napalkowowi z ZSRR w 1970 r. i Aschenbachowi z NRD w 1974 r.

[edytuj] Puchar Świata – 1. miejsce

W pierwszym konkursie PŚ w sezonie 2002/2003 na skoczni w Kuusamo 29 listopada 2002 Adam Małysz zajął drugie miejsce za Primožem Peterką. Tym samym przekazał żółtą koszulkę lidera Pucharu Świata pierwszy raz od 1,5 roku. 30 listopada na tej samej skoczni był czwarty. 7 grudnia na Granasen w Trondheim skoczek z Wisły zajął piątą pozycję. Następnego dnia na tej samej skoczni był szósty. 14 grudnia w Titisee-Neustadt Adam Małysz stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Martinem Höllwarthem i Sigurdem Pettersenem. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na szóstym miejscu. 21 grudnia w Engelbergu zajął jedną z trzech w sezonie pozycji poza pierwszą dziesiątką zawodów. Był piętnasty. Dzień później w ostatnim konkursie przed świętami Polak sklasyfikowany został na czwartym miejscu.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce

• W 51. Turnieju Czterech Skoczni Adam Małysz zajął trzecie miejsce, przegrywając tylko z Janne Ahonenem i Svenem Hannawaldem. Podczas inauguracji w Oberstdorfie (29 grudnia) został sklasyfikowany na najniższym spośród wszystkich zajętych miejsc w tym Turnieju. Był trzynasty. W konkursie na Große Olympiaschanze zajął drugie miejsce ex aequo z Andreasem Goldbergerem. 4 stycznia na skoczni Bergisel był szósty, a w święto Trzech Króli na Paul-Ausserleitner-Schanze siódmy. W całym Turnieju łącznie zgromadził 959,7 punktów.

11 stycznia na skoczni Ještěd w Libercu zajął 16. miejsce, co było jego najgorszym występem w sezonie. 18 i 19 stycznia podczas zawodów Pucharu Świata w Zakopanem Adam Małysz dwa razy zajął trzecie miejsce, za każdym razem przegrywając ze Svenem Hannawaldem i Florianem Lieglem. 23 stycznia w Hakubie zajął piąte miejsce, bezpośrednio wyprzedzając Janne Ahonena, z którym rywalizował o zwycięstwo w Pucharze Świata. 25 stycznia na Okurayamie w Sapporo był szósty i wyprzedził Ahonena o dwie pozycje. Dzień później na tej samej skoczni Adam Małysz ponownie zajął szóstą lokatę przy 11. miejscu Janne Ahonena. 1 lutego na Kulm w Bad Mitterndorf stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Lieglem i Hannawaldem. Następnego dnia na tej samej skoczni był czwarty. Po konkursie Adam Małysz nadal zajmował drugie miejsce w klasyfikacji Pucharu Świata, przegrywając z Janne Ahonenem o jeden punkt. Następnie nie wystartował w konkursach w Willingen, wybierając metodę bezpośredniego przygotowania startowego do Mistrzostw Świata w Val di Fiemme. W efekcie, spadł na 4. miejsce w klasyfikacji, wyprzedzony jeszcze przez Svena Hannawalda (został liderem PŚ) i Andreasa Widhölzla.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 1. miejsce

• Pierwszymi zawodami po mistrzostwach świata były trzy konkursy rozegrane w ramach Turnieju Nordyckiego. We wszystkich triumfował Adam Małysz, co dało mu drugie w karierze zwycięstwo w całym turnieju. 9 marca 2003 roku na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zdobył 133,6 pkt (odbyła się tylko jedna seria konkursowa) i wyprzedził drugiego Floriana Liegla o 14,8 pkt, odnosząc swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo w sezonie. Słabe występy trzech najgroźniejszych konkurentów w walce o Kryształową Kulę (Andreas Widhölzl był 10., Sven Hannawald 14. a Janne Ahonen 19.) sprawiły, że Adam Małysz po raz pierwszy w całym sezonie został liderem łącznej punktacji Pucharu Świata. Pięć dni później na skoczni w Lahti wygrał z notą 267,4 pkt, o 4,8 pkt wyprzedzając Mattiego Hautamäki. Podczas ostatniego z konkursów, 15 marca w Lahti zwyciężył z przewagą 8,1 pkt nad Mattim Hautamäki.

22 marca na Velikance w Planicy był drugi, przegrywając o 1,2 punktu z Mattim Hautamäkim. W ostatnim konkursie sezonu, 23 marca Adam Małysz był czwarty, przegrywając z Hautamäkim, Hannawaldem i Hideharu Miyahirą. W całym sezonie zdobył 1357 punktów i wyprzedził drugiego Svena Hannawalda o 122 punkty. Dzięki temu Adam Małysz został pierwszym skoczkiem w historii, który odniósł zwycięstwa w Pucharze Świata trzy sezony z rzędu.

Podczas jednego z treningów na największej na świecie skoczni – Letalnicy w Planicy, pobił swój rekord życiowy skacząc 225 m, wyrównując tym samym ówczesny nieoficjalny rekord świata Andreasa Goldbergera. Do dzisiaj jest to najdłuższy skok oddany przez reprezentanta Polski.

[edytuj] 2003/2004

[edytuj] Puchar Świata – 12. miejsce

Sezon 2003/2004 Adam Małysz rozpoczął od dwóch drugich miejsc w konkursach Pucharu Świata w Kuusamo. 28 listopada przegrał z Mattim Hautamäkim, a dzień później z Sigurdem Pettersenem. W efekcie, po dwóch pierwszych konkursach prowadził w klasyfikacji Pucharu Świata. 6 grudnia na skoczni w Trondheim zajął dziewiąte miejsce. 8 dni później w Titisee-Neustadt uplasował się na 12. pozycji. Na skoczni w Engelbergu 20 grudnia był dziewiąty, przez co Adam Małysz stracił koszulkę i pozycję lidera Pucharu Świata .

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 15. miejsce

• W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2003/2004 Adam Małysz tylko raz zajął miejsce w czołowej dziesiątce zawodów. 29 grudnia 2003 w Oberstdorfie był dziewiąty. 1 stycznia 2004 w Garmisch-Partenkirchen zajął 19. pozycję, 4 stycznia w Innsbrucku był 25., a 6 stycznia w Bischofshofen – 20. W całym Turnieju został sklasyfikowany na 15. miejscu, zdobywając łącznie 908,6 punktów, o 158 punktów mniej od zwycięzcy – Sigurda Pettersena.

17 i 18 stycznia 2004 na Wielkiej Krokwi w Zakopanem Adam Małysz dwukrotnie był drugi. W pierwszym konkursie przegrał tylko z Michaelem Uhrmannem, a w drugim tylko z Martinem Höllwarthem. 23 stycznia na skoczni w Hakubie zajął 32. miejsce, pierwszy raz od ponad trzech lat nie zakwalifikował się do drugiej serii. Konkurs rozgrywany był jednak w nierównych warunkach atmosferycznych. Skoczył wówczas 91,5 metra (na skoczni K-120). Trzydziesty zawodnik pierwszej serii skoczył 94 metry. Następnego dnia na Okurayamie w Sapporo skoczek z Wisły był 12. 25 stycznia na tej samej skoczni zajął 11. pozycję. 7 lutego na mamuciej skoczni w Oberstdorfie uplasował się na 22. miejscu. 14 lutego w Willingen był dziewiętnasty. Podczas piątkowego treningu na skoczni w Park City, 27 lutego 2004 Adam Małysz miał groźny upadek. Małysz na kilkadziesiąt sekund stracił przytomność, jednak ostatecznie skończyło się tylko na otarciach i obiciach^[15]. Z zeskoku skoczka zabrała karetka sanitarna. Do końca sezonu Adam Małysz nie wystartował i zajął 12. miejsce w końcowej klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

[edytuj] 2004/2005

[edytuj] Mistrzostwa świata – 6. i 11. miejsce

W 2005 r. na mistrzostwach świata w Oberstdorfie nie udało się Adamowi Małyszowi obronić tytułów mistrza świata sprzed dwóch lat z Predazzo. Zajął kolejno 6. miejsce na skoczni K-90 oraz 11. miejsce na skoczni K-120.

[edytuj] Puchar Świata – 4. miejsce

W inauguracji sezonu 2004/2005 27 listopada na Ruce w Kuusamo zajął 19. miejsce. Podczas drugiego konkursu na tej samej skoczni ponownie był 19. 4 grudnia na skoczni w Trondheim został sklasyfikowany na 15. pozycji. Dzień później na tej samej skoczni zajął siódme miejsce, dzięki czemu awansował do czołowej "piętnastki" Pucharu Świata i nie musiał brać udziału w kwalifikacjach. 11 grudnia na dużej skoczni w Harrachovie odniósł zwycięstwo, przerywając tym samym passę czterech zwycięstw Janne Ahonena. Następnego dnia skoczek z Wisły zajął 11. miejsce. 18 grudnia w Engelbergu uplasował się na ósmej lokacie. Na następny dzień, w konkursie na tej samej skoczni był piąty.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce

• W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2004/2005 Adam Małysz zajął czwarte miejsce, przegrywając tylko z Janne Ahonenem, Martinem Höllwarthem i Thomasem Morgensternem. W pierwszym z konkursów, 29 grudnia na Schattenbergschanze zajął trzecie miejsce. 1 stycznia 2005 na skoczni w Garmisch-Partenkirchen był siódmy. Dwa dni później na Bergisel zajął drugą pozycję, tuż za Janne Ahonenem. Podczas ostatniego z konkursów, na skoczni w Bischofshofen był siódmy. W całym Turnieju zdobył łącznie 985,3 punktów, o 58 mniej od zwycięzcy Janne Ahonena.

9 stycznia w Willingen uplasował się na dziewiątym miejscu. Sześć dni później na Kulm w Bad Mitterndorf polski skoczek stanął na najniższym stopniu podium. Przegrał wówczas tylko z Andreasem Widhölzlem i Roarem Ljøkelsøyem. Dzień później na tej samej skoczni Adam Małysz wygrał. 22 stycznia 2005 na Hochfirstschanze w Titisee-Neustadt zajął siódmą pozycję. Dzień później na tej samej skoczni był drugi, tuż za Jakubem Jandą. 29 stycznia na Wielkiej Krokwi zwyciężył ex aequo z Roarem Ljøkelsøyem. Następnego dnia ponownie wygrał. W dwóch kolejnych konkursach, które odbyły się w Sapporo, nie wystartował. 11 lutego podczas próby przedolimpijskiej na skoczni w Pragelato był dziewiąty, dwa miejsca za Kamilem Stochem.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 11. miejsce

• W sezonie 2004/2005 wiślanin zajął 11. lokatę. W pierwszym konkursie, 6 marca w Lahti uplasował się na siódmej pozycji (125 m i 122 m). Następnie w Kuopio razem z Jakubem Jandą stanął na podium, notując trzecie miejsce. W Lillehammer zajął 22. pozycję, skacząc 125,0 i 114,0 metrów. W ostatnim konkursie w Oslo, uzyskując 117,5 i 118,5 metra, uplasował się na 19. miejscu. Zakończył Turniej, mając na koncie 976,9 punktu.

19 marca na Letalnicy Polak uplasował się na piątej pozycji, przegrywając tylko z Mattim Hautamäkim, Andreasem Widhölzlem, Bjørnem Einarem Romørenem i Roarem Ljøkelsøyem. Podczas ostatniego konkursu w sezonie, 20 marca w Planicy Adam Małysz zajął 15. miejsce. Sezon 2004/2005 zakończył na czwartym miejscu, zdobywając łącznie 1201 punktów do klasyfikacji Pucharu Świata.

[edytuj] 2005/2006

[edytuj] Igrzyska olimpijskie – 7. i 14. miejsce

Niepowodzeniem zakończył się start Adama Małysza w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Turynie na skoczniach w Pragelato. W pierwszym konkursie na średniej skoczni Polak zajął 7. miejsce. Do medalu zabrakło niewiele – dość powiedzieć, że mistrz olimpijski, Norweg Lars Bystøl, w dwóch seriach przeskoczył Małysza zaledwie o metr (101,5 i 103,5 metra przy 101,5 i 102,5 metra Adama). Dawało to nadzieje na walkę o medal w konkursie na dużej skoczni. Niestety, tam Polak spisał się dużo gorzej. Zajął dopiero 14. miejsce, do zwycięzcy, Thomasa Morgensterna tracąc prawie 55 punktów. Strata do brązowego medalisty wyniosła 28 punktów.

[edytuj] Puchar Świata – 9. miejsce

Pierwszy konkurs Pucharu Świata w sezonie 2005/2006 miał odbyć się 25 listopada w Kuusamo, jednak z powodu silnego wiatru zawody były kilkakrotnie przekładane. W efekcie 26 listopada odbyły się dwa konkursy. W pierwszym z nich Adam Małysz zajął siódme miejsce, a w drugim był piąty. 3 grudnia na skoczni w Lillehammer był dziesiąty. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na piątej lokacie. 10 grudnia na dużej skoczni w Harrachovie skoczek z Wisły zajął ósmą lokatę. Dzień później był 7. Tydzień później w zawodach na skoczni Gross-Titlis w Engelbergu uplasował się na 13. miejscu.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 35. miejsce

• W sezonie 2005/2006 Adam Małysz wystąpił tylko w dwóch pierwszych konkursach Turnieju Czterech Skoczni. Po startach w konkursach w Oberstdorfie (13. miejsce) i w Garmisch-Partenkirchen (21. miejsce) ówczesny trener reprezentacji – Heinz Kuttin postanowił przygotować go do zawodów Pucharu Świata w Zakopanem i do konkursów podczas olimpiady w Turynie. W efekcie Adam Małysz zajął 35. miejsce w końcowej klasyfikacji 54. Turnieju Czterech Skoczni.

28 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem "Orzeł z Wisły" zajął czwarte miejsce, przegrywając tylko z Mattim Hautamäkim, Tami Kiuru i Janne Ahonenem. Na następny dzień w konkursie na tej samej skoczni był 14. Tydzień później odbyły się dwa konkursy w Sapporo, w których, już niejako tradycyjnie, Polak nie wystartował.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 5. miejsce

• W sezonie 2005/2006 "Orzeł z Wisły" uplasował się na piątej pozycji w Turnieju Skandynawskim. 5 marca na skoczni Salpausselkä w Lahti był szósty. Dwa dni później w Kuopio zajął pierwsze w sezonie miejsce na podium, był trzeci, tuż za Andreasem Küttelem i Thomasem Morgensternem. 10 marca na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer był 11. Dwa dni później na Holmenkollbakken w stolicy Norwegii Adam Małysz zwyciężył, czyniąc to czwarty raz w karierze na tej skoczni. W owym konkursie skoczył w pierwszej serii 130,5 metra, a w drugiej – 124,5. W całym Turnieju zdobył 1068,7 punktu i tracił do czwartego, Andreasa Koflera 0,1 punktu.

18 marca na Letalnicy w Planicy zajął szóstą lokatę. Dzień później w ostatnim konkursie sezonu był ósmy. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata w sezonie 2005/2006 Adam Małysz zajął dziewiąte miejsce, zdobywając łącznie 634 punkty.

[edytuj] 2006/2007

[edytuj] Mistrzostwa świata – 1. i 4. miejsce

W 2007 r. na mistrzostwach świata w Sapporo zdobył złoty medal na skoczni K-90 z przewagą 21,5 pkt. nad drugim Simonem Ammannen. Tym samym Małysz stał się najbardziej utytułowanym skoczkiem w historii mistrzostw (4 złote medale i jeden srebrny). Poza tym, nigdy wcześniej zwycięzcy od wicemistrza nie dzieliła tak znaczna różnica punktowa. W drugim z konkursów o mistrzostwo świata Małysz zajął czwarte miejsce.

[edytuj] Puchar Świata – 1. miejsce

Sezon 2006/2007 Adam Małysz rozpoczął od 34. pozycji na skoczni w Kuusamo 24 listopada. Konkurs rozgrywany był jednak w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Z czołowej piętnastki PŚ sezonu 2005/2006 do finałowej serii konkursu w Kuusamo awansował tylko Thomas Morgenstern i Matti Hautamäki. 2 grudnia w Lillehammer Adam Małysz uplasował się na piętnastym miejscu, lecz w pierwszej serii upadł. Następnego dnia na tej samej skoczni stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Gregorem Schlierenzauerem i Andersem Jacobsenem. Podobnie 16 grudnia w Engelbergu.

Dzień później na tej samej skoczni skoczek z Wisły został sklasyfikowany na szóstej pozycji.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 7. miejsce

• W sezonie 2006/2007 zajął siódme miejsce w Turnieju Czterech Skoczni. 30 grudnia 2006 podczas pierwszego z turniejowych konkursów na Schattenbergschanze w Oberstdorfie zajął trzecie miejsce z notą 280,3 punktów (132 m i 134 m). Przegrał wówczas tylko z Gregorem Schlierenzauerem i Andreasem Küttelem. 1 stycznia 2007 podczas konkursu na skoczni w Garmisch-Partenkirchen zajął 12. miejsce z notą 123,9 punktów (120,5 m, druga seria skoków została odwołana). 4 stycznia 2007 na Bergisel w Innsbrucku został sklasyfikowany na szóstej pozycji z notą 249,9 punktów (124 m i 126,5 m). 6 stycznia w ostatnim spośród czterech konkursów Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen był ósmy, bezpośrednio wyprzedzając Kamila Stocha. Adam Małysz uzyskał wówczas 252,4 punktów po skokach na 129,5 i 133,5 metra. W łącznej klasyfikacji zdobył 906,5 punktów, o 55,4 mniej od Andersa Jacobsena.

13 stycznia zajął ósme miejsce na mamuciej skoczni w Vikersund. 20 stycznia podczas konkursu na Wielkiej Krokwi w Zakopanem zajął piąte miejsce, przegrywając tylko z Rokiem Urbancem, Roarem Ljøkelsøyem, Mattim Hautamäkim i Tomem Hilde. Tydzień później na skoczni Oberstdorfie wygrał pierwsze zawody w sezonie. Było to jego 30. zwycięstwo w konkursach Pucharu Świata. Następnego dnia na tej samej skoczni był czwarty. 3 i 4 lutego w Titisee-Neustadt skoczek z Wisły dwukrotnie triumfował. 7 lutego na skoczni w Klingenthal zajął trzecią lokatę, przegrywając jedynie ze Schlierenzauerem i Ammannem. Trzy dni później na skoczni w Willingen uplasował się na siódmym miejscu.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 1. miejsce

• W sezonie 2006/2007 Adam Małysz po raz trzeci w karierze wygrał Turniej Nordycki. Uczynił to jako pierwszy skoczek w historii. 11 marca podczas konkursu w Lahti odniósł swoje 33 zwycięstwo w konkursach Pucharu Świata, tym samym zrównując się z zajmującym drugie miejsce na liście wszech czasów – Niemcem Jensem Weißflogiem. Dwa dni później na Puijo w Kuopio ponownie odniósł zwycięstwo. 17 marca na Holmenkollbakken w Oslo po raz piąty w karierze wygrał zawody Pucharu Świata. Dzięki temu awansował na pierwszą pozycję w klasyfikacji Pucharu Świata. W drugim konkursie na tej samej skoczni zajął 54. miejsce, jednak oddał skok w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Wylądował na 89 metrze, broniąc się przed upadkiem. Tym samym utracił prowadzenie w Pucharze Świata na rzecz Andersa Jacobsena. W klasyfikacji generalnej turnieju zgromadził 822,4 punktów, o 2,1 więcej od drugiego w klasyfikacji Andreasa Koflera.

Podczas ostatniego weekendu w sezonie na Letalnicy w Planicy (23-25 marca) Adam Małysz wygrał wszystkie trzy konkursy. Pierwszy raz w karierze wygrał na tej skoczni. Ponadto pierwszy raz wygrał trzy konkursy Pucharu Świata w przeciągu jednego weekendu. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata wygrał z łączną ilością punktów – 1453, wyprzedzając drugiego Andersa Jacobsena o 134 punkty. Tym samym Adam Małysz jako drugi skoczek w historii, po Matti Nykänenie czwarty raz sięgnął po Kryształową Kulę.

[edytuj] 2007/2008

[edytuj] Puchar Świata – 12. miejsce

Sezon 2007/2008 Pucharu Świata w skokach narciarskich Małysz rozpoczął od 16. miejsca w konkursie rozegranym 1 grudnia 2007 roku w fińskim Kuusamo. W konkursach rozgrywanych 8-9 grudnia w Trondheim zajął odpowiednio siódme i ósme miejsce. 13 grudnia na skoczni Alpenarena HS98 w Villach zajął 10 miejsce. 14 grudnia był dziewiąty, skacząc na odległość 91 i 90 metrów. W przedświątecznych konkursach w Engelbergu – 22 i 23 grudnia zajął 10. i 13. miejsce.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce

• W pierwszym konkursie w Oberstdorfie na Schattenbergschanze Małysz zajął 17. miejsce. W noworocznym konkursie na nowo wybudowanej skoczni w Garmisch-Partenkirchen był piąty. Z powodu silnego wiatru zawody w Innsbrucku nie odbyły się, ale zostały przeprowadzone w Bischofshofen, w których Małysz zajął dziewiąte miejsce. W ostatnim konkursie Małysz był szósty. Turniej Czterech Skoczni zakończył na czwartej pozycji.

Tydzień po ostatnich zawodach Turnieju Czterech Skoczni, w konkursie w Predazzo, po nieudanym skoku, zajął 46. miejsce. Dzień później na tej samej skoczni również nie awansował do drugiej serii zawodów, zajmując 40. miejsce po skoku na odległość 111,5 m. Tydzień później na mamuciej skoczni w Harrachovie Małysz skoczył 130 m. Zawody zostały jednak anulowane z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. Następnego dnia Małysz po raz kolejny nie zakwalifikował się do finałowej serii. Został sklasyfikowany na 36. miejscu. W kolejny weekend zawody odbywały się na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Piątkowy konkurs Małysz ukończył na 11. miejscu, niedzielny przeniesiony z soboty na 4. Następne zawody w japońskim Sapporo Małysz opuścił. Do rywalizacji w Pucharze Świata Małysz powrócił 8 lutego w Libercu, gdzie zajął 7. miejsce. Dzień później był dziewiąty. Podczas kolejnego konkursu rozegranego 17 lutego w Willingen Małysz zajął 11. miejsce.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 8. miejsce

• W sezonie 2007/2008 Adam Małysz zajął ósme miejsce w tymże turnieju, łącznie gromadząc 820.2 pkt. W Kuopio zajął siódme i dwunaste miejsce, w Lillehammer, oraz Oslo był jedenasty.

Sezon zakończył się dla Polaka dziewiątym i dwunastym miejscem na skoczni mamuciej w Planicy. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zajął on 12. miejsce.

[edytuj] 2008/2009

[edytuj] Mistrzostwa świata – 22. i 12. miejsce

Na mistrzostwach rozgrywanych w czeskim Libercu Adamowi Małyszowi nie udało się obronić tytułu sprzed dwóch lat. 21 lutego na skoczni normalnej po skokach na 96 i 89.5 metra zajął 22. miejsce. 6 dni później na skoczni K-120, polski skoczek w jednoseryjnym konkursie uzyskał 127 metrów i został sklasyfikowany na 12. pozycji.

W konkursie drużynowym reprezentacja Polski w składzie: Adam Małysz, Stefan Hula, Kamil Stoch i Łukasz Rutkowski zajęła czwarte miejsce, przegrywając o 9,2 punktu ze skoczkami japońskimi (3. miejsce).

[edytuj] Puchar Świata – 13. miejsce

Sezon 2008/2009 rozpoczął 14. miejscem w Kuusamo (29 listopada). W następnym weekendzie (6 – 7 grudnia) w norweskim Trondheim zajął odpowiednio 25. i 27. miejsce. Słabe wyniki uzyskiwane przez niego zdecydowały o wycofaniu go z kolejnych zawodów (13 – 14 grudnia) we włoskim Pragelato. Do rywalizacji Małysz powrócił na przedświąteczne konkursy w szwajcarskim Engelbergu (20 – 21 grudnia). W pierszym konkursie był 21. a w drugie zawody ukończył na 18. miejscu.

[edytuj] Turniej Czterech Skoczni – 33. miejsce

• W pierwszym konkursie niemiecko-austriackich zawodów wiślanin zajął 27. miejsce. Do drugiej serii konkursu w Oberstdorfie wszedł jako tzw. lucky loser, przegrywając swój pojedynek z Romanem Koudelką. W Garmisch-Partenkirchen odnotował jeden z najgorszych wyników w historii swoich występów w Turnieju. Nie zdołał awansować do drugiej serii i ostatecznie został sklasyfikowany na 37. miejscu. Trzeci konkurs rozgrywany w Innsbrucku Adam ukończył na 15. miejscu. Po zawodach w stolicy Tyrolu, sam wycofał się z TCS i nie wystąpił w Bischofshofen.

Adam nie wziął także udziału w konkursach lotach narciarskich w austriackim Bad Mitterndorf (10 – 11 stycznia). Skoczek zwrócił się o pomoc do swojego byłego szkoleniowca, Hannu Lepistoe. W kolejnych konkursach na w Zakopanem (16 – 17 stycznia) Małysz zajął odpowiednio 8. i 12. miejsce. Podczas próby przedolimpijskiej w kanadyjskim Whistler (24 – 25 stycznia) Małysz powtórzył swój dotychczasowy najlepszy wynik w sezonie (8. miejsce w Zakopanem) i otrzymał tytuł "Man of the Day". W drugim konkursie oddał dwa bardzo dobre skoki i uplasował się na 4. pozycji ponownie otrzymując tytuł zawodnika dnia. Następne konkursy w japońskim Sapporo (31 stycznia – 1 lutego) Małysz opuścił. 8 lutego polski skoczek w dość loteryjnym konkursie w Willingen zajął 27. miejsce. Trzy dni później, w Klingenthal, był 9. W kolejnych zawodach na mamuciej skoczni w Oberstdorfie (14 lutego) nie wystartował.

[edytuj] Turniej Skandynawski – 5. miejsce

• W pierwszym konkursie turnieju, na normalnej skoczni w Lahti, skoczek z Wisły uplasował się na 24. pozycji. Dwa dni później, 10 marca Adam Małysz podczas swego 300. startu w Pucharze Świata zajął 3. miejsce w fińskim Kuopio. Było to jego pierwsze podium w zawodach Pucharu Świata od blisko dwóch lat. W kolejnych zawodach w norweskim Lillehammer był czwarty. 15 marca na mamuciej skoczni w Vikersund, skokami na odległość 186 i 190 metrów wywalczył 8. miejsce.

20 marca, w Planicy, polski skoczek w jednoseryjnym konkursie lotów zajął 2. miejsce. Dzień później ze Stefanem Hulą, Łukaszem Rutkowskim i Kamilem Stochem w drużynie zajęli 2. miejsce. Wygrali Norwegowie. W ostatnim konkursie sezonu, 22 marca zajął 2. miejsce, przegrywając w finale z Harrim Ollim. Zdobył także tytuł Man of the Year, przyznawany za zdobycie największej ilości tytułów Man of the Day w sezonie.

[edytuj] Klasyfikacje wszech czasów

Adam Małysz jest na pierwszej pozycji w klasyfikacji wszech czasów mistrzostw świata, jeśli nie uwzględnić medali z konkursów drużynowych oraz medali z igrzysk olimpijskich. Do 1980 r. każdy medalista igrzysk olimpijskich zostawał automatycznie medalistą mistrzostw świata.

W historii MŚ, łącznie z medalami z igrzysk, lepszy od niego jest m.in. Norweg Birger Ruud. Zdobył on w latach 1931-1939 pięć złotych i dwa srebrne medale. Trzy z nich (dwa złote i jeden srebrny) wywalczył na ZIO. O jeden brązowy medal wyprzedzają Polaka fiński skoczek Matti Nykänen oraz Niemiec Jens Weißflog.

[edytuj] Statystyki

[edytuj] Igrzyska Olimpijskie

[edytuj] Indywidualnie

1998 Nagano/Hakuba	–	51. miejsce (K-90), 52. miejsce (K-120)
2002 Salt Lake City/Park City	–	brązowy medal (K-90), srebrny medal (K-120)
2006 Turyn/Pragelato	–	7. miejsce (K-95), 14. miejsce(K-125)

[edytuj] Drużynowo

1998 Nagano/Hakuba	–	8. miejsce[16]
2002 Salt Lake City/Park City	–	6. miejsce[17]
2006 Turyn/Pragelato	–	5. miejsce[18]

[edytuj] Starty A. Małysza na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
51.	11 lutego	1998	Hakuba	Olimpijska	K-90	HS-98	indywid.	69,5 m	—	70,5 pkt	164,0 pkt	Jani Soininen
52.	15 lutego	1998	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	indywid.	97,0 m	—	71,1 pkt	201,2 pkt	Kazuyoshi Funaki
8.	17 lutego	1998	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	druż.[16]	109,0 m	108,5 m	684,2 pkt (190,0 pkt)	248,8 pkt	Japonia
3.	10 lutego	2002	Park City	Utah Olympic Park	K-90	HS-100	indywid.	98,5 m	98,0 m	263,0 pkt	6,0 pkt	Simon Ammann
2.	13 lutego	2002	Park City	Utah Olympic Park	K-120	HS-134	indywid.	131,0 m	128,0 m	269,7 pkt	11,7 pkt	Simon Ammann
6.	18 lutego	2002	Park City	Utah Olympic Park	K-120	HS-134	druż.[17]	128,5 m	124,0 m	848,1 pkt (249,8 pkt)	126,0 pkt	Niemcy
7.	12 lutego	2006	Pragelato	Trampolino a Monte	K-95	HS-106	indywid.	101,5 m	102,5 m	261,0 pkt	5,5 pkt	Lars Bystøl
14.	18 lutego	2006	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	indywid.	123,0 m	123,5 m	222,7 pkt	32,7 pkt	Thomas Morgenstern
5.	20 lutego	2006	Pragelato	Trampolino a Monte	K-125	HS-140	druż.[18]	128,0 m	129,5 m	894,4 pkt (245,5 pkt)	89,6 pkt	Austria

[edytuj] Mistrzostwa świata w skokach narciarskich

[edytuj] Indywidualnie

1995 Thunder Bay	–	10. miejsce (K-90), 11. miejsce (K-120)
1997 Trondheim	–	14. miejsce (K-90), 36. miejsce (K-120)
1999 Ramsau	–	37. miejsce (K-120), 27. miejsce (K-90)
2001 Lahti	–	srebrny medal (K-116), złoty medal (K-90)
2003 Val di Fiemme/Predazzo	–	złoty medal (K-120), złoty medal (K-95)
2005 Oberstdorf	–	6. miejsce (K-90), 11. miejsce (K-120)
2007 Sapporo	–	4. miejsce (K-120), złoty medal (K-90)
2009 Liberec	–	22. miejsce (K-90), 12. miejsce (K-120)

[edytuj] Drużynowo

1997 Trondheim	–	10. miejsce[19]
1999 Ramsau	–	9. miejsce[20]
2001 Lahti	–	8. miejsce (K-116)[21], 5. miejsce (K-90)[22]
2003 Val di Fiemme/Predazzo	–	7. miejsce[23]
2005 Oberstdorf	–	6. miejsce (K-90)[24], 9. miejsce (K-120)[25]
2007 Sapporo	–	5. miejsce[26]
2009 Liberec	–	4. miejsce[27]

[edytuj] Starty A. Małysza na mistrzostwach świata – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Nota	Strata	Zwycięzca
10.	12 marca	1995	Thunder Bay	Normal Thunder	K-90	b.d.	indywid.	85,0 m	88,5 m	217,5 pkt	48,5 pkt	Takanobu Okabe
11.	18 marca	1995	Thunder Bay	Big Thunder	K-120	HS-134	indywid.	108,0 m	115,5 m	201,3 pkt	71,3 pkt	Tommy Ingebrigtsen
14.	22 lutego	1997	Trondheim	Granåsen	K-90	HS-99	indywid.	91,0 m	95,5 m	246,0 pkt	17,5 pkt	Janne Ahonen
10.	27 lutego	1997	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	druż.[19]	106,5 m	105,5 m	641,6 pkt (179,6 pkt)	313,7 pkt	Finlandia
36.	1 marca	1997	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	indywid.	101,0 m	—	80,3 pkt	171,8 pkt	Masahiko Harada
37.	21 lutego	1999	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	HS-140	indywid.	95,0 m	—	66,0 pkt	197,4 pkt	Martin Schmitt
9.	23 lutego	1999	Bischofshofen	Paul-Ausserleitner-Schanze	K-120	HS-140	druż.[20]	105,5 m	102,5 m	549,2 pkt (166,5 pkt)	439,7 pkt	Niemcy
27.	26 lutego	1999	Ramsau	Mattenschanze	K-90	HS-98	indywid.	89,5 m	81,5 m	209,5 pkt	45,5 pkt	Kazuyoshi Funaki
2.	19 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	indywid.	126,0 m	128,5 m	273,5 pkt	2,8 pkt	Martin Schmitt
1.	23 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-98	indywid.	89,5 m	98,0 m	246,0 pkt	-	-
8.	24 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	druż.[21]	120,5 m	122,5 m	659,8 pkt (249,8 pkt)	280,0 pkt	Niemcy
5.	25 lutego	2001	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-98	druż.[22]	93,0 m	95,5 m	849,5 pkt (250,0 pkt)	104,0 pkt	Austria
1.	22 lutego	2003	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	indywid.	134,0 m	136,0 m	289,0 pkt	-	-
7.	23 lutego	2003	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	druż.[23]	133,5 m	134,0 m	898,4 pkt (284,0 pkt)	148,2 pkt	Finlandia
1.	28 lutego	2003	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-95	HS-106	indywid.	104,0 m	107,5 m	279,0 pkt	-	-
6.	19 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-90	HS-100	indywid.	94,5 m	93,0 m	246,0 pkt	10,0 pkt	Rok Benkovič
6.	20 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-90	HS-100	druż.[24]	95,0 m	91,0 m	859,0 pkt (243,0 pkt)	111,5 pkt	Austria
11.	25 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	indywid.	138,5 m	129,0 m	280,5 pkt	32,7 pkt	Janne Ahonen
9.	26 lutego	2005	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	druż.[25]	136,5 m	—[28]	449,7 pkt (145,2 pkt)	687,6 pkt	Austria
4.	24 lutego	2007	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	indywid.	123,0 m	133,0 m	258,3 pkt	7,8 pkt	Simon Ammann
5.	25 lutego	2007	Sapporo	Ōkurayama	K-120	HS-134	druż.[26]	133,5 m	131,5 m	857,2 pkt (275,5 pkt)	143,0 pkt	Austria
1.	3 marca	2007	Sapporo	Miyanomori	K-90	HS-98	indywid.	102,0 m	99,5 m	277,0 pkt	-	-
22.	21 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-90	HS-100	indywid.	96,0 m	89,5 m	237,5 pkt	44,5 pkt	Wolfgang Loitzl
12.	27 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	indywid.	127,0 m	-[29]	127,6 pkt	13,7 pkt	Andreas Küttel
4.	28 lutego	2009	Liberec	Ještěd	K-120	HS-134	druż.[27]	121,0 m	123,5 m	972,1 pkt (238,6 pkt)	62,2 pkt	Austria

[edytuj] Mistrzostwa świata w lotach narciarskich

[edytuj] Indywidualnie

1996 Tauplitz/Bad Mitterndorf	–	14. miejsce
2000 Vikersund	–	16. miejsce
2002 Harrachov	–	18. miejsce
2004 Planica	–	11. miejsce
2006 Tauplitz/Bad Mitterndorf	–	20. miejsce
2008 Oberstdorf	–	9. miejsce

[edytuj] Drużynowo

2004 Planica	–	8. miejsce[30]
2006 Tauplitz/Bad Mitterndorf	–	9. miejsce[18]
2008 Oberstdorf	–	10. miejsce[31]

[edytuj] Starty A. Małysza na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo

Miejsce	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Konkurs	Skok 1	Skok 2	Skok 3	Skok 4	Nota	Strata	Zwycięzca
14.	10-11 lutego	1996	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	HS-203	indywid.	175,0 m	168,0 m	174,0 m	176,0 m	650,6 pkt	87,5 pkt	Andreas Goldberger
16.	12-14 lutego	2000	Vikersund	Vikersundbakken	K-185	HS-207	indywid.	142,0 m	155,5 m	156,5 m	—[32]	399,3 pkt	137,5 pkt	Sven Hannawald
18.	9-10 marca	2002	Harrachov	Čerťák	K-185	HS-205	indywid.	184,0 m	142,0 m	—[33]	—[32]	291,7 pkt	104,6 pkt	Sven Hannawald
11.	20-21 lutego	2004	Planica	Velikanka	K-185	HS-215	indywid.	187,5 m	215,5 m	203,5 m	196,5 m	777,1 pkt	55,0 pkt	Roar Ljøkelsøy
8.	22 lutego	2004	Planica	Velikanka	K-185	HS-215	druż.[30]	207,5 m		200,5 m		1386,8 pkt (396,6 pkt)	325,0 pkt	Norwegia
20.	13-14 stycznia	2006	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	HS-203	indywid.	177,5 m	163,0 m	171,5 m	181,5 m	636,2 pkt	151,8 pkt	Roar Ljøkelsøy
9.	15 stycznia	2006	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	HS-203	druż.[18]	163,0 m		—[28]		453,7 pkt (145,1 pkt)	1044,2 pkt	Norwegia
9.	22-23 lutego	2008	Oberstdorf	Im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	indywid.	207,5 m	211,5 m	192,5 m	196,0 m	778,0 pkt	57,4 pkt	Gregor Schlierenzauer
10.	24 lutego	2008	Oberstdorf	Im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	druż.[31]	199,0 m		—[28]		573,8 pkt (190,8 pkt)	979,5 pkt	Austria

[edytuj] Puchar Świata

Adam Małysz, który w sumie zdobył 38 wygranych w Pucharze Świata, jest jednym z dwóch skoczków narciarskich w historii (obok Mattiego Nykänena – 46 wygranych konkursów), który czterokrotnie zwyciężył w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

Sezon	Miejsce
1994/1995	51
1995/1996	7
1996/1997	10
1997/1998	57
1998/1999	46
1999/2000	28
2000/2001	1
2001/2002	1
2002/2003	1
2003/2004	12
2004/2005	4
2005/2006	9
2006/2007	1
2007/2008	12
2008/2009	13

[edytuj] Zwycięstwa w konkursach

Małysz mając na koncie 38 zwycięstw jest drugim zawodnikiem w historii pod względem liczby zwycięstw w konkursach Pucharu Świata, za Matti Nykänenem (46 triumfów). Jako jedyny skoczek narciarski pięć razy wygrał zawody Pucharu Świata na skoczni Holmenkollbakken w Oslo. Nikt poza Małyszem nie zwyciężył trzykrotnie w jednym roku na mamuciej skoczni w słoweńskiej Planicy.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Przypisy
1.	17 marca	1996	Oslo	Holmenkollbakken	K-110	HS-128	106,5 m	121,5 m	249,4 pkt	–
2.	18 stycznia	1997	Sapporo	Miyanomori	K-90	HS-98	89,5 m	93,0 m	239,0 pkt	–
3.	26 stycznia	1997	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	121,0 m	125,5 m	246,7 pkt	–
4.	4 stycznia	2001	Innsbruck	Bergisel	K-108	b.d.	111,5 m	118,5 m	259,2 pkt	* TCS 2000/2001
5.	6 stycznia	2001	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K-120	b.d.	127,0 m	134,0 m	274,8 pkt	* TCS 2000/2001
6.	13 stycznia	2001	Harrachov	Čertak	K-185	HS-205	206,5 m	194,5 m	392,7 pkt	* Loty 2000/2001
7.	14 stycznia	2001	Harrachov	Čertak	K-185	HS-205	212,0 m	194,5 m	397,8 pkt	* Loty 2000/2001
8.	20 stycznia	2001	Park City	Utah Olimpic Park	K-120	HS-134	129,5 m	133,5 m	276,4 pkt	–
9.	27 stycznia	2001	Sapporo	Okurayama	K-120	HS-134	132,5 m	133,5 m	282,3 pkt	–
10.	28 stycznia	2001	Sapporo	Okurayama	K-120	HS-134	132,5 m	136,0 m	283,8 pkt	–
11.	4 lutego	2001	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-120	HS-145	142,5 m	142,5 m	316,0 pkt	–
12.	7 marca	2001	Falun	Lugnets	K-115	HS-124	119,5 m	124,0 m	259,8 pkt	* T. Nordycki 2001
13.	9 marca	2001	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	116,0 m	138,5 m	254,6 pkt	* T. Nordycki 2001
14.	11 marca	2001	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	124,5 m	-	134,1 pkt	* T. Nordycki 2001
15.	23 listopada	2001	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	123,5 m	126,5 m	254,0 pkt	–
16.	1 grudnia	2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-120	HS-142	138,5 m	136,0 m	297,6 pkt	–
17.	8 grudnia	2001	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	99,5 m	98,0 m	271,5 pkt	–
18.	16 grudnia	2001	Engelberg	Großtitlisschanze	K-120	HS-137	132,0 m	134,5 m	281,7 pkt	–
19.	21 grudnia	2001	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	131,0 m	130,0 m	272,8 pkt	–
20.	22 grudnia	2001	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K-120	HS-134	132,0 m	132,5 m	282,1 pkt	–
21.	20 stycznia	2002	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	131,0 m	123,5 m	262,1 pkt	–
22.	9 marca	2003	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	124,5 m	-	133,6 pkt	* T. Nordycki 2003
23.	14 marca	2003	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	122,0 m	128,0 m	267,4 pkt	* T. Nordycki 2003
24.	15 marca	2003	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	129,5 m	132,0 m	289,6 pkt	* T. Nordycki 2003
25.	11 grudnia	2004	Harrachov	Čertak K125	K-125	HS-142	143,0 m	136,0 m	284,2 pkt	–
26.	16 stycznia	2005	Bad Mitterndorf	Kulm	K-185	HS-200	207,0 m	209,5 m	412,3 pkt	* Loty 2004/2005
27.	29 stycznia	2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	129,5 m	131,0 m	268,9 pkt	* Wspólnie z Roarem Ljøkelsøyem
28.	30 stycznia	2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K-120	HS-134	132,0 m	132,0 m	278,2 pkt	–
29.	12 marca	2006	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	130,5 m	124,5 m	279,0 pkt	* T. Nordycki 2006
30.	27 stycznia	2007	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K-120	HS-137	132,5 m	137,0 m	283,1 pkt	–
31.	3 lutego	2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	138,5 m	145,0 m	293,8 pkt	–
32.	4 lutego	2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-125	HS-142	129,5 m	134,5 m	257,7 pkt	–
33.	11 marca	2007	Lahti	Salpausselkä	K-116	HS-130	125,0 m	128,0 m	265,8 pkt	* T. Nordycki 2007
34.	13 marca	2007	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	125,0 m	115,0 m	229,0 pkt	* T. Nordycki 2007
35.	17 marca	2007	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	131,0 m	122,0 m	272,9 pkt	* T. Nordycki 2007
36.	23 marca	2007	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	208,5 m	221,5 m	423,5 pkt	* Loty 2006/2007
37.	24 marca	2007	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	210,5 m	217,5 m	419,6 pkt	* Loty 2006/2007
38.	25 marca	2007	Planica	Letalnica	K-185	HS-215	220,0 m	-	215,0 pkt	* Loty 2006/2007

[edytuj] Zwycięstwa w konkursach PŚ – noty sędziów

Lp	Data	Miejscowość	Skocznia	K	HS	Skok	Nota A	Nota B	Nota C	Nota D	Nota E	Nota (skok)	Nota (styl)	Nota łączna	Nota końcowa
1.	17 marca 1996	Oslo	Holmenkollbakken	K110	b.d.	106,5 m	18,5	19,0	18,5	19,0	19,0	53,7 pkt	56,5 pkt	110,2 pkt	249,4 pkt
						121,5 m	19,0	19,5	19,5	19,5	19,5	80,7 pkt	58,5 pkt	139,2 pkt
2.	18 stycznia 1997	Sapporo	Miyanomori	K90	HS98	89,5 m	18,5	19,0	19,0	19,0	19,0	59,0 pkt	57,0 pkt	116,0 pkt	239,0 pkt
						93,0 m	18,5	19,0	19,0	19,5	19,0	66,0 pkt	57,0 pkt	123,0 pkt
3.	26 stycznia 1997	Hakuba	Olimpijska	K120	HS131	121,0 m	19,0	19,0	18,5	19,5	19,5	61,8 pkt	56,5 pkt	118,3 pkt	246,7 pkt
						125,5 m	19,5	19,5	19,0	20,0	19,5	69,9 pkt	58,5 pkt	128,4 pkt
4.	4 stycznia 2001	Innsbruck	Bergisel	K108	b.d.	111,5 m	18,5	19,0	18,5	18,5	18,5	66,3 pkt	55,5 pkt	121,8 pkt	259,2 pkt
						118,5 m	19,5	20,0	19,5	19,5	19,5	78,9 pkt	58,5 pkt	137,4 pkt
5.	6 stycznia 2001	Bischofshofen	im. Paula Ausserleitnera	K120	b.d.	127,0 m	19,5	19,5	19,0	19,5	20,0	72,6 pkt	58,5 pkt	131,1 pkt	274,8 pkt
						134,0 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,5	85,2 pkt	58,5 pkt	143,7 pkt
6.	13 stycznia 2001	Harrachov	Čerťák	K185	HS205	206,5 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,0	145,8 pkt	58,5 pkt	204,3 pkt	392,7 pkt
						194,5 m	18,5	19,0	19,0	19,0	19,5	131,4 pkt	57,0 pkt	188,4 pkt
7.	14 stycznia 2001	Harrachov	Čerťák	K185	HS205	212,0 m	19,0	18,5	18,5	19,5	19,0	152,4 pkt	56,5 pkt	208,9 pkt	397,8 pkt
						194,5 m	19,5	18,5	19,0	19,5	19,0	131,4 pkt	57,5 pkt	188,9 pkt
8.	20 stycznia 2001	Park City	Utah Olimpic Park	K120	HS134	129,5 m	18,5	19,0	19,5	19,5	19,0	77,1 pkt	57,5 pkt	134,6 pkt	276,4 pkt
						133,5 m	19,0	19,5	19,0	20,0	19,0	84,3 pkt	57,5 pkt	141,8 pkt
9.	27 stycznia 2001	Sapporo	Ōkurayama	K120	HS134	132,5 m	19,0	19,0	19,0	19,0	18,0	82,5 pkt	57,0 pkt	139,5 pkt	282,3 pkt
						133,5 m	20,0	19,5	19,5	19,5	19,5	84,3 pkt	58,5 pkt	142,8 pkt
10.	28 stycznia 2001	Sapporo	Ōkurayama	K120	HS134	132,5 m	18,0	18,5	18,5	18,5	18,5	82,5 pkt	55,5 pkt	138,0 pkt	283,8 pkt
						136,0 m	19,0	20,0	19,0	19,0	19,0	88,8 pkt	57,0 pkt	145,8 pkt
11.	4 lutego 2001	Willingen	Mühlenkopfschanze	K120	HS145	142,5 m	19,0	19,0	19,0	18,5	19,0	100,5 pkt	57,0 pkt	157,5 pkt	316,0 pkt
						142,5 m	20,0	19,5	19,0	18,0	19,5	100,5 pkt	58,0 pkt	158,5 pkt
12.	7 marca 2001	Falun	Lugnet	K115	HS124	119,5 m	19,0	19,0	19,0	19,0	19,5	68,1 pkt	57,0 pkt	125,1 pkt	259,8 pkt
						124,0 m	19,0	19,5	19,5	19,5	19,5	76,2 pkt	58,5 pkt	134,7 pkt
13.	9 marca 2001	Trondheim	Granåsen	K120	HS131	116,0 m	18,0	18,0	18,0	18,5	17,5	52,8 pkt	54,0 pkt	106,8 pkt	254,6 pkt
						138,5 m	19,0	17,0	19,0	18,5	16,5	93,3 pkt	54,5 pkt	147,8 pkt
14.	11 marca 2001	Oslo	Holmenkollbakken	K115	HS128	124,5 m	18,0	18,0	19,5	19,5	19,5	77,1 pkt	57,0 pkt	134,1 pkt	134,1 pkt
						-	-	-	-	-	-	-	-	-
15.	23 listopada 2001	Kuopio	Puijo	K120	HS127	123,5 m	19,5	19,5	19,0	19,0	19,0	66,3 pkt	57,5 pkt	123,8 pkt	254,0 pkt
						126,5 m	20,0	19,5	19,5	19,5	19,5	71,7 pkt	58,5 pkt	130,2 pkt
16.	1 grudnia 2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K120	HS142	138,5 m	19,5	19,0	18,5	19,0	19,0	93,3 pkt	57,0 pkt	150,3 pkt	297,6 pkt
						136,0 m	20,0	19,0	19,5	19,5	19,5	88,8 pkt	58,5 pkt	147,3 pkt
17.	8 grudnia 2001	Villach	Alpenarena	K90	HS98	99,5 m	19,0	19,5	19,5	19,0	19,5	79,0 pkt	58,0 pkt	137,0 pkt	271,5 pkt
						98,0 m	19,5	19,5	19,5	19,0	19,5	76,0 pkt	58,5 pkt	134,5 pkt
18.	16 grudnia 2001	Engelberg	Großtitlisschanze	K120	HS137	132,0 m	19,0	19,0	19,0	19,0	18,5	81,6 pkt	57,0 pkt	138,6 pkt	281,7 pkt
						134,5 m	19,0	18,5	19,5	19,0	19,0	86,1 pkt	57,0 pkt	143,1 pkt
19.	21 grudnia 2001	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K120	HS134	131,0 m	19,0	19,0	19,0	19,5	19,0	79,8 pkt	57,0 pkt	136,8 pkt	272,8 pkt
						130,0 m	19,5	19,0	19,0	19,5	19,5	78,0 pkt	58,0 pkt	136,0 pkt
20.	22 grudnia 2001	Predazzo	Trampolino Dal Ben	K120	HS134	132,0 m	19,5	19,5	19,5	19,5	18,5	81,6 pkt	58,5 pkt	140,1 pkt	282,1 pkt
						132,5 m	19,5	20,0	20,0	20,0	19,0	82,5 pkt	59,5 pkt	142,0 pkt
21.	20 stycznia 2002	Zakopane	Wielka Krokiew	K120	HS134	131,0 m	19,0	19,0	19,5	19,5	19,0	79,8 pkt	57,5 pkt	137,3 pkt	262,1 pkt
						123,5 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,5	66,3 pkt	58,5 pkt	124,8 pkt
22.	9 marca 2003	Oslo	Holmenkollbakken	K115	HS128	124,5 m	18,5	19,0	18,5	19,0	19,0	77,1 pkt	56,5 pkt	133,6 pkt	133,6 pkt
						-	-	-	-	-	-	-	-	-
23.	14 marca 2003	Lahti	Salpausselkä	K116	HS130	122,0 m	18,5	19,5	19,0	19,0	19,0	70,8 pkt	57,0 pkt	127,8 pkt	267,4 pkt
						128,0 m	19,0	19,5	19,0	19,5	19,5	81,6 pkt	58,0 pkt	139,6 pkt
24.	15 marca 2003	Lahti	Salpausselkä	K116	HS130	129,5 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,5	84,3 pkt	58,5 pkt	142,8 pkt	289,6 pkt
						132,0 m	20,0	19,0	19,0	19,5	19,5	88,8 pkt	58,0 pkt	146,8 pkt
25.	11 grudnia 2004	Harrachov	Čerťák	K125	HS142	143,0 m	19,0	18,0	17,5	19,5	19,0	92,4 pkt	56,0 pkt	148,4 pkt	284,2 pkt
						136,0 m	18,5	18,5	18,5	19,0	19,0	79,8 pkt	56,0 pkt	135,8 pkt
26.	16 stycznia 2005	Bad Mitterndorf	Kulm	K185	HS200	207,0 m	19,0	19,0	19,5	19,5	19,5	146,4 pkt	58,0 pkt	204,4 pkt	412,3 pkt
						209,5 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,0	149,4 pkt	58,5 pkt	207,9 pkt
27.	29 stycznia 2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K120	HS134	129,5 m	19,5	19,0	19,0	18,5	19,0	77,1 pkt	57,0 pkt	134,1 pkt	268,9 pkt
						131,0 m	18,0	18,5	18,5	18,0	18,5	79,8 pkt	55,0 pkt	134,8 pkt
28.	30 stycznia 2005	Zakopane	Wielka Krokiew	K120	HS134	132,0 m	19,5	19,5	19,5	19,5	19,0	81,6 pkt	58,5 pkt	140,1 pkt	278,2 pkt
						132,0 m	18,5	18,5	19,0	19,0	19,5	81,6 pkt	56,5 pkt	138,1 pkt
29.	12 marca 2006	Oslo	Holmenkollbakken	K115	HS128	132,0 m	19,0	19,5	19,0	18,5	19,0	87,9 pkt	57,0 pkt	144,9 pkt	279,0 pkt
						132,0 m	19,0	19,0	19,5	19,0	19,0	77,1 pkt	57,0 pkt	134,1 pkt
30.	27 stycznia 2007	Oberstdorf	Schattenbergschanze	K120	HS137	132,5 m	18,5	19,0	19,0	19,0	19,0	82,5 pkt	57,0 pkt	139,5 pkt	283,1 pkt
						137,0 m	17,0	18,5	17,5	17,5	18,0	90,6 pkt	53,0 pkt	143,6 pkt
31.	3 lutego 2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K125	HS142	138,5 m	19,5	19,0	19,0	19,5	19,5	84,3 pkt	58,0 pkt	142,3 pkt	293,8 pkt
						145,0 m	18,5	18,5	18,5	18,5	18,5	96,0 pkt	55,5 pkt	151,5 pkt
32.	4 lutego 2007	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K125	HS142	129,5 m	18,5	18,5	18,5	18,5	18,0	68,1 pkt	55,5 pkt	123,6 pkt	257,7 pkt
						134,5 m	19,0	18,5	19,0	19,0	19,0	77,1 pkt	57,0 pkt	134,1 pkt
33.	11 marca 2007	Lahti	Salpausselkä	K116	HS130	125,0 m	17,0	17,5	17,0	18,0	17,0	76,2 pkt	51,5 pkt	127,7 pkt	265,8 pkt
						128,0 m	18,5	18,5	19,0	19,0	19,0	81,6 pkt	56,5 pkt	138,1 pkt
34.	13 marca 2007	Kuopio	Puijo	K120	HS127	125,0 m	18,5	18,5	18,5	18,5	18,0	69,0 pkt	55,5 pkt	124,5 pkt	229,0 pkt
						115,0 m	18,0	17,5	18,0	17,5	18,0	51,0 pkt	53,5 pkt	104,5 pkt
35.	17 marca 2007	Oslo	Holmenkollbakken	K115	HS128	131,0 m	18,0	18,5	18,5	19,0	18,5	88,8 pkt	55,5 pkt	144,3 pkt	272,9 pkt
						122,0 m	18,5	19,0	18,0	18,5	19,0	72,6 pkt	56,0 pkt	128,6 pkt
36.	23 marca 2007	Planica	Letalnica	K185	HS215	208,5 m	18,5	16,5	18,0	18,5	18,5	148,2 pkt	55,0 pkt	203,2 pkt	423,5 pkt
						221,5 m	19,0	18,5	18,5	19,5	19,0	163,8 pkt	56,5 pkt	220,3 pkt
37.	24 marca 2007	Planica	Letalnica	K185	HS215	210,5 m	17,5	18,5	17,5	18,0	18,0	150,6 pkt	53,5 pkt	204,1 pkt	419,6 pkt
						217,5 m	18,5	19,5	19,0	19,0	18,5	159,0 pkt	56,5 pkt	215,5 pkt
38.	25 marca 2007	Planica	Letalnica	K185	HS215	220,0 m	18,5	18,5	16,5	17,5	17,0	162,0 pkt	53,0 pkt	215,0 pkt	215,0 pkt
						-	-	-	-	-	-	-	-	-

[edytuj] Miejsca na podium

Sezon	1. miejsce	2. miejsce	3. miejsce	Razem
1994/1995	-	-	-	-
1995/1996	1	2	1	4
1996/1997	2	1	1	4
1997/1998	-	-	-	-
1998/1999	-	-	-	-
1999/2000	-	-	-	-
2000/2001	11	2	1	14
2001/2002	7	5	2	14
2002/2003	3	3	4	10
2003/2004	-	4	-	4
2004/2005	4	2	3	9
2005/2006	1	-	1	2
2006/2007	9	-	4	13
2007/2008	-	-	-	-
2008/2009	-	2	1	3
suma	38	21	18	77

[edytuj] Miejsca na podium chronologicznie

Adam Małysz 77 razy stawał na podium zawodów Pucharu Świata (lepszy jest tylko Janne Ahonen – 105), z czego 38 na najwyższym jego stopniu. Oprócz tego 21 razy był drugi i 18-krotnie zajmował najniższy stopień podium.

Nr	Dzień	Rok	Miejscowość	Skocznia	Punkt K	HS	Skok 1	Skok 2	Nota	Lok.	Strata	Zwycięzca
1.	18 lutego	1996	Iron Mountain	Pine Mountain	K-120	HS-133	120,0 m	123,5 m	238,9 pkt	2	35,2 pkt	Masahiko Harada
2.	1 marca	1996	Lahti	Salpausselkä	K-90	HS-98	90,5 m	87,5 m	228,0 pkt	3	11,0 pkt	Masahiko Harada
3.	13 marca	1996	Falun	Lugnets	K-90	HS-98	101,0 m	89,5 m	254,5 pkt	2	2,5 pkt	Primož Peterka
4.	17 marca	1996	Oslo	Holmenkollbakken	K-110	b.d.	106,5 m	121,5 m	249,4 pkt	1	-	-
5.	6 stycznia	1997	Bischofshofen	im. P.Ausserleitnera	K-120	b.d.	124,5 m	121,0 m	243,4 pkt	2	7,0 pkt	Dieter Thoma
6.	11 stycznia	1997	Engelberg	Großtitlisschanze	K-120	HS-137	125,5 m	120,0 m	241,4 pkt	3	11,1 pkt	Primož Peterka
7.	18 stycznia	1997	Sapporo	Miyanomori	K-90	HS-98	89,5 m	93,0 m	239,0 pkt	1	-	-
8.	26 stycznia	1997	Hakuba	Olimpijska	K-120	HS-131	121,0 m	125,5 m	246,7 pkt	1	-	-
9.	1 stycznia	2001	Garmisch-Partenkirchen	Olimpijska	K-115	HS-125	117,0 m	129,5 m	254,2 pkt	3	3,4 pkt	Noriaki Kasai
10.	4 stycznia	2001	Innsbruck	Bergisel	K-108	b.d.	111,5 m	118,5 m	259,2 pkt	1	-	-
11.	6 stycznia	2001	Bischofshofen	im. P.Ausserleitnera	K-120	b.d.	127,0 m	134,0 m	274,8 pkt	1	-	-
12.	13 stycznia	2001	Harrachov	Čertak	K-185	HS-205	206,5 m	194,5 m	392,7 pkt	1	-	-
13.	14 stycznia	2001	Harrachov	Čertak	K-185	HS-205	212,0 m	194,5 m	397,8 pkt	1	-	-
14.	20 stycznia	2001	Park City	Utah Olimpic Park	K-120	HS-134	129,5 m	133,5 m	276,4 pkt	1	-	-
15.	27 stycznia	2001	Sapporo	Okurayama	K-120	HS-134	132,5 m	133,5 m	282,3 pkt	1	-	-
16.	28 stycznia	2001	Sapporo	Okurayama	K-120	HS-134	132,5 m	136,0 m	283,8 pkt	1	-	-
17.	3 lutego	2001	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-120	HS-145	122,0 m	151,5 m	284,3 pkt	2	8,9 pkt	Ville Kantee
18.	4 lutego	2001	Willingen	Mühlenkopfschanze	K-120	HS-145	142,5 m	142,5 m	316,0 pkt	1	-	-
19.	4 marca	2001	Oberstdorf	im. Heiniego Klopfera	K-185	HS-213	201,5 m	201,5 m	394,6 pkt	2	0,4 pkt	Martin Schmitt
20.	7 marca	2001	Falun	Lugnets	K-115	HS-124	119,5 m	124,0 m	259,8 pkt	1	-	-
21.	9 marca	2001	Trondheim	Granåsen	K-120	HS-131	116,0 m	138,5 m	254,6 pkt	1	-	-
22.	11 marca	2001	Oslo	Holmenkollbakken	K-115	HS-128	124,5 m	-	134,1 pkt	1	-	-
23.	23 listopada	2001	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	123,5 m	126,5 m	254,0 pkt	1	-	-
24.	24 listopada	2001	Kuopio	Puijo	K-120	HS-127	124,5 m	124,0 m	252,3 pkt	2	1,6 pkt	Risto Jussilainen
25.	1 grudnia	2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-120	HS-142	138,5 m	136,0 m	297,6 pkt	1	-	-
26.	2 grudnia	2001	Titisee-Neustadt	Hochfirstschanze	K-120	HS-142	126,0 m	133,5 m	266,1 pkt	2	11,3 pkt	Sven Hannawald
27.	8 grudnia	2001	Villach	Alpenarena	K-90	HS-98	99,5 m	98,0 m	271,5 pkt	1	-	-
28.	16 grudnia	2001