Adam Nałęcz Nieniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Adam Nałęcz Nieniewski
pułkownik dyplomowany kawalerii pułkownik dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1886
Zawady k. Błaszek
Data i miejsce śmierci 25 kwietnia 1947
Olsztyn
Przebieg służby
Lata służby 1897-1928, 1945
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż i Medal Niepodległości Krzyż Walecznych {czterokrotnie} Krzyż Kawalerski Legii Honorowej

Adam Nałęcz Nieniewski (ur. 19 maja 1886 w Zawadach k. Błaszek, zm. 25 kwietnia 1947 w Olsztynie) – pułkownik Sztabu Generalnego kawalerii Wojska Polskiego, uczestnik walk o niepodległość Polski w I wojnie światowej i wojnie z bolszewikami.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława, ziemianina i powstańca z 1863 roku oraz Haliny z Wybickich, wnuczki Józefa Wybickiego.

Naukę rozpoczął w 1897 w Wojskowej Niższej Szkole Realnej w Koszycach i kontynuował w Wojskowej Wyższej Szkole Realnej w Hranicach do 1904. W latach 1904-1907 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Wiener Neustadt, a po jej ukończeniu dowódcą plutonu i szwadronu w 6 Galicyjskim Pułku Ułanów w Rzeszowie. W latach 1908-1910 ukończył dwa siedmiomiesięczne kursy kawalerii w Tarnowie i Rzeszowie. Od października 1911 do lipca 1914 był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu.

Po wybuchu I wojny światowej pełnił służbę kolejno w austriackiej Kwaterze Głównej, w dowództwie 1 Armii (austriackiej), w Ministerstwie Wojny oraz 55 Dywizji Piechoty i 130 Brygadzie Górskiej, wszędzie na stanowiskach szefa sztabu. 23 maja 1916 został przydzielony do Komendy Legionów Polskich i wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa sztabu. Po kryzysie przysięgowym został szefem sztabu Komendy Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po bitwie z Austriakami pod Rarańczą (noc z 15 na 16 lutego 1918) został internowany (6 marca) i osadzony w więzieniu w Marmaros-Sziget. 10 października zwolniony z więzienia. Wraz z innymi oficerami (między innymi Romanem Góreckim i Włodzimierzem Zagórskim) skierowany do służby w Wojsku Polskim.

Po przybyciu do Warszawy został przyjęty do WP, w którym zajmował kolejne stanowiska:

W sierpniu 1923 mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie[1]. Z dniem 11 kwietnia 1925 „czasowo odkomenderowany” do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze zastępcy komendanta[2]. Z dniem 1 listopada 1925 powrócił na poprzednio zajmowane stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 7 DP[3]. W międzyczasie (1926) był kierownikiem Kursu oficerów sztabowych kawalerii w Grudziądzu. Z dniem 31 stycznia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku[4].

24 czerwca 1922 zawarł związek małżeński z Janiną z Reszków (1891-1969), córką Edwarda Reszke, śpiewaka operowego. Świadkiem na ślubie był Józef Haller. W 1927 przyszła na świat córka Halina, która później wyszła za mąż za Andrzeja Donimirskiego.

Na emeryturze osiadł w majątku ziemskim w Chorzenicach k. Częstochowy. W 1940 został zmuszony przez Niemców do opuszczenia majątku. Zamieszkał w Kłomnicach. Po wojnie zgłosił się do marszałka Żymierskiego i uzyskał przydział do Wojska Polskiego. W okresie od 5 kwietnia do 3 listopada 1945 pełnił obowiązki dowódcy Okręgu Wojskowego „Poznań”, po czym został zwolniony z czynnej służby. Osiadł w Olsztynie, gdzie zmarł 25 kwietnia 1947. Pochowany na cmentarzu we Wróblewie k. Sieradza.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • porucznik - 1 września 1906
  • nadporucznik - 1 listopada 1912
  • rotmistrz - 1 września 1915
  • major - 1 grudnia 1916 (3. lokata na liście starszeństwa oficerów Legionów Polskich z dnia 12 kwietnia 1917)
  • podpułkownik - ?
  • pułkownik - 10 stycznia 1921 z dniem 1 kwietnia 1920[5]; następnie zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919)

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 54 z 12.08.1923 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 43 z 18.04.1925 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 97 z 01.10.1925 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 27 z 29.11.1927 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 3 z 22.01.1921 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kozłowski W., Pułkownik Adam Nałęcz Nieniewski 1886-1947, [w:] "Na sieradzkich szlakach" nr 2/50/1998/XIII, s. 37-39.
  • W. K. Cygan, Słownik biograficzny oficerów Legionów Polskich, Warszawa l992.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]