Adam Polewka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Adam Polewka
Data i miejsce urodzenia 4 marca 1903
Kraków
Data i miejsce śmierci 1 października 1956
Kraków
Poseł I kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 20 listopada 1952
do 2 października 1956
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Medal 10-lecia Polski Ludowej
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Popiersie Adama Polewki z nieistniejącego już pomnika, który stał w parku jego imienia na krakowskiej Krowodrzy. Obecnie znajduje się on w lapidarium Domu pod Krzyżem (Oddział Teatralny Muzeum Historycznego Miasta Krakowa)

Adam Polewka (ur. 4 marca 1903 w Krakowie, zm. 1 października 1956 w Krakowie) – polski publicysta, pisarz, tłumacz, lewicowy działacz polityczny, poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji, ojciec scenografa, reżysera i malarza Jana Polewki.

Należał do Polskiej Partii Socjalistycznej, a od 1932 do Komunistycznej Partii Polski. Po II wojnie światowej działał w Polskiej Partii Robotniczej i w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Absolwent Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. W latach 1928–1929 był dyrektorem Teatru Robotniczego w Sosnowcu. Był współtwórcą Teatru Cricot, publikował między innymi w „Gazecie Literackiej”. Jeden z inicjatorów imprezy „Dni Krakowa”. Był również redaktorem dziennika popołudniowego „Echo Krakowa”. Był stypendystą Funduszu Kultury Narodowej we Francji, Belgii i Niemczech. Od 1935 do 1936 był kierownikiem literackim, reżyserem oraz autorem kabaretu „Bury Melonik” w Krakowie.

19 listopada 1939 podpisał oświadczenie pisarzy polskich witające przyłączenie Zachodniej Ukrainy do Ukrainy Radzieckiej[1].

W latach 1947–1954 był wykładowcą krakowskiej Szkoły Dramatycznej.

Został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem 10-lecia Polski Ludowej.

Imieniem Adama Polewki nazwano jeden z krakowskich parków. Znajdował się on na Krowodrzy, przy ul. Dzierżyńskiego (obecna ul. Lea). Stojący tam pomnik usunięto po 1989, a park uchwałą Rady Miasta Krakowa w 1991 został parkiem im. Wincentego á Paulo.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Kocham i nienawidzę – zbiór felietonów
  • Igrce w gród walą – widowisko
  • przetłumaczył starofrancuską farsę Mistrz Piotr Pathelin

Przypisy

  1. Prawdziwa historia Polaków. s. 168.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]