Adam Słomka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Adam Słomka
Adam Słomka
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1964
Cieszyn
Poseł III kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Konfederacja Polski Niepodległej - Obóz Patriotyczny
Okres urzędowania od 20 października 1997
do 18 października 2001
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Adam Andrzej Słomka (ur. 23 listopada 1964 w Cieszynie) – polski polityk, działacz opozycji demokratycznej w PRL, w latach 1991–2001 poseł na Sejm I, II, III kadencji.

Ma wykształcenie wyższe pedagogiczne (w 2000 ukończył Wyższą Szkołę Języków Obcych i Ekonomii w Częstochowie).

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Działalność do 1990[edytuj | edytuj kod]

Od 1981 związany z organizacją młodzieżową Konfederacji Polski Niepodległej, w której współpracował m.in. ze Sławomirem Skrzypkiem. Po wprowadzeniu stanu wojennego wspólnie zorganizowali podziemną drukarnię. W sierpniu 1982 został internowany, potem aresztowany. Mimo że miał 18 lat, więziony był przez kilka tygodni w bardzo ciężkich warunkach, najpierw w areszcie milicyjnym (w piwnicy, bez światła dziennego, bez kontaktu ze światem zewnętrznym, bez spacerów i bez okularów) potem w areszcie śledczym (gdzie karnie umieszczono go w celi śmierci z seryjnym mordercą)[1]. Został skazany na 1,5 roku pozbawienia wolności (w zawieszeniu). Po zwolnieniu (w listopadzie 1982) działał w Solidarności Walczącej i w KPN. W grudniu 1984 na II Kongresie został wybrany do Rady Politycznej KPN. Aresztowany w marcu 1985. W 1986, w drugim procesie kierownictwa KPN, został skazany na 2,5 roku pozbawienia wolności za udział w kierowaniu nielegalną organizacją KPN mającą na celu obalenie ustroju[2][3]. Został zwolniony we wrześniu 1986. Latem 1986 matka Adama Słomki została potrącona śmiertelnie w centrum Katowic przez samochód, którym kierował Zygmunt Zygadło (wiceszef Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej, odpowiadający za śląską SB)[1]. W sierpniu 1988 za udział w protestach w śląskich kopalniach Słomka został skazany przez kolegium ds wykroczeń na 3 miesiące aresztu. Za działalność opozycyjną spędził w więzieniach PRL łącznie ponad 2 lata. Współorganizował manifestację 11 listopada 1988 w Katowicach – największą w tym mieście od 31 sierpnia 1982. Był jednym z przemawiających przed katedrą. Demonstranci zostali brutalnie zaatakowani przez funkcjonariuszy MO, ZOMO i SB (bito ich pałkami i kijami, a samochody milicyjne wjeżdżały w tłum z dużą szybkością – nikt jednak nie zginął). W proteście przeciwko brutalności sił porządkowych doszło do głodówki w katedrze Chrystusa Króla w Katowicach – Adam Słomka był rzecznikiem prasowym tej akcji protestacyjnej[4]. Na III Kongresie KPN w marcu 1989 został ponownie wybrany do Rady Politycznej.

Działalność poselska[edytuj | edytuj kod]

Pełnił mandat poselski w I, II i III kadencji Sejmu RP (1991–2001), wybierany w okręgu wyborczym Katowice. Był także polskim przedstawicielem w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy w Strasburgu (przez 3 kadencje), brał udział w pracach Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego oraz sejmowej Komisji Integracji Europejskiej.

Działalność po usunięciu z KPN[edytuj | edytuj kod]

Był liderem śląskiego KPN, a także przewodniczącym Rady Politycznej KPN. W 1996, po usunięciu z KPN, utworzył partię KPN-Obóz Patriotyczny (od 1999 działającą pod nazwą "KPN-Ojczyzna"). W 2000 w wyniku rozłamu w ugrupowaniu reaktywował KPN-OP, której do 2001 był przewodniczącym (ponownie został nim w 2005). W 2007 partia została z powodu niezłożenia sprawozdania za 2006 rok wykreślona z ewidencji, jednak ugrupowanie nie zaprzestało działalności.

Udział w wyborach[edytuj | edytuj kod]

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 zorganizował komitet Konfederacja - Ruch Obrony Bezrobotnych. Otwierał jego listę w okręgu śląskim.

W wyborach parlamentarnych w 2005 Adam Słomka kandydował do Sejmu w okręgu katowickim jako lider listy ugrupowania Polska Konfederacja – Godność i Praca.

Adam Słomka zgłosił swoją kandydaturę w wyborach na urząd Prezydenta RP z ramienia Konfederacji Polski Niepodległej – Obóz Patriotyczny. Poparcia udzieliły mu Forum Przedsiębiorców Polskich, Krajowa Wspólnota Emerytów, Rencistów i Kombatantów, Ogólnopolski Ruch Obrony Bezrobotnych, Polska Racja Stanu i Porozumienie Organizacji Niepodległościowych. Jego komitet wyborczy został zarejestrowany 18 lipca 2005. W wyborach zajął ostatnie, 12. miejsce z poparciem 8895 wyborców (0,06%).

W wyborach w 2007 kandydował do Senatu w okręgu wyborczym nr 30 (katowickim) z ramienia komitetu wyborczego swojej partii – KPN-OP. Uzyskał 20 020 (4,27%) głosów, zajmując 9. (przedostatnie) miejsce.

W wyborach do PE w 2009 został zarejestrowany jako kandydat komitetu "Kocham Polskę" w okręgu śląskim, jednak komitet ostatecznie wycofał się z udziału w wyborach.

W wyborach prezydenckich w 2010 był pełnomocnikiem wyborczym kandydata Solidarności Walczącej Kornela Morawieckiego[5].

W wyborach samorządowych w 2010 był twórcą i pełnomocnikiem wyborczym komitetu "Polski Kierunek" i z jego listy kandydował do sejmiku województwa śląskiego. Komitet uzyskał w tym województwie 0,07% głosów.

W wyborach parlamentarnych w 2011 kandydował do Senatu w okręgu okołokatowickim z ramienia własnego komitetu "Konfederacja Godność i Praworządność", zajmując ostatnie miejsce spośród 6 kandydatów.

Rejestracje partii o nazwach podobnych do innych[edytuj | edytuj kod]

Adam Słomka zarejestrował partię o nazwie Polska Unia Pracujących, myląco podobnej do popularnej w owym czasie (wybory do Sejmu w 1993) Unii Pracy. Partia Słomki wystawiła nawet jako swoich kandydatów na posłów osoby o tych samych imionach i nazwiskach, co kandydaci UP (jak np. Zbigniew Bujak).

Później zarejestrował partię o nazwie "Liga Patriotycznych Rodzin" – o nazwie bardzo podobnej do znanej partii Liga Polskich Rodzin i takim samym skrócie nazwy – LPR.

Działania te miały na celu – obok dezorientacji wyborców – także uzyskanie bezpłatnego czasu antenowego w ramach kampanii wyborczych; podejmowane były także próby odstępowania darmowych godzin innym komitetom wyborczym, co zostało ostatecznie zablokowane przez obowiązującą od 2001 Ordynację wyborczą (art. 181 ust. 4 wyraźnie zakazuje takich praktyk).

Ponadto 1997 z inicjatywy środowiska Adama Słomki powstało konkurencyjne wobec Krajowej Partii Emerytów i Rencistów ugrupowanie o nazwie Krajowe Porozumienie Emerytów i Rencistów Rzeczypospolitej Polskiej.

Słomka posługiwał się też nadal nazwą KPN (choć w 1996 został usunięty z tej partii), a nawet występował pod nazwą "przewodniczący KPN", co spotykało się z reakcją osób zainteresowanych[6]. Występował też jako działacz partii, koalicji lub komitetu wyborczego, które posługiwały się nazwą "KPN" lub "Konfederacja": "Konfederacja Polski Niepodległej - Obóz Patriotyczny" (utworzona jako partia polityczna w 1996), "Konfederacja Polski Niepodległej - Ojczyzna" (lifting KPN-OP w roku 1999), "Konfederacja Polski Niepodległej Obóz Patriotyczny" (nowa partia pod starą nazwą, utworzona po odejściu Słomki z KPN-O w roku 2000, wykreślona z rejestru partii politycznych w roku 2007), "Konfederacja" (koalicja wyborcza startująca w wyborach parlamentarnych w roku 2000), "Konfederacja - Ruch Obrony Bezrobotnych" (koalicja startująca w eurowyborach w roku 2004), "Konfederacja - Godność i Praca" (koalicja startująca w wyborach parlamentarnych w roku 2005), "Konfederacja Godność i Praworządność" (koalicja w wyborach parlamentarnych w roku 2011).

Postępowania sądowe[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ Adam Słomka w roku 2005 zebrał 100 tys. podpisów niezbędnych do rejestracji swojej kandydatury na prezydenta RP, a w wyborach uzyskał wynik stanowiący mniej niż 10% tej liczby, stąd prokuratura zainteresowała się sposobem zbierania przez niego podpisów[7]. W 2006 został tymczasowo aresztowany w związku z podejrzeniem o kierowanie zorganizowaną grupą dokonującą przestępstw przeciwko wyborom.

Adam Słomka jest zdaniem działaczy KPN-OP i RPWzP więziony za przekonania[8].

Kolejne zarzuty dotyczyły handlowania fałszywymi podpisami na listach wyborczych przed wyborami do europarlamentu w 2004 – Adam Słomka miał sprzedawać fałszywe podpisy Samoobronie i LPR[9].

W obronie Adama Słomki wystąpili senatorowie PiS (Piotr Andrzejewski, Jadwiga Rudnicka oraz Zbigniew Romaszewski), składając poręczenie osobiste[10], co doprowadziło do zamiany tymczasowego aresztowania na poręczenie osobiste.

W 2010 prokuratura zarzuciła Adamowi Słomce nakłanianie do pobicia sędziego. Było to związane z procesem cywilnym, który toczył się w roku 2005, na który Adam Słomka się nie stawiał. Aby zapewnić jego udział w procesie, sąd nakazał jego aresztowanie na okres 14 dni. W areszcie miał namawiać Dariusza K. (podejrzanego o udział w gangu "Krakowiaka"), aby "połamał nogi sędziemu" (chodziło o prezesa sądu w Katowicach)[11]. 7 lipca 2014 r. Sąd Rejonowy w Myślenicach uniewinnił Adama Słomką od zarzutów.

W kwietniu 2011 Adam Słomka, w związku z niestawianiem się w sądzie i na badania lekarskie, został po raz kolejny aresztowany na 14 dni[12].

12 stycznia 2012 Sąd Okręgowy w Warszawie ukarał Adama Słomkę karą 14 dni pozbawienia wolności za naruszenie powagi i porządku czynności sądowych przed ogłoszeniem wyroku w sprawie autorów stanu wojennego[13].

20 stycznia 2012 Adam Słomka i inni działacze KPN-OP zostali wyeksmitowani z wynajmowanego lokalu biurowego w związku z niepłaceniem czynszu. Eksmisję wykonał komornik sądowy w asyście policjantów[14].

8 maja 2013 Sąd Okręgowy w Warszawie aresztował Adama Słomkę na 5 dni za utrwalanie przebiegu rozprawy bez zezwolenia sądu[15][16][17][18].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]