Adidas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adidas AG
Adidas AG
Adidas AG
Forma prawna spółka akcyjna
Data założenia 18 sierpnia 1949
Siedziba Niemcy Herzogenaurach (Bawaria)
Ważni pracownicy Dr Hans Friderichs
przewodniczący rady nadzorczej
Herbert Hainer
prezes zarządu
Branża przemysł odzieżowy
Produkty odzież, akcesoria sportowe
Zatrudnienie 31 344 (2007)
Przychody 10,299 miliardów EUR (2007)
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Adidas AG
Adidas AG
Ziemia 49°34′57,0000″N 10°54′34,0000″E/49,582500 10,909444
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Adidas AG – niemiecka firma produkująca obuwie i odzież sportową, założona w 1924 przez braci Dasslerów jako Bracia Dassler OHG.

Nazwa pochodzi od zdrobnienia imienia (Adi) i trzech pierwszych liter nazwiska (Das) założyciela firmy Adolfa Dasslera[1]. Adidas jest podzielony na trzy części: Adidas Sport, Adidas Classic, Adidas Style. Znakiem Adidas są trzy paski, które są umieszczane na ich produktach np. na ramionach strojów piłkarskich. Przez adidasa produkowane są gadżety piłkarskie - takie jak : korki, rękawice, piłki, stroje piłkarskie i wiele innych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Bracia Dassler produkowali buty dla żołnierzy Wehrmachtu. Z Gebrüder Dassler Schuhfabrik pochodziło obuwie zarówno niemieckiej, jak i amerykańskiej reprezentacji na igrzyska olimpijskie w Berlinie w 1936 roku.

W 1948 r . firma uległa podziałowi na 2 firmy: Adidas i Puma. Już jako Adidas AG (AG – skrót od niem. Aktiengesellschaft, czyli spółka akcyjna) została zarejestrowana 18 sierpnia 1949 r. Od 1972 r. jej znakiem firmowym jest koniczynka, symbolizująca ducha igrzysk olimpijskich oraz połączenie 3 kontynentów, często jako samodzielne logo firmy występują również trzy paski. Po zakupie przez firmę Adidas AG w 1997 r. francuskiej firmy produkującej odzież sportową, Salomon SA, zmieniono nazwę na Adidas-Salomon AG. W 2006 r. Adidas przejął firmę Reebok. W tym samym roku firma Salomon SA została sprzedana i w połowie 2006 r. powrócono do nazwy Adidas AG.

Logo firmy (trzy paski) nawiązuje do wzmocnienia buta z trzech wąskich skórzanych pasków. Właśnie w takich butach, z potrójnym wzmocnieniem, Franz Beckenbauer sięgał po tytuł mistrzów świata zdobytego przez RFN w 1974 roku[potrzebne źródło].

Krytyka firmy[edytuj | edytuj kod]

Firmie zarzuca się wyzyskiwanie pracowników oraz wykorzystywanie pracy dzieci[2].

W 2002 roku grupa 350 pracownic protestowała przeciwko tajlandzkiej firmie Bed and Bath Prestige Company produkującej dla takich koncernów jak Nike, Reebok, Adidas, Levi Strauss & Co. Firma ta zalegała z wypłatami i odszkodowaniami dla pracownic w wysokości ok. 400 tys. euro. Kobiety skarżyły się, że wymuszane na nich były nadgodziny, musiały pracować niezależnie od choroby czy ciąży. Na skutek protestów konsumenckich tajlandzkie ministerstwo pracy przyznało pracownicom częściowe odszkodowania[2][3][4].

W marcu 2002 roku pojawił się raport "We Are Not Machines" (z ang. "Nie jesteśmy maszynami") sporządzony przez kilka organizacji broniących praw człowieka (m.in. Clean Clothes Campaign oraz Oxfam)[5]. Zarzucono w nim firmom Nike i Adidas, że szwaczki w Indonezji otrzymują tylko 2 euro zapłaty za dzień pracy. W raporcie jest mowa o niebezpiecznych warunkach pracy, dyskryminacji seksualnej kobiet oraz zwalczaniu działalności związkowej – pracownice, które przyłączają się do związków zawodowych muszą "obawiać się zwolnienia, więzienia lub fizycznej przemocy"[2][6].

W maju 2005 roku Clean Clothes Campaign poinformowało, że w jednym z zakładów dostawczych Adidasa w Hondurasie poddawano kobiety, nim je zatrudniono, dyskryminującym badaniom – sprawdzano, czy są w ciąży bądź czy mają tatuaże. Pracownicy obawiali się zwolnień i dlatego niechętnie organizowali się w związki zawodowe, chociaż mają do tego prawo. Większość pracownic nie znała wiążącego rzekomo Kodeksu Postępowania firmy Adidas, według którego takie nieprawidłowości są niedopuszczalne[2].

Także przed igrzyskami olimpijskimi w Pekinie w 2008 roku przypomniano opinii publicznej o bardzo ciężkich warunkach pracy w zakładach w Indiach, Chinach i Tajlandii. Neil Kearney, sekretarz generalny International Textile Garment and Leather Workers Federation, stwierdził:

Robotnicy wytwarzający dobra sprzedawane później przez takich gigantów jak Adidas, Asics, New Balance, Nike i Puma, wciąż otrzymują głodowe stawki, mimo że zyski firm sięgają setek milionów, a czasem nawet miliardów dolarów[7].

Kampania Play Fair 2008 opublikowała raport na temat łamania praw pracowniczych i praw człowieka przez firmy z branży tekstylnej, w tym przez Adidasa[8].

Pod koniec marca 2011 roku głośna stała się sprawa zamalowania muru służewieckiego wzdłuż ulicy Puławskiej w Warszawie. W wyniku protestów środowisk związanych z hip-hopem, projekt reklamowy został wstrzymany na etapie zamalowania większej części muru służewieckiego na czarno.[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. History (ang.). [dostęp 25 listopada 2009].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Klaus Werner, Hans Weiss: Czarna lista firm. Intrygi światowych koncernów. Stargard Szczeciński: Hidari, 2009, s. 252 i n.. ISBN 978-83-61410-00-3.
  3. Bed & Bath, Thailand (ang.). Clean Clothes Campaign, 1 grudnia 2002 r. [dostęp 4 listopada 2009 r.].
  4. Partial victory gained by the Bed & Bath workers (ang.). Clean Clothes Campaign, 1 stycznia 2003 r. [dostęp 4 listopada 2009 r.].
  5. We Are Not Machines - raport w pliku PDF (ang.). 1 marca 2002 r. [dostęp 4 listopada 2009 r.].
  6. Report - We Are Not Machines - Nike and Adidas workers in Indonesia (ang.). Clean Clothes Campaign, 1 marca 2002 r. [dostęp 4 listopada 2009 r.].
  7. Sportswear Industry Shamed by New Allegations on Working Conditions (ang.). Clean Clothes Campaign, 21 kwietnia 2008 r. [dostęp 4 listopada 2009 r.].
  8. Clearing the Hurdles - raport w pliku PDF (ang.). Play Fair 2008. [dostęp 4 listopada 2009 r.].
  9. "Wstrzymaliśmy malowanie" (pol.). TVN Warszawa. [dostęp 28 marca 2011 r.].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]