Adiuwant Freunda

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Adiuwant Freunda – jeden z najsilniejszych adiuwantów bazujących na substancjach naturalnych[1]. Został opracowany przez Julesa Freunda w latach 30. XX wieku w trakcie prac nad szczepionką przeciw gruźlicy[2], a jego formuła jest znana od roku 1956[1].

Wyróżnia się dwa jego rodzaje:

  • kompletny adiuwant Freunda (CFA, z ang. complete Freund's adjuvant) - emulsja oleju parafinowego lub mineralnego z zawieszonymi w niej prątkami gruźlicy[3]; o działaniu adiuwantowym podobnym do dipeptydu muramylowego[4]
  • niekompletny adiuwant Freunda (IFA, z ang. incomplete Freund's adjuvant) - emulsja samego oleju parafinowego lub mineralnego[3].

Mechanizm działania adiuwantu Freunda, podobnie do innych adiuwantów opartych na emulsji wodno-mineralnej, polega na powolnym uwalnianiu antygenu w miejscu podania, co umożliwia dłuższy kontakt komórek układu odpornościowego z antygenem[5].

Adiuwant Freunda jest używany w eksperymentach na zwierzętach[6], od lat 60. XX wieku nie jest natomiast używany w przypadku ludzkich szczepionek ze względu na silne efekty uboczne[3]. Dane o efektach ubocznych zebrane zostały głównie na podstawie obserwacji na zwierzętach, podczas gdy wieloletnia obserwacja tysięcy osób szczepionych z użyciem adiuwantu Freunda przeciw gruźlicy wykazała brak efektów ubocznych, stąd też toksyczność adiuwantu u ludzi jest dyskusyjna[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Charles J. Hackett, Donald A. Harn: Vaccine adjuvants : immunological and clinical principle. Totowa, N.J.: Humana Press, 2006, s. 193. ISBN 1-59259-970-2.
  2. Larence R Stanberry: Vaccines for Biodefense and Emerging and Neglected Diseases. Academic Press, 2009, s. 118. ISBN 0080919022.
  3. 3,0 3,1 3,2 Derek O'Hagan: Vaccine adjuvants: preparation methods and research protocols. Totowa, N.J.: Humana Press, 2000, s. 49. ISBN 0-89603-735-5.
  4. Jakub Gołąb, Marek Jakóbisiak, Witold Lasek, Tomasz Stokłosa: Immunologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 470. ISBN 978-83-01-15154-6.
  5. J. Eryl. Liddell, Anthony. Cryer: A practical guide to monoclonal antibodie. Chichester ; New York: Wiley, 1991, s. 40. ISBN 0-471-92905-0.
  6. Jakub Gołąb, Marek Jakóbisiak, Witold Lasek, Tomasz Stokłosa: Immunologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 385. ISBN 978-83-01-15154-6.
  7. Stefan H. E. Kaufmann, Paul-Henri Lambert: The Grand Challenge for the Future: Vaccines for Poverty-Related Diseases from Bench to Field. Springer, 2005, s. 101. ISBN 3764373814.