Adolf Berman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adolf Berman
Adolf Berman
Data i miejsce urodzenia 17 października 1906
Warszawa
Data i miejsce śmierci 3 lutego 1978
Tel Awiw-Jafa
Narodowość żydowska
Partia Poalej Syjon - Lewica, Komunistyczna Partia Izraela
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu II klasy Medal za Warszawę 1939-1945

Adolf Abraham Berman (ur. 17 października 1906 w Warszawie, zm. 3 lutego 1978 w Tel Awiwie) – polityk polski i izraelski, o poglądach komunistycznych, sekretarz Żegoty, brat Jakuba Bermana.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1926 członek partii Poalej Syjon – Lewica.

W czasie II wojny światowej posługiwał się pseudonimem Borowski. Był współorganizatorem Bloku Antyfaszystowskiego i redaktorem organu Der Ruf. Pracował w żydowskiej organizacji charytatywnej CENTOS, opiekującej się dziećmi w getcie warszawskim. Pomagał Żydom w ucieczkach z getta. Był odpowiedzialny za wyszukiwanie kontaktów z Polakami "po aryjskiej stronie", co mógł robić względnie swobodnie, gdyż nie miał semickich rysów.

Po upadku getta kontynuował podziemną działalność – m.in. ocalił ostatnie notatki historyka warszawskiego getta Emanuela Ringelbluma.

W styczniu 1944 został kierownikiem referatu żydowskiego Krajowej Rady Narodowej. W roku 1945 został wiceprzewodniczącym, a potem przewodniczącym Centralnego Komitetu Żydów Polskich. Był nim do 1949.

W 1950 wyjechał z Polski do Izraela. Zeznawał w procesie Adolfa Eichmanna, a także przeciwko Wierze Gran. Był deputowanym Knesetu z ramienia Mapam. Napisał książkę, w której opisał swoje wspomnienia z getta warszawskiego. Od 1954 był członkiem Komunistycznej Partii Izraela i wchodził w skład jej władz.

W 1947 roku został odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy[1]. Otrzymał również Medal za Warszawę 1939-1945 (1946)[2].

Był żonaty z Barbarą (Basią) Temkin-Bermanową[3]. Miał syna Emanuela (z wykształcenia psychologa), a także dwóch braci: Jakuba i Mietka (Mieczysława) i dwie siostry: Annę (po mężu Wołek, zamordowaną wraz z mężem Pawłem i córką Leną w obozie zagłady w Treblince) i Irenę (po mężu Olecką, 1917–2000).

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marci Shore: Za dużo kompromisów, "Gazeta Wyborcza", 11–12 lipca 2009, str. 25–26
  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 31–32. ISBN 83-211-0758-3.