Adolf Pawiński
| Adolf Pawiński | |
| Data i miejsce urodzenia | 7 czerwca 1840 Zgierz |
| Data i miejsce śmierci | 23 sierpnia 1896 Grodzisk Mazowiecki |
| Zawód | historyk |
Adolf Pawiński (ur. 7 czerwca 1840 w Zgierzu, zm. 23 sierpnia 1896 w Grodzisku Mazowieckim) – historyk, docent Szkoły Głównej Warszawskiej i profesor historii powszechnej Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego.
[edytuj] Biografia
W 1859 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Petersburskim, gdzie brał czynny udział w ruchu studenckim. Zajmował się kontaktami pomiędzy polskimi studentami w Petersburgu i w Dorpacie. W lutym 1861 r. w Warszawie uczestniczył w zjeździe delegatów polskich studentów uniwersytetów rosyjskich, który był reakcją na zamknięcie Uniwersytetu Petersburskiego w wyniku zamieszek studenckich w tymże roku. W lutym 1862 r. Pawiński przeniósł się na uniwersytet w Dorpacie, gdzie został przyjęty do korporacji akademickiej Konwent Polonia[1].
W 1864 r. otrzymał stopień kandydata nauk. W tym samym roku Teodor Witte, dorpatczyk, przyznał Pawińskiemu dwuletnie stypendium na studia zagraniczne. Najpierw wyjechał do Berlina, gdzie spotykał Rankego. Później słuchał wykładów Jaffego i Droysena. Następnie udał się do Getyngi, gdzie pod okiem Waitza uzyskał doktorat w dziedzinie genezy ustroju średniowiecznych komun włoskich.
Od 1875 był dyrektorem Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie. Był członkiem Akademii Umiejętności.
Autor i wydawca m.in.:
- Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym
- Źródła dziejowe
- Rzady sejmikowe w Polsce, 1572-1795: na tle stosunkow województw kujawskich (1888)
- Sejmiki ziemskie (1895)
- Skarbowość w Polsce i jej dzieje za Stefana Batorego
- Hiszpania. Listy z podróży (1881)
