Adopcja herbowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Adopcja herbowa – jedna z wcześniejszych form nobilitacji.

Adopcja herbowa, istniejąca w Polsce już w XIV w., szczególnie częsta w w. XV polegała na urzędowym "adoptowaniu" osoby otrzymującej tytuł szlachecki przez kogoś ze starej szlachty do swego rodu herbowego. Sam herb był często przy tym odmieniany. Znanym z historii aktem zbiorowej adopcji było przyjęcie do swych herbów przez czołowych polskich magnatów i szlachtę litewskich i ruskich rodów bojarskich w związku z unią horodelską.

Ponieważ adopcja herbowa stwarzała możliwość nadużyć, adopcji za opłatą, kupowania sobie szlachectwa i niekontrolowanego rozrostu stanu szlacheckiego, od połowy XVIw. każda adopcja herbowa wymagała już zatwierdzenia sejmu. Stąd znana z sienkiewiczowskiego Potopu scena z zapowiedzią adopcji bohaterskiego pachołka, zdobywcy szwedzkiego sztandaru jest raczej anachronizmem. Jeszcze silniejszym anachronizmem, być może zamierzonym, są podobne rozważania w Panu Tadeuszu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]