Adriaen van de Venne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adriaen van de Venne
Połów dusz, 1614, Rijksmuseum
Taniec śmierci, lata 30. XVII w., Ermitaż.

Adriaen van de Venne (ur. 1589 w Delft, zm. 12 listopada 1662 w Hadze) – holenderski malarz, grafik, ilustrator i poeta.

Wszechstronny artysta pochodzący z Delf, był aktywny w Antwerpii, Middelburgu i Hadze, gdzie w 1625 wstąpił do gildii św. Łukasza. Początkowo malował i rysował sceny historyczne, portrety osobistości i alegorie. W połowie lat dwudziestych XVII wieku w jego twórczości nastąpił radykalny przełom, zaczął tworzyć tzw. grisaille, ograniczył paletę do odcieni szarości i brązów i skoncentrował się na tematyce rodzajowej. Przedstawiał najczęściej pospólstwo, chłopów, żebraków i ludzi z marginesu społecznego, często nawiązywał do przysłów i ludowych sentencji. W 1625 zilustrował Houwelijck, moralizatorskie dzieło poety Jacoba Catsa, który był jego przyjacielem.

Adriaen van de Venne osiągnął za życia znaczny sukces artystyczny i społeczny, od 1637 był dziekanem gildii św. Łukasza w Hadze, był członkiem-założycielem Confrerie Pictura, stowarzyszenia zrzeszającego artystów. Uzyskał również tytuł oficjalnego malarza Dynastii orańskiej.

Największe zbiory prac van de Venne posiada Rijksmuseum w Amsterdamie. W Muzeum Narodowym w Warszawie znajduje się kilka obrazów malarza, m.in. Zabawa chłopska i Scena na targu[1]. Dwa inne o niepewnej atrybucji były również przypisywane temu artyście[2].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Połów dusz, Amsterdam, Rijksmuseum, 1614.
  • Rozejm 1609, Luwr, 1616,
  • Maurycy Orański na łożu śmierci, Rijksmuseum, 1625.

Przypisy

  1. Janina Michałkowa [red.]: Holenderskie i flamandzkie malarstwo rodzajowe XVII wieku. Warszawa: Wydawnictwo Sztuka, 1955, s. 88-89.
  2. Janina. Michałkowa, [red.]: Galeria malarstwa obcego. Przewodnik. Warszawa: Muzeum Narodowe w Warszawie, 1964, s. 95.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Genaille, [red.]: Słownik malarstwa holenderskiego i flamandzkiego. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1975, s. 207.
  • Ian. Chilvers: Oksfordzki leksykon sztuki. Warszawa: Arkady, 2002, s. 681. ISBN 83-213-4157-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]