Adriana Lecouvreur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy opery. Zobacz też: Adrienne Lecouvreur - francuska aktorka, Adrienne Lecouvreur - dramat.

Adriana Lecouvreur – opera w czerech aktach skomponowana przez włoskiego kompozytora Francesco Cilea, nawiązująca stylem do ówczesnego weryzmu. Premiera odbyła się w Mediolanie 1902 roku. Dzieło opisuje historie autentycznej gwiazdy francuskiej sceny teatralnej, która, jak mówi legenda, została zamordowana przez swoja rywalkę księżnę de Bouillon zatrutym bukietem fiołków.

Opera, której styl nazywany jest niekiedy quasi-weryzmem, zawiera kilka szerzej znanych arii - dramatyczny początek drugiego aktu, aria Księżnej de Boullion, Acerba volutta, Ecco il monologo aria barytonowa, śpiewana przez Michonneta, aria Maurizia L'anima ho stanca i dwie arie Adriany Io son l'umile ancella (z aktu pierwszego) oraz Poveri fiori (z aktu czwartego).

Osoby[edytuj | edytuj kod]

  • Adriana Lecouvreur - sopran
  • Maurizio, conte di Saxonia (hrabia Maurycy Saksoński) - tenor
  • książę de Bouillon - bas
  • księżna de Bouillon - sopran
  • Michonet - baryton
  • Abbe - tenor
  • Quinault - bas
  • Poisson - tenor
  • panna Jouvenot - sopran
  • panna Dangeville - mezzosopran

Soliści baletu: Parys, Merkury, Junona, Pallada, Wenera

chór, balet, orkiestra

Opera doczekała się wielu nagrań studyjnych, których dokonali m.in. Franco Capuana (Tebaldi, del Monaco, Simionato, Bastianini), James Levine (Scotto, Domingo, Milnes, Obraztsova) i Richard Bonynge (Sutherland, Bergonzi, Nucci). Na DVD jest dostępna wersja z Teatro alla Scala w Mediolanie - Gianandrea Gavazzeni, (Mirella Freni, Peter Dvorsky, Fiorenza Cossotto).

Najsłynniejszą Adrianą XX wieku [1] była Magda Olivero, która na prośbę kompozytora powróciła w latach 50. do przerwanej od ponad 10 lat kariery operowej. Zachowało się wiele nagrań pirackich Adriany z udziałem Olivero [2]. W 1993 Olivero z towarzyszeniem fortepianu nagrała całą partię Adriany (nagranie opublikowała wytwórnia Bongiovanni).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • L'Avant-Scene Opera, Adrienne Lecouvreur Cilea, No 155, Paryż 1993
  • Johannes Streicher, Ultimi splendori. Cilea, Giordano, Alfano, Rzym 1999, ISBN 88-900141-0-5.

Przypisy

  1. Hastings, Stephen, Magnificent Obsession: Why Magda Olivero is Adriana Lecouvreur, Opera News, Vol. 58, No. 13, marzec 1994; Vincenzo Quattrocchi, Magda Olivero: Una Voce Per Tre Generazioni, Azzali, 1984, ASIN: B0068RUPC2; Vincenzo Quattrocchi, Magda Olivero. I miei personaggi, ISBN: 8888252320, Azzali 2006; Schuyler Chapin, Sopranos, Mezzos, Tenors, Bassos, And Other Friends, Crown 1995, ISBN-10: 0517588641
  2. [np. rejestracja z San Carlo w Neapolu, gdzie Olivero towarzyszą Giulletta Simionato, Franco Corelli i Ettore Bastianini, dyr. Mario Rossi (1959), HCA6007.