Adrien Louis de Bonnières

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Adrien-Louis de Bonnières, książę (od 1776) de Guînes (ur. w Lille w roku 1735, zm. w 1806) był francuskim dyplomatą.

Berlin[edytuj | edytuj kod]

W 1762 przerwał karierę wojskową, by wejść w służby dyplomatyczne. Protegowali go César Gabriel de Choiseul-Praslin i Adrien Maurice de Noailles, wielki przyjaciel Fryderyka Wielkiego, króla Prus. Noailles zorganizował de Bonnièresowi wyjazd do Prus w 1766 roku, a w 1768 zrobiono go ambasadorem Francji w Prusach. Jednak tak szybko popadł on w niełaskę tamtejszego dworu i już w listopadzie 1769 roku, trzeba go było odwołać z Berlina.

Londyn[edytuj | edytuj kod]

"Na pocieszenie" mianowano go ambasadorem w Londynie, którym był przez 6 lat (1770-1776), lecz w rzeczywistości funkcję tę sprawował tylko w okresach: od 1770 (27 XI) do 1771 (26 VIII), a dalej 1772 (13 stycznia) - 1773 (31 VII) i 1775 (10 VII) - 1776 (27 II).

W przeciwieństwie do swych poprzedników szkalującego i opryskliwego Châteleta, Guerchy'ego trudniącego się kontrabandą i Duranda miał w Londynie znakomita opinię. Wybaczono mu nawet romans z Lady Elizabeth Craven, choć to prawdopodobnie dlatego, że szalał za nią cały Londyn.

Proces z sekretarzem[edytuj | edytuj kod]

Uwagę londyńskiej opinii publicznej przyciągnęła za to tzw. "Guines affair". De Bonnières wytoczył 20 kwietnia 1771 proces przeciw swemu własnemu sekretarzowi, którym był Barthélemy Tort de la Sonde, którego oskarżył o defraudację publicznych funduszy. Aresztowany Tort oświadczył kłamliwie, że działał tak z polecenia de Bonnièresa.

W Paryżu nowy (od 6 czerwca 1771 roku) szef MSZ Emmanuel Armand de Vignerot du Plessis wziął stronę sekretarza, zaczęto już mówić o odwołaniu ambasadora. Maria Antonina poparła ambasadora. Ludwik XVI ustanowił komisję radców stanu, którzy minimalną większością 7 do 6 głosów poparli ambasadora. Wiadomo było, że chodziło o polityczną zemstę ministra SZ na królowej.

Po wygranym procesie Maria Antonina zaczęła darzyć go swymi faworami. De Bonnières nadal był ambasadorem. Po powrocie z Londynu królowa uczyniła go księciem de Guînes. W 1784 otrzymał Order św. Ducha. Otrzymał też wkrótce biuro w Assemblée des notables. Marszałek Philippe Henri de Ségur mianował go generałem-pułkownikiem przed całą radą wojenną.

Gdy rozpoczęła się rewolucja francuska de Bonnières wyemigrował do Anglii, skąd powrócił za Konsulatu (1799). Zmarł w 1806 roku.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

De Bonnières był dworzaninem wykształconym. Grał znakomicie na flecie. Dla niego i dla jego córki (grała świetnie na harfie) Wolfgang Amadeusz Mozart skomponował w 1778 roku koncert na flet, harfę i orkiestrę (KV299). Gdy Mozart zgłosił się po wynagrodzenie za pracę dla księcia i za 24 lekcje gry na harfie dla jego córki, książę był nieosiągalny. Gospodarz domu mógł sam dać jedynie połowę należności. "To ma być szlachetne traktowanie" - poskarżył się Mozart w liście do swego ojca Leopolda.

De Bonnières miał ogromną tuszę, w związku z tym miał dwa rodzaje spodni, do siedzenia i do stania (znacznie węższe od poprzednich). Służący zwykł pytać: "Czy Monsieur postanowił dziś siedzieć?".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Bormans, « Un ambassadeur homme de Cour sous Louis XV : le duc de Guines », Revue d’Histoire diplomatique, 1924, pp. 39-­60.
  • C. Dehaudt, Le duc de Guines (1735 – 1806) Un courtisan entre service du roi et affaires au temps des Lumières, Thèse pour l’obtention du grade de docteur de l’Université de Paris IV, Décembre, Bibliothèque des thèses, 1998.
  • J. Marcadé, L’ambassade à Londres du comte de Guines,
  • Suzanne Maza, Vie privées, affaires publiques. Les causes célèbres de la France prérévolutionnaire, Paris, Fayard, 1997, (pp. 143 – 153)
  • Paul Vauchez, Recueil des instructions aux ambassadeurs et ministres de France depuis le traité de Westphalie jusqu’à la Révolution française, t. III (Angleterre), Paris, CNRS, 1965, 583 p. (p. 459 – 479)
  • Jean de Viguerie, Histoire et dictionnaire du temps des Lumières, Paris, Robert Laffont, coll. Bouquins, 2003 – ISBN 2-221-04810-5
  • Paul et Pierrette Girault de Coursac, Marie-Antoinette et le scandale de Guines, Gallimard, 1962.
Poprzednik
Louis Marie Florent du Chatelet
Union flag 1606 (Kings Colors).svg francuski ambasador w Wielkiej Brytanii
1770-1776
Union flag 1606 (Kings Colors).svg Następca
Emmanuel Marie Louis de Noailles