Adtranz-Pafawag 113E

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Polska EU11
Włochy E405
EU11-014.jpg
EU11-014 na stacji Wrocław Główny
Producent Polska Adtranz-Pafawag
Lata budowy 1998–2002
Układ osi Bo’Bo’
Masa służbowa 82 tony
Długość ze zderzakami 19 400 mm
Szerokość 2950 mm
Średnica kół 1100 mm
Liczba silników 4
Typ silników trakcyjnych ASIA7065
Moc ciągła 6000 kW
Maksymalna siła pociągowa 280 kN
Stosunek przekładni 1:3,65
Prędkość konstrukcyjna 220 km/h
Maksymalna prędkość eksploatacyjna 200 km/h
nie posiada sterowania wielokrotnego
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal Transport szynowy

Adtranz-Pafawag 113E (polska seria EU11; włoska seria E405) – zamówiona przez Polskie Koleje Państwowe w 1996 seria 42 lokomotyw elektrycznych produkcji zakładów Adtranz-Pafawag we Wrocławiu, która jednak z powodów finansowych nigdy nie została odebrana przez zamawiającego. Ostatecznie lokomotywy te zostały zakupione przez włoskie linie Ferrovie dello Stato (FS) i eksploatowane są tam pod oznaczeniem E405.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Lokomotywa uniwersalna 113E przeznaczona jest do prowadzenia pociągów pasażerskich o masie 600 ton z prędkością maksymalną 200 km/h lub 800 ton z prędkością 160 km/h, a także towarowych o masie 1200 ton z prędkością 140 km/h lub 2200 ton z prędkością 100 km/h. Elektrowóz jest jednosystemowym (napięcie sieci 3000 V) pojazdem dwukabinowym o samonośnej, spawanej konstrukcji modułowej wykonanej ze stali węglowej. Wszystkie urządzenia wysokiego napięcia i elektroniki są zgrupowane w przedziale maszynowym, pośrodku którego znajduje się przejście. Elektrowóz wyposażono w asynchroniczne silniki trójfazowe sterowane tyrystorowo oraz hamulce elektrodynamiczne. Lokomotywa diagnozowana jest przez komputer, a w kabinie maszynisty zamiast nastawnika zabudowano komputerowy joystick, klimatyzację i monitor zastępujący kontrolki. W celu zwiększenia bezpieczeństwa na wysokości stanowisk maszynisty wbudowano belki pochłaniające energię w przypadku zderzenia.

Eksploatacja[edytuj | edytuj kod]

Polska[edytuj | edytuj kod]

W warunkach prywatyzacji zakładu Pafawag określono, że Polskie Koleje Państwowe zamówią 50 lokomotyw w tym zakładzie. Pierwotnie wszystkie 50 lokomotyw miało być lokomotywami jednosystemowymi. Ostatecznie zdecydowano, że 8 z nich będzie lokomotywami dwusystemowymi. Miały być eksploatowane na trasie WarszawaBerlin oraz na CMK. Trudności finansowe zamawiającego spowodowały odstąpienie od kupna i ostatecznie wszystkie egzemplarze zakupiły państwowe koleje włoskie. Elektrowozy, mimo że nigdy nie były własnością PKP, podczas pobytu w Polsce posiadały malowanie z logo spółki wraz z oznaczeniem stosowanym przez przewoźnika. W ramach testów kursowały (wraz z dodatkową lokomotywą) jako pociągi pospieszne oraz na CMK, gdzie przechodziły testy prędkościowe. Lokomotywy te przechodziły także próby na torze doświadczalnym w Żmigrodzie oraz tymczasowo stacjonowały w Lokomotywowni Warszawa Olszynka Grochowska.

Włochy[edytuj | edytuj kod]

We Włoszech lokomotywy otrzymały nowe malowanie oraz oznaczenie E405. Obniżono także prędkość maksymalną do 140 km/h dla pociągów towarowych – (dla pociągów pasażerskich prędkość maksymalna wynosi 200 km/h). Elektrowozy tego typu rozpoczęły pracę w maju 2003 i stacjonują w lokomotywowniach w Mediolanie, Weronie i Udine, a stosowane są do prowadzenia pociągów pośpiesznych oraz szybkich pociągów towarowych o masie do 1300 ton.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]