Aerofagia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zaburzenia wegetatywne występujące pod postacią somatyczną
ICD-10 F45.3
Psychogenna aerofagia
MeSH D000334

Aerofagia (łykawica, łac. i ang. aerophagia) – zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, polegające na połykaniu powietrza prowadzącym do odbijania; objaw chorobowy, pojawiający się często u osób chorych na nerwicę[1].

Odbijanie powietrza w aerofagii jest zwykle nieświadome. W badaniu przeprowadzonym przez Alberta J. Bredenoorda i wsp. nazwano je "odbijaniem nadżołądkowym". W badaniu tym zastosowano impedancję przełykową i wykazano, że po połknięciu powietrze szybko przedostaje się do przełyku i następnie z powrotem do jamy ustnej. Nie dochodzi do rozluźnienia dolnego zwieracza przełyku. Ten typ odbijania jest charakterystyczny tylko dla aerofagii[2].

Kryteria rozpoznania[edytuj | edytuj kod]

Według Kryteriów rzymskich III aerofagia należy do zaburzeń odbijania i zaliczana jest do zaburzeń czynnościowych żołądka i dwunastnicy. Początek objawów musi występować co najmniej 6 miesięcy przed postawieniem diagnozy. Konieczne jest spełnienie obu poniższych warunków przez co najmniej 3 miesiące:

  • uciążliwe, nawracające odbijanie co najmniej kilka razy w tygodniu
  • obiektywnie zaobserwowane lub zmierzone połykanie powietrza

Różnicowanie[edytuj | edytuj kod]

Aerofagia jest zazwyczaj łatwa do rozpoznania na podstawie informacji uzyskanych od pacjenta i nie wymaga dodatkowej diagnostyki. Niekiedy zaburzenie wymaga różnicowania z przebiegającą czasem z nadmiernym odbijaniem chorobą refluksową przełyku, wówczas pomocna może być pH-metria lub włączenie do leczenia inhibitorów pompy protonowej, łagodzących objawy w chorobie refluksowej, a nie mających wpływu na aerofagię. Ponadto zaburzenie to należy różnicować z dyspepsją, zespołem przeżuwania, zaburzeniami lękowymi i depresyjnymi.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

  • wytłumaczenie choremu mechanizmu zaburzenia, uspokojenie pacjenta
  • próba oduczenia nawyku odbijania
  • modyfikacja diety (odstawienie cukierków do ssania, gumy do żucia oraz napojów gazowanych, zalecenie połykania niewielkich kęsów pokarmu i wolniejszego jedzenia)
  • psychoterapia behawioralna

Skuteczność powyższych form terapii jest niepewna.

Przypisy

  1. Symptomatologia chorób czynnościowych. W: Leszek Paradowski (red.): Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego. Wrocław: Cornetis sp. z o.o., 2007, s. 17. ISBN 83-919540-8-0.
  2. AJ. Bredenoord, BL. Weusten, D. Sifrim, R. Timmer i inni. Aerophagia, gastric, and supragastric belching: a study using intraluminal electrical impedance monitoring.. „Gut”. 53 (11), s. 1561–5, Nov 2004. doi:10.1136/gut.2004.042945. PMID 15479671. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Dorota Ksiądzyna: Zaburzenia czynnościowe żołądka i dwunastnicy. W: Leszek Paradowski (red.): Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego. Wrocław: Cornetis sp. z o.o., 2007, s. 102–4. ISBN 83-919540-8-0.
  2. Choroby czynnościowe przewodu pokarmowego. Wytyczne rzymskie III.. „Medycyna Praktyczna”. 8/2007 (wydanie specjalne), s. 20–1, 2007. Kraków: Medycyna Praktyczna. ISSN 0867-499X (pol.). 
  3. Rome III Diagnostic Criteria for Functional Gastrointestinal Disorders (ang.). romecriteria.org, 2006. [dostęp 2009-12-03]. s. 888.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.