Aerofony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Aerofony - grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej Curta Sachsa, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest drgający słup powietrza, zamknięty w przestrzeni rezonansowej, pobudzony do wibracji za pomocą zadęcia. W przypadku aerofonów wolnych źródłem dźwięku jest powietrze znajdujące się na zewnątrz instrumentu. Część instrumentu zamykająca słup powietrza nazywana jest piszczałką i od jej długości zależy wysokość dźwięku. Barwa dźwięku zależy od materiału, z którego wykonano piszczałkę, jej kształtu i menzury.

Wysokość dźwięku zmieniana jest poprzez:

  • zamykanie lub otwieranie otworów bocznych,
  • zmianę długości piszczałki suwakiem lub wentylami,
  • zmianę ciśnienia powietrza (tzw. przedęcia).

Ze względu na sposób zadęcia aerofony dzielą się na:

Aerofony wolne (takie jak czurynga, wirujący bąk dziecięcy, bicz, szabla) poprzez szybki ruch powodują zmiany ciśnienia otaczającego powietrza i w efekcie drgania akustyczne.

W praktycznym, potocznym podziale instrumentów muzycznych aerofony nazywane są instrumentami dętymi i wyróżnia się pośród nich trzy grupy:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Andrzej Chodkowski (red.): Encyklopedia muzyki. Warszawa: Wydaw. Naukowe PWN, 1995, s. 15. ISBN 83-01-11390-1.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]