Agilulf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Agilulf
król Longobardów
Okres panowania od 591
do 616
Dane biograficzne
Żona Teodolinda
Dzieci Adaloald

Agilulf – król Longobardów w latach 591-616. Kuzyn Autarisa i mąż wdowy po nim, Teodolindy. Za jego panowania wzmocniona została władza królewska oraz postępowała chrystianizacja pod presją papieża Grzegorza Wielkiego i za poparciem królowej Teodolindy. Sam Agilulf nie ochrzcił się, ale w 603[1] roku ochrzczony został jego syn i przyszły następca Adaloald. Pozwolił św. Kolumbanowi założyć klasztor we Bobbio, po czym w roku 613[2] wsparł opactwo darowizną.

Odnosił również liczne sukcesy militarne[3], w 593 zdobył Perugię, w 603 Cremonę i Mantuę.

Po śmierci Agilulfa Teodolinda została regentką, sprawującą rządy w imieniu ich małoletniego syna, Adaloalda.

Bibliografia [edytuj]

  • Praca zbiorowa Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki, Mediaset Group SA, 2007, ss. 70, ISBN 978-84-9819-814-0.

Przypisy

  1. ↑ Józef Andrzej Gierowski: Historia Włoch. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1986, s. 37. ISBN 83-04-01943-4.
  2. ↑ Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona, 2005, Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza, Oficyna Wydawnicza FOGRA, ss. 60, ISBN 83-85719-85-7.
  3. ↑ Praca zbiorowa: Oxford – Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Wędrówka ludów – Merowingowie. T. 15. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 235. ISBN 83-7425-025-9.


Poprzednik
Autaris		 Corona ferrea.png Król Longobardów
591-616		 Corona ferrea.png Następca
Adaloald
p • d • e
Władcy i królowie Włoch między 476 a 963
Bez dynastii
Odoaker (476–493)
Żelazna korona Longobardów
Ostrogoci
Teodoryk (493–526) • Atalaryk (526–534) • Teodahad (534–536) • Witiges (536–540) • Ildibald (540–541) • Eraryk (541) • Totila (541–552) • Teja (552–553)
Bizantyjczycy
Justynian I (jako cesarz) (553–565)
Longobardowie
Alboin (565–572) • Klef (572–574) • bezkrólewie (574–584) • Autaris (584–590) • Agilulf (590–616) • Adaloald (616–626) • Arioald (626–636) • Rotari (636-652) • Rodoald (652–653) • Aripert I (653–661) • Godepert (661–662) • Perctarit (661–662) • Grimoald (662–671) • Garibald (671) • Perctarit (671–688) • Cunipert (688–689) • Alahis (689) • Cunipert (689–700) • Liutpert (700–702) • Raginpert (701) • Aripert II (702–712) • Ansprand (712) • Liutprand (712–744) • Hildeprand (744) • Ratchis (744–749) • Aistulf (749–756) • Dezyderiusz (756–774)
Karolingowie
Karol I (774–814) • Pepin (781–810) • Bernard (810–818) • Ludwik I (818-822) • Lotar I (822–855) • Ludwik II (855–875) • Karol II (875–877) • Karloman (877–879) • Karol III (879–888) • Arnulf (896–899) • Ratold (896)
Tytuł sporny 887–963
Unruochingowie: Berengar I (887–924) • Gwidonowie: Gwido (889–894) • Lambert (891–897) • Welfowie: Rudolf II Burgundzki (924–926) • Bosonidzi: Ludwik III (900–905) • Hugo (926–947) • Lotar II (945–950) • Anscarydzi: Berengar II (950–963) • Adalbert (950–963)
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Agilulf&oldid=36010764”