Aglomeracja policentryczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Aglomeracja policentryczna – drugi rodzaj aglomeracji, tworzącej zespół wzajemnie powiązanych jednostek osadniczych, którego główną cechą jest brak jednego ośrodka centralnego[1]. Wyróżnia się ponadto podtypy aglomeracji policentrycznej: aglomeracja bicentryczna i konurbacja.

W aglomeracjach policentrycznych sensu stricto w istotny sposób zaznacza się rywalizacja między miastami, są też one zlokalizowane w większej odległości od siebie, niż to ma miejsce w przypadku konurbacji. Aglomeracja bicentryczna posiada 2 ośrodki centralne położone w pewnej odległości od siebie.

Przykładem aglomeracji policentrycznej jest aglomeracja rybnicka powstała z dawnej, słabo zaawansowanej konurbacji czy aglomeracja bydgosko-toruńska powstała w efekcie zbliżenia pól oddziaływań dwóch większych miast.

Nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Istotnym elementem jest używanie nazwy aglomeracja w odniesieniu do układów policentrycznych. Zgodnie z przyjętymi w naukach geograficznych zasadami, aby użyć w odniesieniu do układu wieloogniskowego określenia aglomeracja trzeba zaznaczyć jednocześnie, że ma się na myśli aglomerację policentryczną. W przypadku, gdy mowa o formie, która jest konurbacją de facto, najlepiej ją tak po prostu nazwać, np. policentryczna aglomeracja bydgosko-toruńska, konurbacja katowicka.

Pojęcie aglomeracja, z następującym za nim określeniem geograficznym jest zarezerwowane dla aglomeracji monocentrycznych, np. aglomeracja warszawska, aglomeracja londyńska itp.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy