Agnieszka Osiecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Agnieszka Osiecka
Agnieszka Osiecka Polish writer.jpg
Agnieszka Osiecka, fotografia, 1965
Imię i nazwisko Agnieszka Osiecka
Data i miejsce urodzenia 9 października 1936
Warszawa
Pochodzenie  Polska
Data i miejsce śmierci 7 marca 1997
Warszawa
Gatunek piosenka literacka
musical
kolaż
Zawód reżyser
autor tekstów piosenek
dziennikarka
Aktywność 1954–1997
Wytwórnia płytowa Polskie Nagrania
Polskie Radio
Powiązania Studencki Teatr Satyryków
Polskie Radio
Teatr Telewizji
Bim-Bom
Kabaret Olgi Lipińskiej
Pod Egidą
Teatr Atelier im. Agnieszki Osieckiej w Sopocie
Współpracownicy
Katarzyna Gärtner
Krystyna Janda
Kalina Jędrusik
Seweryn Krajewski
Maryla Rodowicz
Magda Umer
Jan Ptaszyn Wróblewski
Andrzej Zieliński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (pośm.) Złoty Krzyż Zasługi
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Agnieszka Osiecka (ur. 9 października 1936 w Warszawie[1], zm. 7 marca 1997 tamże[2]) – polska poetka, autorka tekstów piosenek, pisarka, reżyser teatralny i telewizyjny, dziennikarka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Agnieszka Osiecka studiowała w latach 1952–1956 na Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 1957–1962 na Wydziale Reżyserii Filmowej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej w Łodzi[3]. W latach 1954–1972 związana była ze Studenckim Teatrem Satyryków; była członkiem rady artystycznej tego teatru i tam także debiutowała jako autorka tekstów piosenek; napisała ich dla tej sceny 166.

W latach 1954–1957 publikowała swoje teksty, eseje i reportaże w „Głosie Wybrzeża”, „Nowej Kulturze”, „Sztandarze Młodych” i „Po Prostu”. Później pisała również w „Literaturze”, „Kulturze” i „Polsce”. Była członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Przez 7 lat prowadziła w Polskim Radiu Radiowe Studio Piosenki, które wydało ponad 500 piosenek i pozwoliło na wypromowanie wielu wielkich gwiazd polskiej estrady.

W latach 1994–1996 współpracowała z Teatrem Atelier w Sopocie, dla którego napisała swoje ostatnie sztuki i songi uznane przez krytykę za najdoskonalsze w jej artystycznym dorobku. Od 1997 jest patronką tego teatru. Co roku odbywają się w nim półfinałowe koncerty konkursu na interpretację piosenek Agnieszki Osieckiej pod nazwą Pamiętajmy o Osieckiej. Prócz tego jej imieniem nazwano studio Programu III Polskiego Radia, gdzie odbywają się prestiżowe koncerty polskich i zagranicznych gwiazd.

Zmarła 7 marca 1997 w wyniku choroby nowotworowej (rak jelita grubego). Uroczystości pogrzebowe Agnieszki Osieckiej odbyły się w kościele św. Karola Boromeusza[4]. Została pochowana na warszawskich Powązkach – kwatera wpr 284b. Dorobkiem Agnieszki Osieckiej zajmuje się założona przez córkę poetki Agatę Passent Fundacja Okularnicy. Obecnie wydaje 14-tomowy Wielki śpiewnik Agnieszki Osieckiej. W 1997 na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu Magda Umer przedstawiła wyreżyserowany przez siebie koncert-spektakl Zielono mi, składający się z piosenek Agnieszki Osieckiej, w którym wystąpiła plejada gwiazd polskiej estrady muzycznej.

Osiecka i Hłasko[edytuj | edytuj kod]

„Panna Czaczkes” – tak nazywał ją pieszczotliwie Marek Hłasko. Ich romans zaczął się rozwijać na przełomie 1956 i 1957. Osiecka była 21-letnią studentką, działającą w STS-ie, natomiast Hłasko był doskonale znany w całym kraju dzięki sukcesowi zbioru opowiadań Pierwszy krok w chmurach. Znajomość przebiegała dość burzliwie, z czasem ze względu na fakt, że Hłasko nie mógł wrócić do Polski po wyjeździe za granicę. Osiecka zaś usilnie, lecz bezskutecznie, zabiegała u ówczesnych władz o pozwolenie na powrót Hłaski do kraju. Spotkali się dopiero – po raz ostatni – w kwietniu 1968 w Los Angeles. Osiecka odbywała wówczas podróż stypendialną po Ameryce. Została jej po Hłasce korespondencja oraz maszyna do pisania, która stała na biurku Osieckiej do końca jej życia.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Córka pianisty Wiktora Osieckiego[5] i Marii z domu Sztechman. W latach 1963–1964 była żoną Wojciecha Frykowskiego. Drugim jej mężem był reżyser Wojciech Jesionka[potrzebne źródło].

Matka dziennikarki Agaty Passent (ze związku z Danielem Passentem).

We wrześniu 2010 nakładem wydawnictwa Agora ukazał się tom korespondencji między Agnieszką Osiecką i Jeremim Przyborą z lat 1964-1966 pt. „Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory listy na wyczerpanym papierze” (ISBN 978-83-268-0078-8). Za zgodą Agaty Passent, córki Osieckiej, i Konstantego Przybory, syna Jeremiego, opublikowano korespondencję ludzi związanych głębokim uczuciem.

Cierpiała na chorobę alkoholową[6].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W uznaniu wybitnych zasług dla kultury polskiej została pośmiertnie odznaczona przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1997)[7].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Agnieszka Osiecka napisała około 2000 piosenek, wydanych m.in. w tomach:

  • Kolory (1963)
  • Wyszłam i nie wróciłam (1969)
  • Listy śpiewające (1971)
  • Sztuczny miód (1977)
  • Żywa reklama (1985)
  • Śpiewające piaski (1989)
  • Opisanie szopki (1991)

W 2004 Polskie Wydawnictwo Muzyczne rozpoczęło edycję Wielkiego śpiewnika Agnieszki Osieckiej, w którym pomieszczono blisko 500 piosenek zebranych w 13 tomach (tom 10. ukazał się w 2009).

Piosenki Agnieszki Osieckiej:

Agnieszka Osiecka jest autorką scenariusza widowiska muzycznego Niech no tylko zakwitną jabłonie (1964, prapremiera w Teatrze Ateneum w Warszawie w reżyserii Jana Biczyckiego), który zdobył główną nagrodę na Festiwalu Polskiej Dramaturgii Współczesnej w 1964 i stał się największym przebojem teatralnym lat 60. XX wieku w Polsce.

Pisała też opowiadania (Biała bluzka), książki fabularne (m.in. Czarna wiewiórka, Salon gier), wspomnieniowe (Szpetni czterdziestoletni, Na początku był negatyw, Rozmowy w tańcu) i skierowane do najmłodszych czytelników (m.in. Dzień dobry Eugeniuszu, Wzór na diabelski ogon, Ptakowiec, Szczególnie małe sny, Dixie – opowiadanie, na podstawie którego powstał serial animowany) oraz sztuki teatralne (m.in. adaptacje Singera: Sztukmistrz z Lublina; Wilki, Darcie pierza). Przez kilka miesięcy 1985 prowadziła dziennik, dedykowany Adamowi Michnikowi, skazanemu wtedy na 3 lata więzienia. Książka Na wolności. Dziennik dla Adama ukazał się w 2008[10]. W 1995 zakończyła pracę nad librettem do opery dziecięcej Pan Marimba. Niestety nie miała okazji obejrzeć spektaklu, bo jego premiera miała miejsce krótko po jej śmierci. Na podstawie książki powstał serial animowany pt. Dixie, do którego napisała również dialogi.

Jest autorką słynnego sloganu reklamowego Coca cola – to jest to! (1972)[11].

Pamięć o autorce[edytuj | edytuj kod]

Tablica pamiątkowa na Saskiej Kępie w Warszawie

Albumy i kompilacje oparte w całości na twórczości Agnieszki Osieckiej[edytuj | edytuj kod]

Konkursy i wydarzenia muzyczne[edytuj | edytuj kod]

Fundacja[edytuj | edytuj kod]

Grób Agnieszki Osieckiej na Powązkach

Patronaty[edytuj | edytuj kod]

Pomniki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bohdan Drozdowski, Bohdan Urbankowski: Od Staffa do Wojaczka: poezja polska 1939-1988 : antologia, Tom 2. Wydawnictwo Łódzkie, 1991, s. 424. ISBN 9788321808895.
  2. Monika Spławska-Murmyło: Ilustrowany leksykon pisarzy i poetów polskich. Adamus, 2007, s. 117. ISBN 9788360333259.
  3. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.): Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1993, s. 522. ISBN 83-223-2644-0.
  4. Krzysztof Masłoń: Śmierci nie można umieć.
  5. Zbigniew Wilski (red.), Polska Akademia Nauk, Instytut Sztuki: Słownik biograficzny teatru polskiego. T. 2: 1900–1980. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 522. ISBN 83-01-11260-3.
  6. Córeczko, nie ma sprawy. wyborcza.pl, 27 listopada 2010. [dostęp 27 listopada 2010].
  7. M.P. z 1997 r. Nr 39, poz. 396
  8. Osiecka / Nahorny – Herbaciane nonsensy. EMI nr 0946 3 60583 2 0.
  9. Fundacja Okularnicy im. Agnieszki Osieckiej: Piosenki zarejestrowane przez ZAiKS – S (pol.). [dostęp 4 października 2009].
  10. Zdzisław Pietrasik: Agnieszka dla Adama (pol.). 3 czerwca 2008. [dostęp 1 stycznia 2011].
  11. Fundacja Okularnicy im. Agnieszki Osieckiej: Agnieszka Osiecka – Biografia (pol.). [dostęp 9 października 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]