Agnieszka Pilchowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portret Agnieszki Pilchowej znanej jako Agni P. lub Jasnowidząca z Wisły autorstwa K. Fecheckiego, namalowany ok. 1935 roku

Agnieszka Pilchowa (znana jako Agni P.), polska jasnowidząca, bioenergoterapeutka i zielarka, urodziła się 16 grudnia 1888 roku w rodzinie Wysockich w miejscowości Zarubek na terenie Czech (obecnie część Ostrawy). Była Polką urodzoną na pograniczu polsko-czeskim, w domu posługiwano się językiem czeskim a ona sama uczęszczała do czeskiej szkoły. Jej zdolność prekognicji została potwierdzona w wielu różnych miejscach i w różnych okolicznościach.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Zdolności Agnieszki Pilchowej zostały zauważone jeszcze w dzieciństwie[1]. Jako dziecko popadała w odmienne stany świadomości, w których odwiedzała nieznane jej miejsca, dalekie kraje i rozmawiała tam z ludźmi, których nigdy nie spotkała wcześniej. Przymykała oczy, przestawała reagować na zewnętrzne impulsy i przenosiła się duchem w odległe strony. Ze względu na jej odmienność rodzeństwo zaprzestało zabaw z Agnieszką, a ona sama wycofała się w głąb siebie, najchętniej spędzając czas samotnie. Później napisała w swoich pamiętnikach:

Ze zdolnościami jasnowidzenia jakie posiadam, przyszłam już na ten świat. Gdy mam spojrzeć w świat ducha nie potrzebuję zapadać w trans, czy tez używać jakichś środków pomocniczych. Z początku przymykałam oczy (…) potem już i przymykanie oczu zaczęło być zbyteczne.
— Agni P. Jasnowidząca z Wisły, Hejnał, Wisła 1930 s.73

Kiedy Agnieszka była dzieckiem, jej matka wyszła za mąż po raz drugi. Ojczym nienawidził przybranej, odmiennej córki, powierzając jej najcięższe prace w gospodarstwie. Skromna i posłuszna dziewczynka postanowiła zostać zakonnicą, zmieniała jednak zdanie około osiemnastego roku życia, gdy trafiła w kręgi spirytystów ziemi cieszyńskiej. Ze względu na wyjątkowe zdolności jasnowidzenia, prawdopodobnie powodowani zazdrością spirytyści wykluczyli ją ze swojego środowiska.

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Jako młoda dziewczyna, w wieku 21 lat, na skutek niesprzyjających okoliczności została zmuszona do poślubienia jednego z kolegów swojego brata. W pamiętnikach pisze:

Jeszcze w dniu ślubu drżałam z rozpaczy i mdlałam z przerażenia. Jakże iść z tym człowiekiem przez życie, kiedy taki dziwny strach miałam przed nim.
— Agni P. Jasnowidząca z Wisły, Hejnał, Wisła 1930 s. 109

W trzecim roku małżeństwa zaczęła leczyć. Pierwszymi pacjentami były chore dzieci z sąsiedztwa, które uzdrowiła głaskami. Po czterech lata współżycia małżeńskiego odeszła od męża i z dwójką dzieci przeniosła się do matki. Formalne unieważnienie małżeństwa, nastąpiło w 1917 roku. Jako powód unieważnienia Agni P. podała m.in. gwałt i przemoc[2]. W swoich pamiętnikach pisze:

Praca moja na szerszą skalę zaczęła się już za czasów mojego pierwszego małżeństwa, po upływie trzech lat pożycia z tym człowiekiem, gdy wybuchła wojna światowa. Miałam już wówczas dwoje dzieci. Mieszkaliśmy pod zaborem austriackim. Bolałam bardzo na myśl o przelewie krwi i tych wszystkich, strasznych cierpieniach, które ludzkość sobie nawzajem niepotrzebnie zadaje.
— Agni P. Jasnowidząca z Wisły, Hejnał, Wisła 1930 s.122

W 1920 roku opuściła Czechy. Zamieszkała po drugiej stronie granicy, w Wiśle, w której poznała przyszłego męża, kierownika szkoły w Pszczynie, Jana Pilcha. W swoich pamiętnikach Jan Pilch pisze:

Naturalnie miała też i przeciwników, nieraz bardzo nieprzejednanych, szczególnie wśród tych, którym nie chciała radzić i pomagać w różnej, brudnej i nieuczciwej robocie. Inną, wrogo do niej nastawioną grupa ludzi byli spirytyści z Radwanic k/Ostrawy. Dążyli oni do rozwinięcia u siebie jasnowidzenia, a ponieważ widzieli, że nie dorównają Agnieszce, więc stąd podstawianie jej nóg na każdym kroku i szerzenie o niej ujemnej opinii. To też było do pewnego stopnia przyczyną, że w 1920 roku opuściła na stałe Czechosłowację i przeniosła się do Polski.
— J.Pilch, Pamiętniki, z informacji od wnuczki I.Bartuszek

Sława Agnieszki Pilchowej, jasnowidzącej i uzdrowicielki spowodowała, że w 1919 roku zaproszona została do Pragi czeskiej, w której na Uniwersytecie praskim naukowcy potwierdzili jej niespotykane uzdolnienia medialne. Prezydent Czechosłowacji Tomáš Masaryk oraz jego córka Alicja, z którą Pilchowa była zaprzyjaźniona, zaproponowali jej stały pobyt na Hradczanach[3]. Ponieważ twierdziła, że duch opiekuńczy objawiony w postaci gołębia wyznaczył jej miejsce do życia w Wiśle, odmówiła. Tam wyszła za mąż i w latach 30. zamieszkała wraz z rodziną w nowo wybudowanej willi „Sfinks” pod szczytem Jarzębatej. Nazwa willi nawiązuje do prac związanych z Egiptem mieszkającego w pobliżu Juliana Ochorowicza[4]. W Sfinksie mieściła się także redakcja popularnego miesięcznika „Hejnał” wydawanego początkowo przez Jana Hadynę, a później przez Jana Pilcha. Do „Hejnału” pisywała Pilchowa, jej mąż i córka Janka Pilchówna, a syn Stanisław Kurletto ilustrował miesięcznik. Ponieważ Agnieszka Pilchowa nie mówiła dobrze po polsku, korektą jej tekstów i odpisywaniem na listy czytelników zajmowała się córka Janka, a także mieszkająca po sąsiedzku Kazimiera Chobot. „Sfinks” był domem otwartym, do którego ludzie przychodzili po porady. Jan Pilch pisze:

Agni nie garnęła się do ludzi, nie odczuwała z ich strony bynajmniej jakiegoś większego zasilenia duchowego dla siebie. Liczba przybywających do niej szła w tysiące. Szli ludzie do niej ze szczerą ufnością, z wiarą w Boga, że On im przez nią poradzi, pomoże. Szli też i tacy, przed którymi ostrzegał ja opiekun, a więc sceptycy i niedowiarkowie.
— J. Pilch, Pamiętniki, z informacji od wnuczki I.Bartuszek

Kazimiera Chobot dodaje:

Leczyła nie tylko bezinteresownie, ale pomagała żywnościowo i materialnie potrzebującym, nie znosiła reklamy, szumu, pieniędzy.
— K. Chobotowa, Wstęp, w: Pamiętniki Jasnowidzącej, s. 33.

W czasie II wojny światowej redakcja „Hejnału” została zlikwidowana przez Niemców, a dorobek literacki zniszczony. Po śmierci Jana Pilcha w 1976 roku „Sfinks” został sprzedany przez najstarszą córkę Annę miejscowym zakładom przemysłowym na dom wypoczynkowy. Sława Agnieszki Pilchowej, Agni P., jako jasnowidzącej, uzdrowicielki i zielarki zaczęła się rozwijać w latach 20. XX wieku. Była częstym gościem prezydenta Ignacego Mościckiego oraz odwiedzała Marszałka Piłsudskiego w Belwederze. Jej nazwisko stało się znane także dzięki audycjom radiowym prowadzonym przez Zofię Kossak-Szczucką[5]. Stanisław Hadyna w swojej książce Przez okna czasu przypisuje Agni P. autorstwo słynnej przepowiedni z Tęgoborzy opublikowanej w marcu 1939 roku w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym”. Zawarta w niej przepowiednia losów II wojny światowej oraz wyboru Polaka na papieża wywołała sensację i cytowana była w wielu mediach, a w tym w filmie Leonarda Buczkowskiego Zakazane piosenki (1946). Drukiem ukazały się też książki autorstwa Agni P. Życie na ziemi i w zaświecie, czyli wędrówka dusz, Zmora, Umarli mówią, Spojrzenie w przyszłość, Pamiętniki Jasnowidzącej i Jasnowidzenie.

II wojna światowa i śmierć[edytuj | edytuj kod]

Przepowiednie Agni P. dotyczące wojennej przyszłości zostały uznane za przerażające, nieprawdopodobne i nie spotkały się ze zrozumieniem. Widziała żołnierzy niemieckich pod Bramą Branderburską, a potem czerwoną flagę na niej zawieszoną, masową zagładę, obozy koncentracyjne, wojnę niemiecko-sowiecką i japońsko-amerykańską, wybuch bomby jądrowej. Podobnie się rzecz miała z przepowiedniami dotyczącymi wielu innych obszarów życia, wybiegającymi daleko w przód, tak więc Pilchowa zaprzestała jasnowidzącej działalności. W 1943 roku, na skutek denuncjacji, Agnieszka Pilchowa została aresztowana przez Gestapo wraz z mężem i córką Janiną. 24 grudnia 1943 Agnieszka i Jan Pilch przewiezieni zostali do obozu śledczego w Mysłowicach[6] a stamtąd w kwietniu 1944 roku Agni P. trafiła do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, a Jan Pilch do obozu Sachsenhausen (KL). W Ravensbrück Agni P. spotkała się z więzioną tam również córką Janką, literatką i poetką zamieszkałą po wojnie na stałe w Brazylii. W 1944 roku Janka Pilchówna pisze w obozie Ravensbrück:

Ty wiesz – świat tu nie zajrzy, a Bóg nie pocieszy.

Jak wątły płomyk nasze – twoje, moje życie,
Kiedyś przepyszne wolne: w radości, w rozkwicie…
Trzeba kończyć rachunki. Pójdź, ból nas rozgrzeszy.
Kto by się kiedyś w szczęściu własnym zaskorupił,
Kto ma za sobą krzywdę, zawziętość lub zawiść,
Czyjeś zdeptane szczęście i własną nienawiść

Gdy tu uczciwie żyje, już sam się odkupił.

Agnieszka Pilchowa została rozstrzelana w obozie koncentracyjnym Ravensbrück 4 stycznia 1945 roku. Była to jedna z ostatnich egzekucji w tymże obozie. Własną śmierć przepowiedziała sobie również dokładnie w tej dacie.

Przypisy

  1. Agni P., Pamiętniki jasnowidzącej, Hejnał, 1930, s. 74.
  2. W. Magiera, Cieszyński Szlak Kobiet, SKKK Cieszyn, Kongres Polaków w Republice Czeskiej 2011 s. 29.
  3. J. Chobot, Nowoczesny ruch spirytualistyczny, Książnica, 1937, s. 161.
  4. Jasnowidząca z Wisły, „Czwarty Wymiar”, grudzień 2008, s. 2.
  5. S. Hadyna, Przez okna czasu, Instytut Ekologii i Zdrowia, Kraków 1993, s. 13.
  6. Józef Dzwonek, Wisła w jarzmie hitlerowskim 1939-1945, KM ZBoWiD, Wisła 1988, s. 26.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysława Magiera, Cieszyński szlak kobiet, SKKK w Ciesznie, 2011.
  • Józef Chobot, Nowoczesny ruch spirytualistyczny, Książnica Wiedzy Duchowej, 1937.
  • Stanisław Hadyna, Przez okna czasu, Instytut Ekologii i Zdrowia, Kraków 1993.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]