Agostino Carracci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Agostino Carracci
Autoritratto di Agostino Carracci (1604).jpg
Autoportret (1604)
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1557, Bolonia
Data i miejsce śmierci 22 marca 1602, Parma
Dziedzina sztuki Malarstwo, grafika
Styl Barok
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Ostatnia komunia św. Hieronima (1591-92)

Agostino Carracci (ur. 16 sierpnia 1557 w Bolonii, zm. 22 marca 1602 w Parmie) - włoski malarz i grafik okresu wczesnego baroku, współzałożyciel Akademii Bolońskiej, brat Annibale Carracciego, kuzyn Lodovica Carracciego.

Kształcił się u Prospera Fontany i Lodovica Carracciego. Podróżował do Rzymu (1581), Cremony (1582) i dwukrotnie do Wenecji. Wraz ze swoimi krewniakami wykonał malowidła ścienne w kilku pałacach bolońskich (Fava, Magnani-Salem, Sampieri-Talon). Pomagał bratu Annibale w dekoracji Galerii Owidiusza w Palazzo Farnese w Rzymie. Był współzałożycielem Akademii Bolońskiej, gdzie jako wszechstronny erudyta wykładał nauki przyrodnicze i teorię sztuki. Poróżniony z bratem, na zaproszenie księcia Ranuccia Farnese, udał się do Parmy, gdzie w 1599 malował freski o tematyce mitologicznej w Palazzo del Giardino (Kupidyny, Galatea i Argonauci, Wenus i Mars, Wojownik opierający się czarom Syreny). Wykonywał też obrazy sztalugowe o tematyce religijnej i portrety.

Był niezwykle płodnym rytownikiem. Pozostawił ok. 350 miedziorytów (reprodukował m.in. dzieła Correggia i Vreonesego).

Malarzem został także jego nieślubny syn Antonio Marziale Carracci.

Wybrane dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Arrigo Włochacz, Pietro Szaleniec i Amon Karzeł - ok. 1598, 101 x 133 cm, Museo di Capodimonte, Neapol
  • Demokryt - 1598, Museo di Capodimonte, Neapol
  • Ekstaza św. Katarzyny - 1590, Galeria Borghese, Rzym
  • Giovanna Guicciardini - 1598, 95 x 76 cm, Gemaldegalerie, Berlin
  • Krajobraz z kąpiącymi się - 1597-99, 40 x 49 cm, Galleria Palatina, Florencja
  • Madonna z Dzieciątkiem i świętymi1586, 153 x 120 cm, Galleria Nazionale, Parma
  • Opłakiwanie - ok. 1586, 191 x 156 cm, Ermitaż, Sankt Petersburg
  • Ostatnia komunia św. Hieronima - ok. 1592, 376 x 224 cm, Pinacoteca Nazionale, Bolonia
  • Ostatnia Wieczerza - 172 x 237 cm, Prado, Madryt
  • Pluton - 1592, Galleria Estense, Modena
  • Portret lutnisty - 1585-86, 54 x 32 cm, Museo di Capodimonte, Neapol
  • Wenus, Amor i satyr - 1598-99, 129 x 184 cm, Kunsthistorisches Museum, Wiedeń
  • Wniebowzięcie Marii - ok. 1592, Pinacoteca Nazionale, Bolonia
  • Zwiastowanie - 48 x 35 cm, Luwr, Paryż

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barok, Łódź: Galaktyka, 1999, ISBN 83-87914-03-7
  • Chiara Lachi, Sztuka baroku, Warszawa: Arkady, 2011 (Wielka Historia Sztuki, t. 5), ISBN 978-83-213-4685-4
  • Leksykon malarstwa od A do Z, Warszawa: Muza S.A., 1992, ISBN 83-7079-076-3
  • Christine Stukenbrock, Barbara Toepper, Arcydzieła malarstwa europejskiego, Koenigswinter: h. f. ullmann, 2007, ISBN 978-3-8331-2131-9
  • Sztuka świata, t. 12, Leksykon A-K, Warszawa: Arkady, 2009, ISBN 83-213-4088-1
  • Józek Wzorek, Carracci, [w:] Encyklopedia katolicka, Lublin: Tow. Nauk. KUL, 1985.