Ahrar asz-Szam

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Flaga używana przez Ahrar asz-Szam

Ahrar asz-Szam – grupa zbrojna dżihadystów i salafitów utworzona w połowie 2011 podczas wojny domowej w Syrii, wchodząca w skład syryjskiej opozycji, mającej na celu obalenie rządu Baszszara al-Asada. Było to pierwsze fundamentalistyczne ugrupowanie działające na ziemiach syryjskich działające równolegle z umiarkowaną Wolną Armią Syrii[1]. Od 21 grudnia 2012 ugrupowanie działa w ramach konfederacji pod nazwą Syryjski Front Islamski, który 22 listopada 2013 ewoluował w Front Islamski.

Rola ekstremistów w Syrii wzrosła kiedy w grudniu 2011 amerykańscy żołnierze po ośmiu latach wycofali się z sąsiedniego Iraku. Wówczas do Syrii przez wschodnią granicę zaczęli przenikać mudżahedini, którzy wykorzystali chaos w kraju, poparli sunnicką opozycję, dążąc do ustanowienia w Syrii państwa islamskiego. Z tego też powodu Stany Zjednoczone sceptycznie nastawione były do dozbrajania powstańców, gdyż wysoce prawdopodobnie było, że broń trafiała by w ręce terrorystów[2]. Ahrar asz-Szam opierał się na weteranach wojny w Iraku[1].

Ahrar asz-Szam współpracował z innym dżihadystycznym ugrupowaniem Dżabhat an-Nusra oraz świeckim ugrupowaniem opozycyjnym - Wolną Armią Syrii. Ugrupowanie to prowadziło rekrutację zagranicznych dżihadystów do walk w Syrii, co spowodowało radykalizację wojny domowej i obawy areny międzynarodowej o rosnące wpływy terrorystów w Syrii[3]. Ugrupowanie zostało oskarżone o wzniecanie konfliktów radykalnych salafitów z szyitami, co mogło zapoczątkować religijny charakter syryjskiej wojny domowej[4]. Liczebność ugrupowania wahała się od 10 do 20 tys. ekstremistów[5].

Rebelianci z Ahrar asz-Szam brali udział w marcu 2012 w obronie miasta Idlib[6] oraz walczą w bitwie o Aleppo[7], pod Ma’arrat an-Numan i Damaszkiem[8]. W marcu 2013 ugrupowanie przejęło kontrolę nad miastem Ar-Rakka, jednak następnie zostali z niego wyparci przez radykałów z Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie, które stało się wrogiem Ahrar asz-Szam.

Ahrar asz-Szam wraz z 14 innymi ugrupowaniami odrzuciło 18 listopada 2012 wejście w skład szerokiej Syryjskiej Koalicji Narodowej na rzecz Opozycji i Sił Rewolucyjnych. Islamiści opowiedzieli się za utworzeniem państwa islamskiego i domagali się wprowadzenie koranu jako konstytucji[9]. 21 grudnia 2012 ugrupowanie weszło w skład konfederacji Syryjskiego Frontu Islamskiego[10], który 22 listopada 2013 ewoluował w Front Islamski.

16 stycznia 2014 współzałożyciel Ahrar asz-Szam weteran wojenny z Afganistanu i Iraku, Abu Chalid as-Suri, przyznał, że posiadał wieloletnie kontakty z Usamą ibn Ladinem oraz Ajmanem az-Zawahirim, liderem światowej Al-Ka’idy. Potwierdził, iż Ahrar asz-Szam jest bezpośrednio powiązane z Al-Ka’ida. Podczas kampanii przeciwko Islamskiemu Państwu w Iraku i Lewancie, Ahrar asz-Szam wspierało koalicję walczącą z ISIS, krytykując ich za powodowanie konfliktów między islamistami[11]. Abu Chalid as-Suri zginął w zamachu samobójczym w Aleppo 23 lutego 2014[12].

Wobec porażek Frontu Islamskiego wobec Państwa Islamskiego (ISIS przed proklamacją kalifatu z 29 czerwca 2014), Ahrar asz-Szam czynił poszukiwania nowych sojuszników, by móc rywalizować z ściągającymi dżihadystami do kalifatu. W związku z tym 3 sierpnia 2014 podpisano ugodę z 17 innymi ugrupowaniami powołującymi Syryjską Radę Dowództwa Rewolucyjnego. W skład niej wchodziły rozłamowcy z Frontu Islamskiego (Dżajsz al-Islam oraz Liwa Sukur asz-Szam), Wolnej Armii Syrii (Syryjski Front Rewolucyjny oraz Ruch Hazzam), a także mniejsze ugrupowania[13].

9 września 2014 zamachowiec-samobójca z Państwa Islamskiego dokonał ataku podczas spotkania dowództwa Ahrar asz-Szam w Ram Hamdan w muhafazie Idlib, zabijając lidera ugrupowania Hasana Abuda i 28 członków kierownictwa. Abud był znany z krytyki Państwa Islamskiego. Kolejnego dnia rada rebeliantów wybrała nowe dowództwo. Liderem został Haszim asz-Szajch, zwany także jako Abu Dżabir. Natomiast nowym dowódcą wojskowym został Abu Salih. Zapowiedziano także, że grupa będzie nadal walczyć z syryjskimi siłami rządowymi i dżihadystami z Państwa Islamskiego[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Syrian Revolutionary Command Council (ang.). carnegieendowment.org, 2014-09-09. [dostęp 2014-09-10].
  2. Linton: Arming support Al-Qaeda for Syrian rebels (ang.). israelnationalnews.com, 2012-02-12. [dostęp 2012-03-31].
  3. Overblown fears of Islamists in Syria (ang.). nowlebanon.com, 2012-02-12. [dostęp 2012-10-01].
  4. As Syrian War Drags On, Jihadists Take Bigger Role (ang.). NYT, 2012-07-29. [dostęp 2012-10-01].
  5. Competition among Islamists (ang.). Economist, 2013-07-20. [dostęp 2013-11-30].
  6. BBC Arabic: Groups affiliated to al-Qaeda carry out acts of terror (ang.). champress.net. [dostęp 2012-10-01].
  7. INSIGHT-Syria rebels see future fight with foreign radicals (ang.). Reuters. [dostęp 2012-10-01].
  8. Maarat al-Numan, Idlib (ang.). youtube.com, 2012-10-14. [dostęp 2012-10-16].
  9. Aleppo Rebels Denounce Syrian Opposition National Coalition & Declar Islamic State (ang.). Reuters, 2012-11-18. [dostęp 2012-11-19].
  10. Establishment Of Joint Front Aimed At Toppling Assad, Founding Islamic State; Syrian Website Urges Them To Incorporate All Islamic Forces In Country (ang.). memri.org, 2012-12-21. [dostęp 2013-01-08].
  11. Statement from Zawahiri's representative shows Syrian rebel group tied to al Qaeda (ang.). longwarjournal.org, 2014-01-18. [dostęp 2014-03-01].
  12. Starszy dowódca Al-Kaidy zabity w Syrii (pol.). psz.pl, 2014-02-23. [dostęp 2014-03-01].
  13. Eighteen rebel factions announce new military grouping (ang.). DailyStar, 2014-08-04. [dostęp 2014-09-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]