Ainur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ainurowie (qya. ainu – święty, lm. ainur, z valarinu Ayanûz) – istoty przypominające bogów lub aniołów ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Ainurowie to istoty duchowe stworzone z myśli Eru Ilúvatara, Jedynego Boga Tolkienowskiego uniwersum, które wraz z nim poprzez Ainulindalë stworzyły wizję . Każdy z Ainurów znał tylko część zamysłów Ilúvatara – tę, z której został zrodzony (z wyjątkiem najpotężniejszego z nich, Melkora, który miał część wiedzy każdego z nich). Większość Ainurów przebywa z Ilúvatarem, jednak część z nich po stworzeniu Eä przybyła na Ardę, aby wypełniać ją Muzyką Ainurów.

Czternastu najpotężniejszych z nich zwanych jest Valarami (Melkor stał się Czarnym Władcą, uosobieniem zła i nie jest już zaliczany w poczet Valarów). Pomniejsi Ainurowie, którzy zstąpili wraz z Valarami na Ardę, zwani są Majarami. Do Majarów należeli m.in. Sauron, Ungolianta, Balrogowie, a także czarodzieje (m.in. Gandalf i Saruman). Ci z Ainurów, którzy zstąpili na Ardę, są z nią związani aż do jej końca (Melkor, wyrzucony w Pustkę, ma powrócić przed końcem).

Ainurowie byli istotami duchowymi, lecz od początku mieli określoną płeć, a po zstąpieniu do materialnego wszechświata (Ei) przybierali różne materialne formy, często podobne do Dzieci Iluvatara. Tolkien pisze w Silmarillionie, że istniały między nimi więzy pokrewieństwa[1] i dobierali się w pary na kształt małżeństw Dzieci[2].

Tylko raz krew Ainurów zmieszała się z krwią Dzieci Ilúvatara. Jedna z Majarów, Meliana, poślubiła króla elfów, Elu Thingola[3]; z tego związku narodziła się Lúthien, która zakochała się w człowieku, Berenie, i dla niego zrezygnowała ze swej nieśmiertelności[4].

Przypisy

  1. Manwë i Melkor byli braćmi poczętymi z myśli Ilúvatara. J.R.R. Tolkien: Silmarillion, s. 24. Dwaj bracia Fëanturi (...) najczęściej bywają nazywani Mandos i Lorien. Ibid., s. 27.
  2. Małżonką Aulego jest Yavanna. [Namo] za żonę ma Vaire. Ibid., s. 26–27.
  3. Ibid., s. 62–63.
  4. Ibid., s. 196–197

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]