Akaśa (dewanagari आकाश, trl. Ākāśa, ang. Akasha) – to słowo pochodzące z sanskrytu oznaczające eter rozpatrywany w dwóch znaczeniach: w sensie mitologicznym i jako dodatkowy żywioł do grupy czterech podstawowych.
W hinduizmie akaśa znaczy podstawę i esencję budowy wszystkich rzeczy w świecie materialnym; najmniejszy materialny element stworzony z materii świata astralnego. Jeden z podstawowych żywiołów planu astralnego. To panćamahabhuta – jeden z pięciu klasycznych żywiołów indyjskich. Jego główną cechą jest śabda (dewanagari dźwięk). W języku hindi akaśa oznacza niebo (w sensie fizycznym, czyli nieboskłon).
Akaśa oznacza także pustkę[potrzebne źródło] (nazywaną w buddyzmie śiunjata, a w taoizmie Dao).
Zobacz też [edytuj]
