Akanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Akanie – nieodróżnianie nieakcentowanych /a/, /e/[1] i /o/. Występuje w języku rosyjskim (коро́ва (korowa) – [kɐ'rovə] 'krowa') i w języku białoruskim (карова karowa 'ts.', Лукашэнка Łukaszenka). Jest skutkiem silnego akcentu dynamicznego. Brak akania to okanie.

Akanie bywa uznawane za innowację językową lub archaizm. Takie fakty jak rozwój prasłowiańskich grup typu TorT[2] (czy raczej TărT) w TraT w językach południowosłowiańskich i niekiedy w TarT w języku kaszubskim oraz odpowiadanie litewskiego /a/ słowiańskiemu /o/ sugerują, że jest to archaizm. Mocnym argumentem przeciwko archaicznemu charakterowi tego zjawiska jest jednak obecność samogłoski /o/ w sylabach nieakcentowanych w tzw. gramotach smoleńskich z przełomu XIII i XIV wieku[3].

Przypisy

  1. Hanna Dalewska-Greń, Języki słowiańskie, PWN, Warszawa 2002, ISBN 83-01-12391-5, s. 44-47
  2. grupy spółgłoskowo-samogłoskowe, w których "T" oznacza dowolną spółgłoskę
  3. Zarys gramatyki porównawczej języków słowiańskich, Zdzisław Stieber, Warszawa 2005