Akara z Maroni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Akara z Maroni
Cleithracara maronii[1]
(Steindachner, 1881)
Akara z Maroni
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd okoniokształtne
Rodzina pielęgnicowate
Podrodzina Cichlinae
Rodzaj Cleithracara
Kullander & Nijssen, 1989
Gatunek akara z Maroni
Synonimy
  • Acara maronii Steindachner, 1881
  • Aequidens maronii (Steindachner, 1881)
  • Cleithracara maroni (Steindachner, 1881)
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Akara z Maroni[2][3], akara marońska[4] (Cleithracara maronii) – słodkowodna ryba okoniokształtna z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Cleithracara. Często hodowana w akwariach.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Stojące i wolno płynące wody Ameryki Południowej: Surinam, Gujana, Trynidad i Tobago, Wenezuela.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ciało ma barwy żółtobrunatnej lub czerwonawej, na bokach występują pasy oraz wyraźna, żółto obrzeżona, ciemna plama. Należy do spokojnych pielęgnic. Nie ryje w dnie i oszczędza rośliny.

Samica dorasta do 6 cm, samiec – przeciętnie 7 cm (maksymalnie do 10 cm)

Dymorfizm płciowy[edytuj | edytuj kod]

Samiec z reguły większy, intensywniej ubarwiony z widoczną plamą w kształcie dziurki do klucza i o nieco bardziej wydłużonych końcach płetw: odbytową i grzbietową. Starsze samce posiadają długie, wyciągnięte niebieskawe końce płetw.

Warunki w akwarium[edytuj | edytuj kod]

Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik duży, co najmniej 80 – 100 cm długości
Temperatura wody 23–26 °C
Twardość wody miękka lub średnio twarda
Skala pH 6,5-7,2
pokarm żywy, mrożony i suchy
Uwagi temp. nie może spaść poniżej 20°C

Wymagania hodowlane[edytuj | edytuj kod]

Akwarium częściowo dobrze zarośnięte, nie za jaskrawe oświetlenie. Niezbędne rośliny pływające oraz kryjówki między roślinami i dekoracjami, na podłożu leżące płaskie kamienie. Woda musi być filtrowana i napowietrzana, regularnie znacznie odświeżana.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Hodowla może być dość trudna, gdyż nie wszystkie pary się wycierają ze sobą. Tarlaki wycierają się po okresie około pół roku. Dobrane pary wycierają się na gładkich, płaskich kamieniach lub na szerokich liściach, np.: żabienicach. Ryby opiekują się ikrą. Muszą mieć zapewniony spokój, ponieważ zdenerwowane zjadają jaja. Najczęściej jaj pilnuje samiec. Młode są długo prowadzone przez rodziców, czasem aż 6 miesięcy.

Przypisy

  1. Cleithracara maronii w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Nazewnictwo ryb egzotycznych, AKWARIUM, Nr 1-2/70 (występuje pod synonimiczną nazwą Aequidens maroni)
  3. Kahl Wally, Kahl Burkard, Vogt Dieter: Atlas ryb akwariowych. Warszawa: Delta W-Z, 2000. ISBN 83-7175-260-1.
  4. Eugeniusz Grabda, Tomasz Heese: Polskie nazewnictwo popularne krągłouste i ryby - Cyclostomata et Pisces. Koszalin: Wyższa Szkoła Inżynierska w Koszalinie, 1991.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]