Akomodacja oka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Akomodacja (nastawność oka) – zjawisko dostosowania się oka do oglądania przedmiotów znajdujących się w różnych odległościach. Dostosowanie to polega na odpowiednim doborze ostrości widzenia.

Istnieją dwa zasadnicze mechanizmy akomodacji:

Ten pierwszy mechanizm występuje u ssaków, a drugi u ryb. U ptaków występują oba mechanizmy, a u stawonogów zjawisko akomodacji w ogóle nie występuje.

Elastyczna soczewka oka może zmieniać swój kształt dzięki mięśniowi rzęskowemu.

Zakres akomodacji (odległość między punktem bliży i dali wzrokowej) oka człowieka

  • Punkt bliży wzrokowej - najbliższy punkt, jaki oko jest w stanie ostro widzieć dzięki akomodacji soczewki (ok. 10 cm).
  • Punkt dali wzrokowej - najdalszy punkt, powyżej którego soczewka nie akomoduje (ok. 6 m)

Skupienie wzroku na obiekcie znajdującym się daleko ma miejsce na skutek rozluźnienia mięśnia rzęskowego, które skutkuje napięciem wiązadeł połączonych koncentrycznie z brzegiem soczewki i w efekcie jej spłaszczenie.

Skupienie wzroku na obiekcie znajdującym się blisko jest spowodowane skurczem mięśnia rzęskowego, zwolnieniem wiązadeł i zaokrągleniem soczewki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.