Aksjomaty oddzielania
| Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: oddzielić T-aksjomaty od zwyczajowych (por. schemat). Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
| Ten artykuł od 2012-10 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Możliwe, że ten artykuł w całości albo w części zawiera informacje nieprawdziwe. Informacje bez źródeł w każdej chwili mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Pomóż Wikipedii i dodaj przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Aksjomaty oddzielania mówią o pewnych własnościach przestrzeni topologicznych. Nazwa aksjomat dla tych własności jest używana tylko z przyczyn historycznych, nie mają te własności żadnej specjalnej pozycji wśród innych własności (chociaż niektóre z aksjomatów oddzielania są bardzo często wymagane od rozważanych przestrzeni). Oddzielanie odnosi się do wspólnego charakteru tych własności: w pewnym sensie każdy z tych aksjomatów mówi o oddzielaniu różnych obiektów w przestrzeniach topologicznych przez zbiory otwarte lub przez funkcje ciągłe lub przy użyciu jeszcze innych metod.
W początkowym okresie rozwoju topologii niektóre z aksjomatów oddzielania były sugerowane jako jedne z warunków definiujących przestrzenie topologiczne. Na przykład Felix Hausdorff postulował, aby przestrzenie topologiczne spełniały warunek T2 (patrz poniżej).
W literaturze topologicznej występuje znaczna ilość własności, które są określane jako aksjomaty oddzielania (przynajmniej przez ich autorów). Nie ma jednomyślności co do stosowanej terminologii i pewne nazwy mogą być używane w różnych znaczeniach. Czytelnik literatury topologicznej powinien zawsze upewnić się co do znaczenia terminów stosowanych w danym artykule czy też książce.
Ciąg główny aksjomatów oddzielania[edytuj]
Wśród wielu własności oddzielania rozważanych w topologii specjalną pozycję zajmują aksjomaty oznaczane
. Litera T pochodzi od niemieckiego słowa Trennung (oddzielanie), a indeksy
wskazują jak silną jest rozważana własność. Dość ogólnie akceptowaną regułą jest, że większa wartość indeksu
wskazuje na silniejszy aksjomat. Ta niepisana reguła ma także wpływ na większą jednoznaczność nazewnictwa i w zasadzie znaczenie każdego z aksjomatów
jest ustalone.
Niech
będzie topologią na zbiorze
. Powiemy, że przestrzeń topologiczna
spełnia aksjomat:
- T0, jeśli
-
- dla dowolnych dwóch różnych punktów
istnieje zbiór otwarty w
, który zawiera dokładnie jeden z tych punktów;
- dla dowolnych dwóch różnych punktów
- T1, jeśli
-
- dla dowolnych dwóch różnych punktów
istnieje zbiór otwarty
taki, że
, ale
;
- dla dowolnych dwóch różnych punktów
- T2, jeśli
-
- dla dowolnych dwóch różnych punktów
istnieją rozłączne zbiory otwarte
i
takie, że
i
;
- dla dowolnych dwóch różnych punktów
- T3, jeśli
-
spełnia aksjomat
i dla każdego zbioru domkniętego
i dowolnego punktu
można znaleźć rozłączne zbiory otwarte
takie, że
i
;
- T3 1/2, jeśli
-
spełnia aksjomat
i dla każdego zbioru domkniętego
i dowolnego punktu
można znaleźć funkcję ciągłą
taką, że
i
dla wszystkich punktów
;
- T4, jeśli
-
spełnia aksjomat
i dla każdych rozłącznych zbiorów domkniętych
(czyli
) można znaleźć rozłączne zbiory otwarte
takie, że
i
;
- T5, jeśli
-
- każda podprzestrzeń przestrzeni
spełnia aksjomat
;
- każda podprzestrzeń przestrzeni
- T6, jeśli
-
spełnia aksjomat
i każdy domknięty podzbiór
jest przekrojem przeliczalnej rodziny zbiorów otwartych.
Często zamiast mówić "przestrzeń spełnia aksjomat
" mówimy po prostu, że jest
. Analogicznie dla pozostałych aksjomatów.
Własności i przykłady[edytuj]
- Każda przestrzeń metryczna jest
. - Zachodzą następujące implikacje:
,
gdzie
należy interpretować jako stwierdzenie, że każda przestrzeń topologiczna spełniająca aksjomat
spełnia także aksjomat
. Żadna z powyższych implikacji nie może być zastąpiona przez równoważność.
- Aksjomaty
są własnościami dziedzicznymi. Natomiast własność
nie jest dziedziczna, co właśnie było powodem do wprowadzenia aksjomatu
, czyli dziedzicznej normalności. - Następujące dwa twierdzenia wyjaśniają, dlaczego własności
są zaliczane do aksjomatów oddzielania:
-
- Przestrzeń T1
spełnia aksjomat
wtedy i tylko wtedy, gdy dla każdej pary zbiorów
takich, że
istnieją zbiory otwarte
takie, że
,
i 
- Przestrzeń T1
-
- Przestrzeń T1
spełnia aksjomat
wtedy i tylko wtedy, gdy dla każdej pary rozłacznych domkniętych zbiorów
istnieje funkcja ciągła
taka, że
i
.
- Przestrzeń T1
istnieje zbiór otwarty w
taki, że
, ale
;
takie, że
;
i dla każdego
i dowolnego punktu
można znaleźć rozłączne
takie, że
;
taką, że
i
dla wszystkich punktów
;
(czyli
) można znaleźć rozłączne
i
;
.
są
, czyli dziedzicznej normalności.
są zaliczane do aksjomatów oddzielania:
takich, że
istnieją zbiory otwarte
,
i 
i
.