Aktinidia pstrolistna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Aktinidia pstrolistna | |
|---|---|
 Aktinidia pstrolistna
|
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad astrowych |
| Rząd | wrzosowce |
| Rodzina | aktinidiowate |
| Rodzaj | aktinidia |
| Gatunek | aktinidia pstrolistna |
| Nazwa systematyczna | |
| Actinidia kolomicta (Maxim. & Rupr.) Maxim. Mém. Acad. Imp. Sci. St.-Pétersbourg Divers Savans 9:63. 1859 |
|
| Synonimy | |
|
Actinidia leptophylla C. Y. Wu, |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Aktinidia pstrolistna (Actinidia kolomicta) – gatunek rośliny z rodziny aktinidiowatych (Actinidiaceae). Występowanie: rosyjski Daleki Wschód, Syberia, Korea, północ Chin i Japonia; nadaje się do uprawy w warunkach polskiego klimatu i jest tutaj spotykana.
Spis treści |
[edytuj] Morfologia
- Pokrój
- Dwupienne pnącze o pędach, których długość może wynosić nawet 15 metrów.
- Pień
- Cienki, rozgałęziony. Kora brunatna z żółtymi przetchlinkami.
- Liście
- Odwrotnie jajowate, o drobno piłkowanych brzegach i zaostrzonych końcach. Na nerwach z wierzchu rdzawo owłosione.
- Kwiaty
- Białe, kremowe. Wydzielają dość miłą woń. Mają do 2 cm średnicy, żeńskie wyrastają pojedynczo, męskie po 3 w kątach liści na zwisających, cienkich, owłosionych szypułkach. Mają pięciodziałkowy kielich, pięciopłatkową koronę, jeden słupek i liczne pręciki.
- Owoce
- Żółtozielonkawe, nagie, eliptyczne jagody z licznymi nasionami. Po dojrzeniu osiągają wagę do 5 gramów. Soczyste, o słodkokwaskowatym smaku. Dojrzewają w końcu sierpnia.
[edytuj] Zastosowanie
- Owoce są jadalne. Zawierają cukry, kwasy organiczne (do 2,5%) i witaminy C, której zawartość sięga 1400 mg%.
- Działanie i zastosowanie: Spożywanie świeżych, surowych owoców zaleca się w leczeniu szkorbutu, paradentozy, tzw. osłabienia wiosennego oraz grypy i przeziębienia.
- Roślina ozdobna. Uprawiane są zwłaszcza okazy męskie, u których jesienią liście przebarwiają się na bardzo ładny kolor.
[edytuj] Uprawa
Najlepiej na glebach próchniczych, dostatecznie wilgotnych i lekko kwaśnych. Dobrze znosi miejsca półcieniste i mróz. Owocuje w 3-5 lat po zasadzeniu. Strefy mrozoodporności 5-9[3].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-07-20].
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
[edytuj] Bibliografia
- Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
- Zdzisław Kawecki, Romuald Łojko, Bolesław Pilarek: Mało znane rośliny sadownicze. Olsztyn: Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, 2007. ISBN 978-83-7299-512-4.
